Το παρών κείμενο γίνεται απόπειρα να συνταχθεί από το Σάββατο το βράδυ. Η αλήθεια είναι ότι γράφω, σβήνω, ξανά γράφω, προσπαθώντας να βάλω σε μια σειρά τις αμέτρητες σκέψεις που αλλάζουν στο μυαλό με μεγάλη ταχύτητα. Είναι δύσκολη η διαχείριση αυτής της τραγωδίας. Δυστυχώς είναι αδύνατη η διαχείριση την ηλιθιότητας που την συνοδεύει και την περιβάλλει, από τον χώρο των media, στον οποίο ανήκω και για τον οποίο -στην προκειμένη περίπτωση- ντρέπομαι.
Θυμάμαι την μητέρα μου να περιγράφει βουρκωμένη το τραγικό γεγονός στα Τέμπη το 1999 και τον μικρό Ανέστη να την ακούει σοκαρισμένος για το πως μπορεί να χάθηκαν εκείνα τα παιδιά. Ξέρετε, από το μυαλό μου δε θα σβήσει ποτέ η εικόνα της ματωμένης μπλούζας που γράφει FORTSA. Δεν γράφω λάθος τη λέξη, έτσι έλεγε το μπλουζάκι.
Είκοσι επτά χρόνια μετά δεν είχα διανοηθεί ποτέ ότι θα ζούσαμε ξανά κάτι ανάλογο. Τώρα ψάχνω τρόπο να διαγράψω από το μυαλό μου το βίντεο του δυστυχήματος. Αντανακλαστικά ένα από τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκα ήταν ότι ευτυχώς δεν είναι εδώ η μανούλα μου να δει τι συνέβη πάλι. Ο πατέρας μου γελώντας σε κάποια φάση μου είπε: «Ικανή θα ήταν να με σηκώσει από τη Γερμανία, να πάμε άρον άρον στην Τούμπα να ανάψουμε ένα κερί».
Βλέπετε άλλος γίνεται ΠΑΟΚ από μπαμπά. Άλλος για αντίδραση στον μπαμπά. Άλλος από φίλους και παρέα. Άλλος επειδή έτυχε στο πρώτο παιχνίδι που είδε να παίζει ο Κούδας ή ο Κωνσταντέλιας. Εγώ έγινα από μαμά. Αγνή αγάπη για το «ασπρόμαυρο». Δε θα χωνέψω ποτέ ότι δε θα ζήσει τα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ. Δε θα χωνέψω ποτέ ότι το αυτό ισχύει και για τους επτά φίλους που χάθηκαν στη Ρουμανία και τον έναν που «λύγισε» στο άκουσμα της είδησης.
Αυτό όμως που υπερβαίνει τις δυνάμεις μου είναι το γύρω γύρω. Μούδιασμα αρχικά. Αηδία και σιχαμάρα στη συνέχεια. Πρέπει γρήγορα να «πουλήσουμε» τον θάνατο. Δείξε το βίντεο που επτά άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους. Όπως είναι, ναι. Να φαίνονται καθαρά τα σώματα που φεύγουν, οι νεκροί. Φτάνει. Το έδειξες εκατό φορές, πρέπει να πάμε στο επόμενο. Λοιπόν, τηλεφώνησε σε όποιον ξέρει από αμάξια και ατυχήματα. Μήπως ακούμπησε στο φορτηγό που προσπέρασε; Μήπως «κλείδωσε» το τιμόνι με το lane assist; Ναι, αλλά τι είναι το lane assist; Σωστά, ανέλυσε το κι αυτό με νέα βίντεο. Μήπως προσπάθησε να αποφύγει κάτι στο οδόστρωμα; Μήπως ήταν κουρασμένος; Και το φορτηγό απέναντι γιατί δεν έκανε ελιγμό να τον αποφύγει; Φτάνει. Κούρασε κι αυτό, πρέπει να πάμε στο επόμενο. Στείλε άτομα στους τραυματίες και πρόσεξε, θέλω κάμερες, πολλές κάμερες, χωμένες μέσα στα πρόσωπα τους. Πρέπει να πάρεις δήλωση, πουλάει η μαρτυρία. Ρώτα τους πως βγήκαν ζωντανοί, πως αισθάνονται, τι έγινε και τράκαραν. Ακολούθησε την αεροδιακομιδή τους, μη τους χάσεις. Και ξανά κάμερες μπροστά τους όταν φτάσουν στο «Παπαγεωργίου». Α και που ‘σαι, επειδή δεν είμαστε ζώα, πες στον αέρα ότι η οικογένεια ζήτησε ευγενικά να μην δείξουμε πλάνα από τα τραυματισμένα ή νεκρά παιδιά τους και μετά κάνε κοντινό πλάνο να φανεί κάθε λεπτομέρεια γύρω από την περίθαλψη και μεταφορά τους. Έλα βαρέθηκα και με αυτό, πρέπει να πάμε στο επόμενο. Α, ΝΑΙ! Ο οδηγός είχε πάρει ναρκωτικά και αλκοόλ, βγάλε το πόρισμα του τροχαίου. Ναι εσύ! Ποιες είναι μωρές οι αρμόδιες υπηρεσίες που θα ξέρουν και καλύτερα από εμάς; Τι λες καλέ που δεν είναι το ίδιο αν είχε τις ουσίες στο αίμα του ή αν ήταν υπό την επήρεια εκείνη τη στιγμή. Ό,τι σου λέω εγώ.
Και εκεί ξαφνικά, γεμίσαμε ηθικολόγους. Δεν χρειάζεται να δούμε εκατομμύρια ανθρώπους σε Ελλάδα και Ευρώπη να συγκλονίζονται με ένα γεγονός. Να βάζουν τους εαυτούς τους στη θέση των παιδιών που χάθηκαν και αντανακλαστικά να εκφράζουν τη λύπη και τον πόνο τους. Αμέτρητα πανό, συνθήματα και μηνύματα γι’ αυτό που έγινε, ανά την υφήλιο! Όλοι αυτοί είναι βλάκες και άσχετοι, είμαι εγώ εδώ να σας πω την αλήθεια ωμή, καλά μου παιδιά. Ξέφυγα από τη NASA όταν ήμουν μικρός, για να με χαίρεστε τώρα εσείς. Πάρτε χαρτί και στυλό να σημειώσετε. Εγώ που ποτέ δεν πέρασα βαθύ πορτοκαλί, δεν πάτησα διπλή γραμμή, δεν ξέφυγα από το όριο ταχύτητας, δεν προσπέρασα αντικανονικά, δεν μίλησα στο κινητό ενώ οδηγώ, δεν ήπια ποτέ δυο ποτά πριν πιάσω το τιμόνι, σας λέω ότι αυτά τα παιδιά πήγαιναν γυρεύοντας.
Κανένας σεβασμός σε καμιά πτυχή της ζωής μας πλέον. Θυμάμαι τον αείμνηστο Νίκο Τζαντζαρά να λέει ότι στην τηλεόραση πουλάει το αίμα, το σπέρμα και το ψέμα. Προφανώς για να…πουλάει, κάπου φταίμε κι εμείς, οι αγοραστές. Αλλά εγώ δεν είμαι εδώ για να δείξω με το δάχτυλο, να ηθικολογήσω. Μου δίνεται μια γωνιά να γράψω τις σκέψεις μου κι αυτό είναι όλο.
Φυσικά και όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν μόνο για τον ΠΑΟΚ και τα αετόπουλα που χάθηκαν. Βλέπουμε καθημερινά και σε κάθε στιγμή της ημέρας πως διαμελίζονταν τα παιδιά στην Ουκρανία, στην Παλαιστίνη. Ακόμη και τώρα, μετά το «καυτό» θέμα με την τραγωδία στη Ρουμανία, πάμε να θυμηθούμε πως σκοτώθηκαν οι εργαζόμενες στη Βιολάντα. Μετά σου έχω ειδήσεις εξωτερικού. Πως μαθητής στη Νορβηγία σκότωσε 20 συμμαθητές του. Σοκ στις ΗΠΑ, νεκροί και αγνοούμενοι από φονικές πλημμύρες. ΣΚΕΤΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ. Στην τηλεόραση, σε ώρες που εκτός από τον 28χρονο Ανέστη, που έχει το σθένος και την ωριμότητα να καταλάβει που ξεφεύγει το πράγμα και πότε πρέπει να την κλείσει, μπορούν να δουν και παιδιά.
Αυτή η σαπίλα μόνο θεσμικά μπορεί να τελειώσει. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να μπει ένα όριο στο τι μπορεί να προβάλλεται δημόσια και χωρίς κανένα φίλτρο από τα κανάλια. Αυτό το μνημείο αλητείας και «δημοσιογραφίας» οφείλει να σταματήσει.
Δύσκολη περίοδος. Κουράγιο και υπομονή στις οικογένειες. Όλη τη δύναμη του κόσμου να βρουν, να συνεχίζουν στη ζωή τους. Και ένα μπράβο στους οπαδούς. Όχι γιατί το χρειάζονται από εμένα, αλλά γιατί κανείς δεν τους το πιστώνει όταν πρέπει και όλοι σπεύδουν να τους δικάσουν στα…στραβά.
Οι μεν δικοί μας έδειξαν με καθηλωτικό τρόπο ότι η οικογένεια του ΠΑΟΚ είναι κάτι το ξεχωριστό, δύσκολα το βρίσκεις αλλού. Οι δε αντίπαλοι σεβάστηκαν και ένιωσαν τον πόνο ενώ έσπευσαν να συμπαρασταθούν όπως μπορούσαν. Μακάρι να μην μας ενώνει μόνο ο θάνατος από εδώ και πέρα.
Ένα τελευταίο. Δε μου αρέσει το «τσουβάλιασμα». Δεν είναι όλοι έτσι, δεν είναι όλοι αλλιώς. Καθαρό μυαλό και κριτική σκέψη, να κρατάμε κοντά μας ότι ταιριάζει στο ποιόν μας. Ειδικά την ημέρα του δυστυχήματος δεν ήξερα τι να κάνω με τέσσερις ώρες εκπομπών σε ραδιόφωνο και site. Ένιωσα άβολα. Τι να βγω να πω; Τελικά, χάρη στην ομάδα που έχουμε φτιάξει στο PAOK24 θεωρώ ότι κρατήσαμε τις ισορροπίες. Και το πιο σημαντικό, μας το είπαν πολλοί. Κάναμε παρέα σε δύσκολες στιγμές, που πολύς κόσμος δεν θέλει να τις βιώνει μόνος του.
Υ.Γ. 1: Κάτι για την «ηρωοποίηση» των θυμάτων. Κανείς δεν έκανε τέτοια απόπειρα και καλό είναι να το βουλώσετε έστω και αργά. Όπως επίσης και το κομμάτι των ευθυνών. Κανείς δε δικαιολογεί. Μη συγχέεται άσχετα πράγματα μεταξύ τους. Ο κόσμος θρηνεί απλά παιδιά της κοινωνίας μας. Γιους, αδερφούς, συντρόφους, φίλους, συνοπαδούς που το περίσσεμα στο μεροκάματο τους το έκαναν εκδρομές για τον ΠΑΟΚ. Το γεγονός ότι πήρε τέτοια έκταση η τραγωδία αφορά αφενός το γεγονός ότι εμπλέκεται κι άλλη χώρα -άρα αυτόματα αποκτά διεθνή χαρακτήρα- αφετέρου το ότι πολύς κόσμος ταυτίστηκε με αυτό που συνέβη. Πολύς κόσμος σκέφτηκε τον εαυτό σε αυτή τη θέση.
Υ.Γ. 2: Είναι και οι συγκρίσεις. «Μεγαλύτερη αξία είχαν οι ζωές των ΠΑΟΚτσήδων από τις εργαζόμενες στη Βιολάντα;» Τι λέτε ρε; Ποιος ορίζει την αξία της ζωής; Αφήστε ξέρω, ο ίδιος που μπορεί να κρίνει αν κάποιος αξίζει το θάνατο ανάλογα με το πως οδηγούσε. Ασύλληπτο αυτό που έχει συμβεί με τις γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους. Μητέρες παιδιών. Σύζυγοι, με πολλή ζωή ακόμη μπροστά τους. Επί προσωπικού ένιωσα πιο κοντά μου την τραγωδία στη Ρουμανία. Όχι γιατί αξίζουν πιο πολύ αυτά τα παιδιά, αλλά γιατί εγώ θα μπορούσα να είμαι πιο εύκολα στη θέση τους. Κι αν ανατρέξετε στις πρώτες παραγράφους, θα καταλάβετε ότι ο χαμός της μητέρας δε με αφήνει αδιάφορο. Νωπός είναι ακόμη μέσα μου.
Υ.Γ.: 4: ΑΔΕΡΦΙΑ ΖΕΙΤΕ | 04.10.1999 | 27.01.2026