Του Γιώργου Κράλογλου
Είναι μέγα λάθος να μας παρασύρει η προ 20ετίας περίοδος (2007) που όλα πήγαν καλά με τις αυξήσεις στα ακίνητα. Τότε είχαμε και μισθούς.
Τότε δεν ήταν στην αγορά τόσοι ξένοι να κάνουν οργανωμένες αγορές, να πουλάνε ή να νοικιάζουν τα σπίτια που τους πουλάμε.
Ξέρετε σε ποιους αναφέρομαι.
Σε εκείνους που σήμερα τους αποκαλούμε “επενδυτές” και με τον τρόπο αυτό καλύπτουμε (έτσι νομίζουμε) την απουσία επενδύσεων και των επενδυτών που προσφέρουν και δουλειές και μισθούς της προκοπής.
Τότε οι μισθοί άντεχαν και στο “κρύο” του πληθωρισμού και στις πρόσκαιρες κρίσεις.
Βάλτε κάτω τα νούμερα και θα δείτε πως έχουμε δίκιο να σας θυμίζουμε αυτά που σας θυμίζουμε σήμερα.
Τότε υπήρχε στεγαστικό. Και το βλέπαμε ως στεγαστικό στο 95%. Τώρα γιατί μιλάμε;
Μήπως μιλάμε για μια φούσκα που δεν έχει σκάσει και τα ακίνητα που αγοράζονται και για να πουληθούν ξανά θα μείνουν στα χέρια μας και θα χάσουμε και μέρος από αυτά που θα δώσουμε;
Τα σημειώνουμε αυτά γιατί κατά την δική μας άποψη βοηθάμε και εμείς οι ίδιοι (όσοι βοηθάμε μπαίνοντας στον χορό των ακινήτων) να φέρουμε μέρες δυστυχίας.
Μέρες δυστυχίας μιας και βολεύονται πολιτικά τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση λύνοντας (έτσι νομίζουν) το μέγα θέμα της στέγασης επειδή (υποτίθεται αυτό…) με τις επενδύσεις στην αγορά ακινήτων και με τις σημερινές τιμές σε νοίκια και πωλήσεις είναι όλα τακτοποιημένα. Ακόμη και το μισθολογικό… Γιατί όχι και το στεγαστικό.
Και για να πάμε παραπέρα. Με τιμές ακινήτων όπως αυτές που τρέχουν είτε σε πώληση είτε σε μίσθωση όλα πάνε θαύμα και η πολιτική σκηνή ξεφορτώνεται ένα θέμα το οποίο και βεβαίως την βασανίζει…
Και αυτό δεν είναι το στεγαστικό. Το στεγαστικό είναι και θα είναι ζήτημα της κοινωνικής μας πολιτικής καθώς δεν θα λυθεί (όπως λένε αυτοί που τα λένε…) ούτε μέχρι της εκλογές ούτε μετά από αυτές το 2027.
Είναι το μισθολογικό. Είναι η κατάντια του μισθωτού να δίνει πάνω από τον μισό μισθό του για να βρει δυο δωμάτια να στριμωχτεί μαζί με την οικογένειά του.
Είναι η σχεδόν βεβαία προοπτική να μην μπορεί να πουλήσει και το σπίτι του, στο μέλλον, γιατί οι τιμές δεν θα συνεχίζουν να κάνουν το παιχνίδι της “φούσκας”.
Της “φούσκας” όπως συνηθίσαμε να βλέπουμε στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης (των 50 και πλέον ετών) χωρίς να ανησυχεί (στον βαθμό που θα έπρεπε βεβαίως) η πολιτικής μας σκηνή.
Περιμένουμε λοιπόν και τις πολιτικές διαστάσεις στο πελώριο (έτσι θα εξελιχθεί) θέμα των ακινήτων όταν δεχθούμε ότι οι ξένοι και οι άλλοι που κάνουν το παιχνίδι στην αγορά δεν είναι επενδυτές (όπως θέλουμε να τους παρουσιάζουμε) και δεν είναι δικό τους πρόβλημα το απίθανα χαμηλό μισθολογικό και η φτώχεια.
Είναι πρόβλημα των πολιτικών και της πολιτικής τους που καλείται να το δει κατάματα και να το αντιμετωπίσει.
george.kraloglou@capital.gr