Η εβδομάδα που ολοκληρώνεται σήμερα, είναι από αυτές που θα χαρακτηρίζαμε έντονη για την καθημερινότητα μιας επαγγελματικής ομάδας. Την Τετάρτη έπαιζε για την πρόκριση στα ημιτελικά μιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης, έχοντας ένα σημαντικό αβαντάζ, που πήγε να χάσει στο πρώτο μέρος, της προέκυψε ένα σοβαρό θέμα τραυματισμού (Χουγκάζ), αλλά τέλος καλό, όλα καλά, παρά την ήττα. Το Σάββατο, πήγε να αντιμετωπίσει τον ίδιο αντίπαλο, στο ίδιο γήπεδο, σε μία αναμέτρηση με σαφώς μικρότερο διακύβευμα, με νέο τραυματισμό να προκύπτει (Μέλβιν) και με την ήττα να έρχεται με άκρως… εκνευριστικό τρόπο, αφού σε ένα μεγάλο βαθμό, καθορίστηκε από εξωγενείς παράγοντες.
Μπορούμε να ξεκινήσουμε και εμείς την κουβέντα για τα 53 ριμπάουντ του Περιστερίου και τα 37 του ΠΑΟΚ. Μπορούμε κι εμείς να κάνουμε τους μετά Χριστόν προφήτες, κρίνοντας την απόφαση να μείνει εκτός ο Ομορούγι, αρά να είναι ένας ακόμα ψηλός μη διαθέσιμος, ενώ ο Ντίμσα χθες, είχε 3/13 σουτ. Εύκολα είναι αυτά, όποιος θέλει μπορεί να μείνει εκεί, εμείς θεωρούμε ότι η ουσία είναι άλλη από το χθεσινό παιχνίδι.
Όπως έχουμε εξηγήσει κι άλλες φορές, όταν βρίσκεσαι στο γήπεδο, μπορείς να καταλάβεις πολλά περισσότερα σε έναν αγώνα μπάσκετ, που πολλές μικρές λεπτομέρειες μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Το γεγονός ότι αυτό το νέο «φυντάνι» της μπασκετικής ΚΕΔ, Ειρήνη-Μαργαρίτα Τσάνταλη (γνωστή και ως «Ειρηνίτα» όπως αυτοαποκαλείται στα social media), στη φάση στο τέλος, που μπροστά στα μάτια της, ο Βαν Τούμπεργκεν και Πέιν, παίζουν «ξιφομαχία» στα χέρια του Μουρ και δε βλέπει κανένα από τα τρία φάουλ που του έγινε, είναι η κορυφή του χθεσινού «παγόβουνου».
Ο τρόπος με τον οποίο απενεργοποιήθηκε ο Μουρ στο πρώτο μέρος, με τρία φάουλ, δύο ανύπαρκτα και ένα συζητήσιμο, ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Για όσους καταλαβαίνουν τι βλέπουν σε έναν αγώνα μπάσκετ, από το πρώτο μέρος, οι επαφές ήταν διαφορετικές από τη μία πλευρά και συνήθως τιμωρούνταν και διαφορετικές από την άλλη, με την τιμωρία εκεί να είναι σαφώς μικρότερη.
Ο ΠΑΟΚ χθες δεν είχε Χουγκάζ, Κόνιαρη, έχασε με τραυματισμό τον καλύτερο του παίκτη στο πρώτο ημίχρονο, ο οποίος ήταν ο Μέλβιν, αν περίμενε κανείς ότι στην έδρα μιας καλής και σκληρής ομάδας όπως το Περιστέρι, θα περνούσε… δαντελένιος, είναι πραγματικά κρίμα να τρώει το απόγευμα του Σαββάτου του, βλέποντας έναν αγώνα μπάσκετ. Το παιχνίδι θα πήγαινε, προφανέστατα, στην επαφή, στην άμυνα, στο hustle, όπως και πήγε.
Ίσως να πήγαινε και στο σουτ, αλλά ο ΠΑΟΚ δεν το έβαλε αυτό το ένα σουτ στα κρίσιμα στο τέλος. Είτε ο Άλεν, είτε ο Ντίμσα, είτε ο Ταϊρί, αστόχησαν. Συμβαίνει. Αυτό που δε συμβαίνει, είναι σε ένα τέτοιο παιχνίδι, το τελευταίο φάουλ που έχει σφυρίξει υπέρ σου η διαιτητική τριάδα, να είναι 7:08 πριν τη λήξη! Σε ένα παιχνίδι σκληρό, που κρίνεται στις λεπτομέρειες και σε αυτά που εξηγήσαμε παραπάνω, ο ένας να σουτάρει 12 βολές στην καθοριστική 4η περίοδο και ο άλλος… 0!
Και φυσικά το αποκορύφωμα ήταν η απόφαση-μνημείο στο 72-70, που αντί για φάουλ, βολές του Μουρ και πιθανή ισοφάριση με 14.4 δευτερόλεπτα να απομένουν οι δύο… κυρίες και ο Πιτσίλκας, είδαν από το instant replay, ότι η μπάλα βγήκε από τον σέντερ του ΠΑΟΚ, που ούτε αυτό φαίνεται να είναι ξεκάθαρο!
Έχουν μαζευτεί αρκετά για τον ΠΑΟΚ, σε εκτός έδρας αναμετρήσεις του φέτος. Εμείς δεν ξεχνάμε ούτε τι έγινε με τον Προμηθέα στην Πάτρα στον πρώτο γύρο, ούτε στο ντέρμπι με τον Άρη στο Παλέ, ούτε στην ήττα από τον Παναθηναϊκό στο Παλατάκι, που κατά την ταπεινή μας άποψη, ήταν η χειρότερη διαιτησία που έχει αντιμετωπίσει η ομάδα φέτος. Και επειδή όπως φαίνεται και από άλλα παιχνίδια, τα παιδιά με τις σφυρίχτρες δεν έχουν κανένα θέμα να εκτίθενται με τις αποφάσεις τους, αλήθεια ποιος τους δίνει την ασυλία για κάτι τέτοιο. Ρητορικό το ερώτημα…
«Άλλη μια νύχτα σύγχυσης και γέλιου» λοιπόν η χθεσινή στο «Α. Παπανδρέου», όπως είχαν τραγουδήσει πριν 20 χρόνια οι σπουδαίοι Κόρε. Ύδρο. Μέχρι την επόμενη, αφού η ΚΕΔ και η ΕΟΚ, αποφασίζουν ό,τι θέλουν. Το έκαναν και πέρσι, αν θυμάστε με τον ΠΑΟΚ, όταν πάλι «ετσιθελικά» στο τέλος, τον άφησαν εκτός BCL.
Υ.Γ.: Τα τελευταία χρόνια, έπρεπε να φτάσει σε έσχατα σημεία για να εκτεθεί. Φέτος, εκτίθεται απροκάλυπτα, ειδικά σε κάτι παιχνίδια στην Πάτρα, έτριβες τα μάτια σου με αυτά που έδινε, ακόμα και η συγκεκριμένη. Διαιτητής επιπέδου Euroleague να λειτουργεί με τέτοιο τρόπο; Περίεργα πράγματα…
Υ.Γ. 2: Ο ΠΑΟΚ έχει μπροστά του τέσσερα σερί εντός έδρας παιχνίδια. Μύκονο, Προμηθέα, Μούρθια, Καρδίτσα. Θέλει και μπορεί το 4/4, έστω και με τα θέματα τραυματισμών που έχουν προκύψει. Θέλει και στήριξη.
Υ.Γ. 3: Οι συναντήσεις που γίνονται τελευταία, είναι, επιτέλους, προς τη σωστή κατεύθυνση. Και ειδικά στην πιο πρόσφατη, η παρουσία του «μεγάλου» έφερε χαμόγελα και αισιοδοξία γι’ αυτά που έρχονται.