Στην Κ21 της Γαλλίας είχες μεταξύ άλλων τον Τιερί Ανρί. Πες για εκείνον και τη σχέση σας.
«Ο Τιερί είναι πολύ καλός φίλος και με καλή καρδιά. Γνωριζόμαστε από τα 14 μας γιατί ήμασταν μαζί στις εθνικές ομάδες. Ο Τιερί ήταν ακραίο μπακ ή χαφ αν θυμάμαι καλά και έγινε φορ μετά. Ήξερα ότι ο Ανρί θα γίνει επαγγελματίας αλλά δεν περίμενα να φτάσει στο επίπεδο που έφτασε. Μισούσε να χάνει και αυτό ήταν το μυστικό. Ήθελε να κερδίζει συνεχώς. Ήμασταν μαζί στο δωμάτιο ή με τον Νικολά Ανελκά. Είναι αρκετά αστείος τύπος και λατρεύω τα όσα έχει κάνει μετά την καριέρα του. Ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ο Τιερί πίσω από τον Ανρί. Είναι από τους πιο αστείους ανθρώπους στον κόσμο. Κανείς δεν το ήξερε πριν σταματήσει το ποδόσφαιρο γιατί δεν χαμογελούσε στο ποδόσφαιρο».
Τι το ξεχωριστό είχε;
«Ήταν αστείος κάθε στιγμή (γέλια). Έχεις δει τις γκριμάτσες του αλλά το έκανε και τότε που ήταν μικρός. Κάναμε ανάλυση πριν από το ματς, ο προπονητής ήταν σοβαρός και ο Τιερί έκανε τις γκριμάτσες και εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να γελάω. Με είδε ο προπονητής και με ρώτησε αν υπάρχει και πρόβλημα και εγώ απαντούσα γελώντας (γέλια). Είναι ακριβώς ίδιος μέχρι και τώρα. Κάνει πλάκες και ξαφνικά σοβαρεύει, οπότε μένεις εσύ να γελάς (γέλια)».
Πόσο σημαντικό ήταν για εσένα να είσαι ανάμεσα σε τόσα αστέρια;
«Είναι τρομερό να κάνεις προπόνηση με αστέρες. Δεν είναι μόνο οι αγώνες αλλά θέλουν να νικήσουν ακόμα και στην προπόνηση. Σου περνούν αυτή τη νοοτροπία να παλεύεις παντού για τη νίκη. Το επίπεδο είναι υψηλό για αυτό τον λόγο».
Τι προσφέρει αυτό;
«Είναι ξεχωριστό γιατί είναι το motivation που σου περνάει το υψηλό επίπεδο. Όσα συμβαίνουν πριν το ματς, μετά το ματς, οι οπαδοί, οι άνθρωποι γύρω από τη διοργάνωση. Είναι το καλύτερο για έναν επαγγελματία παίκτη. Δεν ξέρω ποιος έβγαλε τον ύμνο αλλά είναι πραγματικά απίθανος για το ποδόσφαιρο. Ανατριχιάζεις όταν τον ακούς».
Ποια ήταν η δυσκολότερη βραδιά σου με τη Παρί;
«Το Super Cup με τη Γιουβέντους όταν χάσαμε 6-1. Δεν ήταν για τόσο μεγάλο σκορ αλλά είχαν παίκτες όπως ο Ζιντάν ή ο Ντελ Πιέρο. Ήταν δύσκολη βραδιά».
Τι θυμάσαι από τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων με την Μπαρτσελόνα;
«Απίστευτη ατμόσφαιρα. Βγήκαμε στο γήπεδο 1,5 ώρα πριν και είδα τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα που ήταν απλά οκ αλλά μετά κοιτάω από την άλλη και βλέπω τους δικούς μας και ήταν απλά φανταστικοί. Μία λάβα. Ήταν εξαιρετική ομάδα η Μπαρτσελόνα. Είχε τον Ρονάλντο, τον Φίγκο, τον Γκουαρντιόλα. Μάλιστα κάποιος μου είπε πρόσφατα ότι είμαι ο νεότερος Γάλλος παίκτης που ξεκίνησα βασικός σε ευρωπαϊκό τελικό και δεν το ήξερα (γέλια)».
Ο δυσκολότερος αντίπαλος που είχες;
«Ο Ρονάλντο ο Βραζιλιάνος. Ήταν απλά φανταστικός. Ήταν τόσο γρήγορος και παράλληλα κρατούσε την μπάλα με απίθανο τρόπο. Το ίδιο και ο Ζιντάν. Αυτοί οι δύο ήταν αδιανόητα καλοί. Όταν με ρωτούν αν μου αρέσει ο Μέσι ή ο Μαραντόνα, λέω πάντα ότι είμαι ανάμεσα στον Ρονάλντο ή τον Ζιντάν ή τον Ροναλντίνιο»
Πες μου περισσότερα για τον Ροναλντίνιο;
«Ήταν σκληρό να είμαι αντίπαλος του στην προπόνηση. Απολάμβανα κάθε προπόνηση με εκείνον αλλά όταν ήταν σε καλή κατάσταση, τα πράγματα ήταν δύσκολα απέναντι του. Το πρώτο πράγμα που έλεγες όταν τον έβλεπα ήταν “ουάου”. Η φινέτσα, η τεχνική του, το ταλέντο του. Το ήξερες ότι θα φτάσει πολύ ψηλά. Ένας μάγος. Αυτή είναι η σωστή λέξη»
Είχες συμπαίκτη και τον Αρτέτα. Φαινόταν ότι θα γίνει προπονητής στην ελίτ;
«Ήταν πανέξυπνος αλλά δεν περίμενα ότι θα γίνει προπονητής ήταν αρκετά ντροπαλός όταν ήταν νέος. Δεν ήξερα πως θα διαχειριστεί παίκτες εκατομμυρίων όπως στην Άρσεναλ. Είχε και τη δυσκολία με την αρχή του στην Άρσεναλ ως προπονητής και είχε από την αρχή την πίεση. Και εν τέλει εξελίχθηκε και άλλαξε τα πάντα στην ομάδα. Περίμενα να είναι ηγέτης ως ποδοσφαιριστής αλλά δεν περίμενα ότι θα το έκανε και ως προπονητής και ειδικά σε μεγάλο κλαμπ. Με έκανε να είμαι λάθος και μου αρέσει να με κάνουν να το νιώθω. Είμαι υπερήφανος για εκείνον».
Μετά ήρθε η Νιούκαστλ. Τι δυσκολίες αντιμετώπισες εκεί;
«Δεν ήταν εύκολη η αρχή εκεί γιατί έπρεπε να μάθω αγγλικά. Δεν είχα θέμα στο αγωνιστικό κομμάτι αλλά μόνο στη γλώσσα που έπρεπε γρήγορα να τη μάθω. Τα γήπεδα ήταν γεμάτα, η ατμόσφαιρα ήταν υπέροχη και θεωρώ ότι το γήπεδο της Νιούκαστλ έχει μία από τις καλύτερες έδρες»
Πες μου για τον Άλαν Σίρερ…
«Είχα εντυπωσιαστεί. Ήταν κάτι ξεχωριστό και ένας παίκτη που ζούσε για το γκολ. Είχε το ταλέντο αλλά δούλευε κάθε μέρα τα τελειώματα του. Είχα δουλέψει και εγώ τις σέντρες μου (γέλια). Από την τηλεόραση φαίνεται ότι είναι στην κατάλληλη θέση συνέχεια αλλά στην προπόνηση καταλαβαίνεις πώς γίνεται. Η επανάληψη είναι μάθηση και για αυτό κάνει συνεχώς το ίδιο πράγμα. Η δουλειά παίζει τεράστιο ρόλο μαζί με το ταλέντο. Όταν επαναλαμβάνεις κάτι κάθε μέρα, εξελίσσεσαι. Έκανε συνεχώς έξτρα πρόγραμμα μετά τις προπονήσεις. Σε 15 λεπτά συνεχώς έντασης μπορούσε να βάλει 60 γκολ»
Είχες συμπαίκτη και τον Νταμπίζα…
«(γέλια). Ήταν εκείνος και ο Σολάνο που κάναμε αρκετή παρέα στη Νιούκαστλ. Ο Ντάμπι είναι εξαιρετική προσωπικότητα και αγαπητός στη Νιούκαστλ»
Για τον Λούα Λούα;
«Οοο.. Λούα-Λούα! (γέλια). Είναι πολύ καλός φίλος. Ήμουν πάντα μαζί του και στη Νιούκαστλ και στον Ολυμπιακό. Ήταν πάντα ίδιος (γέλια). Με τον Λομάνα ήμασταν στο ίδιο δωμάτιο και πραγματικά δεν σταματούσα να γελάω μαζί του. Στη Νιούκαστλ ήταν ντροπαλός στην αρχή αλλά σιγά-σιγά άρχισε να εντυπωσιάζει. Αλτικός παίκτης και γρήγορος. Ήμουν χαρούμενος μόλις τον είδα στον Ολυμπιακό».
Λένε πολλοί για την φυσιογνωμία του Σερ Μπόμπι Ρόμπσον. Εσύ πώς τον έζησες ως προπονητή;
«Είχε ένα χάρισμα. Δεν είναι κάτι που το έχουν όλοι φίλε μου. Είχε κερδίσει τον σεβασμό. Ο κόσμος σε ακολουθεί. Έμπαινε στα αποδυτήρια και ξαφνικά έπεφταν οι τόνοι, ήταν επιβλητική μορφή. Ο σεβασμός αλλά ο αυθόρμητος σεβασμός. Είναι χάρισμα και πρέπει να ξέρεις πώς να το χρησιμοποιήσεις. Ήξερε να χειριστεί την κατάσταση και έκανε το κλίμα πιο ήρεμο και πιο σοβαρό όταν έπρεπε».