Φόρτωση Text-to-Speech…
Το 1948 ήταν μια μάλλον δύσκολη χρονιά για τον Νικολάι Γιακόβλεβιτς Μιασκόφσκι. Οτι είχε παρουσιάσει την καντάτα του «Το Κρεμλίνο τη νύχτα» στο Ωδείο της Μόσχας τον Δεκέμβριο του ’47, και το Κόμμα την απαγόρευσε. Ο Μιασκόφσκι πέθανε δύο χρόνια μετά, το 1950, στα 69 του, με αυτό το παράπονο. Το έργο ανακαλύφθηκε εκ νέου πολλές δεκαετίες μετά, το 2004.
Ο κύριος Γκρι το ακούει αυτές τις μέρες σε μια νέα, πολύ πρόσφατη ηχογράφηση της Fuga Libera, label της Out Here Music, από τη Νεανική Συμφωνική Ορχήστρα των Ουραλίων και τη Φιλαρμονική Χορωδία του Εκατερίνενμπουργκ, με διευθυντή ορχήστρας τον Αλεξάντερ Ρούντιν. Είναι μια ερμηνεία στιβαρή, πυκνή, που ισορροπεί ανάμεσα στις λυρικές πτυχές του συνθέτη και στον δραματικό χαρακτήρα του. Ο κύριος Γκρι μπορεί να καταλάβει γιατί δεν άρεσε στους σταλινικούς δικτάτορες του 1948: δεν έχει ίχνος από τον στόμφο και την κενότητα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.
Αντίθετα, φαίνεται πως στο λυκόφως της ζωής του ο Μιασκόφσκι γεφύρωνε ακόμη με τον δικό του τρόπο το ρωσικό μουσικό παρελθόν με το σοβιετικό: ο ήχος του συνδυάζει περίτεχνα τη Ρωσία του Τσαϊκόφσκι και του Ρίμσκι-Κόρσακοφ με τη Σοβιετική Ενωση του Σοστακόβιτς και του Προκόφιεφ. Δύσκολα θα εντοπίσει κάποιος τη λεπτή ειρωνεία, το διαβρωτικό, υπονομευτικό χιούμορ του μεγάλου Σοστακόβιτς, ωστόσο ο Μιασκόφσκι δημιουργεί μουσική «παντός καιρού» με όλη εκείνη τη νυχτερινή διάθεση, την ατμόσφαιρα περισυλλογής που χαρακτηρίζει άλλες του συνθέσεις.
Δύο από αυτές τις συνθέσεις περιλαμβάνονται σε αυτό το άλμπουμ: το συμφωνικό ποίημα «Αλάστωρ» και η Συμφωνία υπ’ αριθμ. 7. Η τελευταία είναι από τις αγαπημένες στιγμές του κυρίου Γκρι στον δίσκο: ο υποβλητικός Μιασκόφσκι, με μια ενορχήστρωση υποδειγματική, καθαρή και ευφάνταστη την ίδια στιγμή, γράφει ένα σπουδαίο μουσικό έργο το 1922, σε μερικά από τα διαλείμματα της σύνθεσης της Εκτης του Συμφωνίας, που θεωρείται από τα εμβληματικά του έργα.
Η Εβδόμη του Μιασκόφσκι, μας υπενθυμίζει η Ελένα Κριβονόγκοβα, γράφτηκε ελάχιστα χρόνια μετά την ταραγμένη εποχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, της Ρωσικής Επανάστασης και του αιματηρού εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε και που έληξε εκείνη ακριβώς τη χρονιά, το 1922, χώρια τον πόλεμο ανάμεσα σε Ρωσία και Πολωνία το 1920. Θα μπορούσε κάποιος να ακούσει την Εβδόμη του Μιασκόφσκι διαβάζοντας παράλληλα το «Κόκκινο Ιππικό» του Ισαάκ Μπάμπελ, ενός από τους μεγαλύτερους διηγηματογράφους του εικοστού αιώνα παγκοσμίως, τον οποίο ο Στάλιν, μέσα στην απύθμενη σοφία του, είχε την πρόνοια να εκτελέσει με μια σφαίρα στον αυχένα το 1940…
Το συμφωνικό ποίημα «Αλάστωρ», με το οποίο αρχίζει το άλμπουμ, είναι ένα αριστούργημα εμπνευσμένο από το ομότιτλο ποίημα του μεγάλου ρομαντικού Αγγλου Χένρι Μπις Σέλεϊ (και αφιερωμένο στον Προκόφιεφ). Ο μοναχικός, μελαγχολικός Αλάστωρ, αποτραβηγμένος, ασκητικός αλλά και στοιχειωμένος από έναν εσωτερικό κόσμο γεμάτο σκιές, ταίριαζε πολύ στον Μιασκόφσκι, ο οποίος δεν μπόρεσε να βρίσκεται στην πρεμιέρα του έργου του, που διηύθυνε ο μέγας μαέστρος Σεργκέι Κουσεβίτσκι. Ο λόγος; Ο συνθέτης βρισκόταν στα χαρακώματα του Α΄ Παγκοσμίου, τραυματίας, με νευρικό κλονισμό…
Ο Μιασκόφσκι είδε τον πατέρα του, απόστρατο αξιωματικό του τσαρικού στρατού, να δολοφονείται άγρια από τους μπολσεβίκους. Θα μπορούσε να έχει εγκαταλείψει τη χώρα, όπως έκανε ο Ραχμάνινοφ ή ο Στραβίνσκι, αλλά προτίμησε να μείνει. Εζησε μέσα σε μια δημιουργική μελαγχολία, κοντά στη γη που αγαπούσε.