Του Γιώργου Κράλογλου
Είναι η τρίτη φορά μέσα σε μισό αιώνα που πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα αν θέλουμε και βιομηχανία στη χώρα. Το 1974 τα πράγματα ήταν θολά για την βιομηχανία. Τότε δεν μας έφταιγε γιατί είχε χαλάσει τον κόσμο σε επενδύσεις και η βιομηχανική Ελλάδα ήταν σχεδόν στα πόδια μας και στα χέρια μας.
Τα πράγματα κύλησαν ομαλά αλλά αν τα κατάφερε η βιομηχανία ήταν αποτέλεσμα προσπάθειας από το δικό της μεγαλείο και από το βάρος που έδωσαν συγκεκριμένες επιχειρηματικές ομάδες και βιομηχανικές οικογένειες εκείνης της εποχής που δεν θέλησαν να το βάλουν κάτω.
Ας μη γυρίζουμε άλλο τις σελίδες της βιομηχανικής μας ιστορίας εκτός από τη δεύτερη φάση που και τότε ήταν ο ίδιος προβληματισμός: αν θέλουμε βιομηχανία και τί βιομηχανία θέλουμε. Ο προβληματισμός ήταν διάχυτος την 10ετία του 1980 που ξεκίνησε η περίοδος των προβληματικών επιχειρήσεων ως αποτέλεσμα τις πολιτικής μιζέριας που προηγήθηκε και δεν άφησε πολλά περιθώρια για βιομηχανική ανάπτυξη.
Ωστόσο η βιομηχανία κατάφερε και στάθηκε. Η βιομηχανική Ελλάδα διακρίθηκε και εντός και εκτός της χώρας. Σε πολλά δε στάδια η παρουσία της και στην Ε.Ε. ήταν υπολογίσιμη.
Και ερχόμαστε στην τρίτη φάση, στις ημέρες μας, με την ενεργειακή κρίση – με τις διαστάσεις της να είναι ακόμα άγνωστες – όπου ζητάμε από τη βιομηχανία να τα βγάλει πέρα μόνη της. Να λύσει τα προβλήματα της άλλη μια φορά με τον δικό της τρόπο, χωρίς να περιμένει το κράτος τόσο δίπλα της όσο το περιμένουν τα άλλα βιομηχανικά κράτη-μέλη της Ε.Ε.
Αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτή είναι η αλήθεια.
Θέλουμε βιομηχανία στη χώρα, μας κολακεύει η προβολή μας ως βιομηχανική και εξαγωγική Ελλάδα αλλά μόνο αν τα καταφέρουν και όπως τα καταφέρουν οι επιχειρηματίες με τον δικό τους τον τρόπο.
Παρακολουθούμε δεκαετίες, και από την στήλη και από τα ρεπορτάζ μας, την βιομηχανική μας πορεία και τις βιομηχανικές μας εξελίξεις. Και θεωρούμε ότι κάθε φορά που μιλάμε για επενδύσεις στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας έχουμε κυρίως τις βιομηχανικές επενδύσεις.
Παρ όλα αυτά απάντηση στο ερώτημα ποιος έχει και πρέπει να έχει την ευθύνη για το πόσο βιομηχανική ή μόνο αγροτική και τουριστική πρέπει να είναι η Ελλάδα δεν μπορούμε να δώσουμε όταν διαπιστώνουμε έλλειψη πολιτικής πράξης για να αποδοθεί αυτό που ακούμε στα λόγια ως μέτρα και πολιτικές για την βιομηχανική μας ανάπτυξη.
Από την άλλη μιλάμε για επενδύσεις και προσκαλούμε επενδυτές να φέρουν κεφάλαια στην Ελλάδα να τα επενδύσουν που; Και γιατί να τα επενδύσουν στην Ελλάδα αφού τα γνωρίσματά της από τις στοχεύσεις της για ανάπτυξη δεν έχουν και το βιομηχανικό γνώρισμα που χρειάζεται να διακρίνεται στην οικονομική πολιτική.
Στη γενική τους συνέλευση οι εκπρόσωποι της ενεργοβόρου βιομηχανίας εξέφρασαν “αγωνία και απογοήτευση”, με τις επιχειρήσεις να διαπιστώνουν ότι, όσο άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις λαμβάνουν μέτρα στήριξης, η Ελλάδα καθυστερεί. “Δεν μπορούμε όταν παίρνουν όλες οι κυβερνήσεις η μία μετά την άλλη μέτρα και δεν παίρνει η ελληνική κυβέρνηση. Θα έχουμε ανταγωνιστικό μειονέκτημα… είπαν. Γιατί;
george.kraloglou@capital.gr