Ο Σταύρος Σουντουλίδης γράφει με αφορμή το «I’m back» του Αντρίγια Ζίβκοβιτς, που θύμισε τι σημαίνει ηγεσία σε μια στιγμή που ο ΠΑΟΚ τη χρειάζεται περισσότερο από ποτέ!
Ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς είναι ο ηγέτης του ΠΑΟΚ. Ο «leader» του. Όχι θεωρητικά, όχι στα λόγια. Στην πράξη. Στις στιγμές που «βαραίνει» η φανέλα, στις μέρες που η ομάδα ψάχνει σημείο αναφοράς, είναι αυτός που θα βγει μπροστά. Αυτός που θα μιλήσει, που θα μαζέψει τους υπόλοιπους, που θα θυμίσει σε όλους τι σημαίνει να είσαι ΠΑΟΚ. Το έκανε ξανά, τώρα, πριν από ένα παιχνίδι, όπως το σημερινό απέναντι στην ΑΕΚ, που δεν χρειάζεται πολλές συστάσεις.
«Bizim ΠΑΟΚ, ο Δικός μας ΠΑΟΚ»: Ερχεται το ντοκιμαντέρ του Gazzetta για τα 100 χρόνια ΠΑΟΚ
Το «Επέστρεψα» που έγραψε στον προσωπικό λογαριασμό στο Instagram, δεν είναι απλώς μια ανάρτηση. Μοιάζει, αλλά δεν είναι, με το «I’m back» του σπουδαίου Μάικλ Τζόρνταν. Εκείνο το σημείωμα της 18ης Απριλίου του 1995, σαν… χθες πριν από τριάντα ένα χρόνια, που γράφτηκε με ένα στυλό και έφτασε με fax σε όλο τον κόσμο, άλλαξε μια ολόκληρη εποχή. Ο Τζόρνταν, τότε, απέρριψε κάθε «μεγαλοπρεπή» εκδοχή και κράτησε τρεις λέξεις. Ούτε καν. Δυόμιση. «I’m back». Και έφτανε.
Το «I’m back» του «Ζίλε» δεν έχει την παγκόσμια βαρύτητα εκείνου του χαρτιού. Έχει όμως κάτι άλλο. Έχει νόημα για τον ΠΑΟΚ. Έχει timing. Έχει σημειολογία. Έρχεται πριν από ένα παιχνίδι που μοιάζει με τελικό, σε μια στιγμή που η ομάδα χρειάζεται τον αρχηγό της όχι απλώς διαθέσιμο, αλλά παρόντα.
Ο Ζίβκοβιτς έλειψε. Από τις 7 Μαρτίου και μετά, όταν τραυματίστηκε στη γάμπα, ο ΠΑΟΚ έμαθε να πορεύεται χωρίς έναν από τους πιο σταθερούς και επιδραστικούς (6 γκολ – 17 ασίστ) του παίκτες. Έχασε ρυθμό, έχασε ισορροπίες, έχασε και σημεία αναφοράς στο παιχνίδι του. Χωρίς τον αρχηγό του στο χορτάρι, ο «Δικέφαλος του Βορρά» μέτρησε μια νίκη, δύο ισοπαλίες και μία ήττα.
Η ομιλία στα αποδυτήρια
Όμως, τώρα τον ξαναβρίσκει. Και αυτό δεν είναι μια απλή επιστροφή. Είναι επαναφορά ενός αρχηγικού ρόλου. Δεν είναι τυχαίο τι είπε απευθυνόμενος προς τους συμπαίκτες του. «Ξέρουμε τη σημασία του αγώνα. Είμαστε ο ΠΑΟΚ και πρέπει να το δείξουμε στο χορτάρι. Πάμε να το γυρίσουμε. Πάμε να πάρουμε το πρωτάθλημα!».
Πολλές φορές δεν χρειάζονται πολλά. Ούτε μεγάλα λόγια. Όσα πρέπει, τη στιγμή που πρέπει.
Και η στιγμή είναι τώρα. Στη Νέα Φιλαδέλφεια, σε ένα γήπεδο που δεν του ΠΑΟΚ δεν του «πήγαινε» στην αρχή. Χωρίς γκολ, με βαριές ήττες, με εκείνο το παιχνίδι του Κυπέλλου που ξέφυγε εκτός γηπέδου. Κι όμως, κάτι άλλαξε. Ο ΠΑΟΚ δεν έχει χάσει στις τέσσερις τελευταίες επισκέψεις του εκεί. Δύο ισοπαλίες, δύο νίκες. Εκείνο το 2-2 του Απριλίου του ’24 που άνοιξε τον δρόμο για τον τίτλο. Το 0-2 του Οκτωβρίου με τον Κωνσταντέλια να κάνει τα πάντα.
Η παράδοση δεν παίζει μόνη της. Αλλά «λέει» πάντα κάτι.
Και μέσα σε όλα αυτά, ο Ζίβκοβιτς επιστρέφει. Με ένα post, με ένα χαμόγελο, με ένα τραγούδι που κουβαλάει μνήμη και συναίσθημα σε μια περίοδο που ο σύλλογος γιορτάζει έναν αιώνα ζωής. «Δικέφαλε μεγάλωσα και άλλαξαν πολλά». Ίσως τελικά να μην άλλαξαν και τόσα. Ίσως κάποια πράγματα να μένουν ίδια.
Ο αρχηγός είναι εδώ. Και αυτό, σε τέτοια παιχνίδια, μετράει περισσότερο απ’ όσο φαίνεται.