Κατ’ αρχάς, δεν έμοιαζε καθόλου. Στην εμφάνιση έμοιαζε, αλλά στον χαρακτήρα καμία σχέση. Ενεκα όμως λογοτεχνικής αδείας, ήταν κι ομορφόπαιδο (ο ήρωας, όχι ο συγγραφέας) συγχωρούμε κάπως τον Αλέξανδρο Δουμά που άλλαξε την προσωπικότητα του Ντ’ Αρτανιάν στους Τρεις του Σωματοφύλακες. Βλέπεις, ο εν λόγω υπήρξε στ’ αλήθεια (ο ήρωας – και ο συγγραφέας βέβαια, αλλά ο ήρωας μας νοιάζει τώρα). Σαρλ ντε Μπατ ντε Καστελμόρ ήταν τ’ ονοματάκι του, για τους φίλους «Ντ’ Αρτανιάν».
Αυτός, λοιπόν, ο Σαρλ πήγε και κόλλησε σ’ έναν πανίσχυρο καρδινάλιο, κι έτσι ομορφούλης και ψευτολεβεντάκος που ήταν, έλαβε πολλές θέσεις στη Βασιλική Σωματοφυλακή, που ’χαν κάτι ονόματα στραπατσούρα, αλλά από κύρος να φάν’ κι οι όρνιθες. Μόλις πέθανε ο καρδινάλιος, ο ίδιος κληροδοτήθηκε στον Βασιλιά Ηλιο. Εκεί πια, ήρθε ο Ντ’ Αρτανιάν κι απέδωσε: όχι ως ιππότης της ηθικής και της ακεραιότητας όπως τον εμφανίζει ο Δουμάς, αλλά κάνοντας όλες τις βρομοδουλειές του Λουδοβίκου. Μέχρι και κάτι δόλιους χωρικούς κατέσφαξε, που είχαν φτάσει σε απελπιστική κατάσταση κι εξεγέρθηκαν. Οσο για το… ιππότης, μη χολοσκάς και πολύ. Ούτε αυτός χολόσκαγε: όσο καιροσκόπος ήταν, άλλο τόσο ήταν βλάκας και τεμπέλης. Σαν οι Γάλλοι πολιόρκησαν το Μάαστριχτ (ναι, εκεί όπου ιδρύθηκε η Ε.Ε. και μας πρόκοψε), ο Ντ’ Αρτανιάν ξεκουραζόταν. Μια μέρα, εκεί που έτρωγε στη βαρύθυμη αμεριμνησία του, βλέπει έναν Αγγλο κόμη να μάχεται πρώτος απ’ όλους. Μη ανεχόμενος να του δώκει μαθήματα γενναιότητας ένας Αγγλος, παράτησε κοψίδια και ταραμοσαλάτες κι έτρεξε στη μάχη όπως ήταν το ζαγάρι, με τις σαλιάρες και τις παντόφλες, και φυσικά έγινε σουρωτήρι από τους Ολλανδούς που υπερασπίζονταν τους πολιορκημένους Μααστριχτιανούς.
Αυτό ήταν το τέλος του Ντ’ Αρτανιάν, που πέθανε όσο γελοία έζησε. Αλλά, φίλε μου, αν είσαι κολλητάρι με καρδιναλίους και Λουδοβίκους, τουτέστιν παιδί (έστω και βλαμμένο) της εξουσίας, χαμένος δεν πας ούτε μετά θάνατον: δεν φτάνει που καθαγιάστηκε λόγω Δουμά, θάφτηκε κιόλας κάτω από την Αγία Τράπεζα «σε καθαγιασμένο έδαφος» εκκλησίας του Μάαστριχτ. Τώρα τονε βρήκανε, μετά από 353 χρόνια. Εντελώς νεκρό βέβαια, αλλά και εντελώς Ντ’ Αρτανιάν. Και θα βάλουν τους καλύτερους επιστήμονες, σου λέει, για να κάνουν όλες τις εργαστηριακές εξετάσεις που είναι δυνατόν να γίνουν (μετά τόσους αιώνες!) ώστε να διαπιστωθεί αν πράγματι είναι αυτός ο ίδιος αφ’ εαυτού του. Δεν φτάνει που τους είχε πολιορκήσει, τον έχουν και περί πολλού. Διεξάγουν, λέει, κάθε είδους αναλύσεις σε εσωτερικό κι εξωτερικό και όλο αυτό, αν ο θαμμένος δηλαδή είναι ο εν λόγω βλάκας, έχει πραγματικά μετατραπεί σε έρευνα υψηλού επιπέδου. Ετσι το είπαν: «υψηλού επιπέδου»! «Θέλουμε να είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι πρόκειται για τον Ντ’ Αρτανιάν», είπαν.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ήρθα και την ελυπήθηκα την Αννούλα μας. Βλέπεις η δικιά μας, η δικιά της δηλαδή, της Λίνας το καμάρι, δεν εδέησε να γίνει υπουργός Τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αν ήταν Ολλανδέζα, θα είχε άλλες δόξες. Ε, τυχερά ειν’ αυτά. Τουλάχιστον εδώ η Αννα εργάζεται υπό την πρωθυπουργία του Κυριάκου Μητσοτάκη, γιου του Κωνσταντίνου και συζύγου της Αψογοτάτης. Εκεί έχουν έναν πρωθυπουργό, ανοιχτά γκέι, που απέτρεψε την άνοδο της Ακροδεξιάς – τα ύστερα του κόσμου! Ενώ ο δικός μας, τεφαρίκι. Ούτε εξετάσεις για να βρεθούν τα αίτια του θανάτου των θυμάτων των Τεμπών δεν επιτρέπει. Οχι τα κόκαλα του Ντ’ Αρτανιάν δεν θα ’ψαχνε να δει αν του ανήκουν, ούτε του πατέρα του του ίδιου. Θα φοβόταν μην αναστηθεί και του πάρει την εξουσία.
Γιατί μόνο αυτό τους καίει: η εξουσία που πηγάζει απ’ το χρήμα κι απ’ τις θέσεις. Λες πως τυχαία μπέρδεψε το αποπαίδι του Αβέρωφ το 1821 με το 1981; Δεν λέω πως είναι και πρώτο μυαλό (ούτε καν), αλλά εκείνη τη στιγμή μίλησε το τραύμα του. Που πάει πίσω, στη στιγμή που ο Ανδρέας τούς πήρε αυτή τη λεξούλα, αυτή τη μόνη που έχουν για να υπάρχουν… «Ανάξιοι όσοι την εξουσία κατακτούν με την ανηθικότητά τους». Ο Δουμάς το είχε πει κι αυτό. Που ήξερε πολύ καλά τι κουμάσια ήταν οι ήρωές του.
Εμείς; Ξέρουμε;