rewrite this content and keep HTML tags as is:
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι σκληροί στην αυτοκριτική τους και αξιοθαύμαστα ειλικρινείς στη διάγνωση των πολιτικοικονομικών προβλημάτων τους -αν και δεν είναι εξίσου επιδέξιοι στο να τα επιλύουν, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Economist. Αλλά οι Κινέζοι είναι ακόμη πιο σκληροί απέναντί τους.
Στις ιδιωτικές συζητήσεις οι χαρακτηρισμοί είναι εξαιρετικά καυστικές. «Η Ευρώπη είναι σαν μια γηραιά παλλακίδα που δεν μπορεί να δεχτεί ότι την έχει εγκαταλείψει ο Αμερικανός αυτοκράτορας της», λέει ένας κυβερνητικός σύμβουλος.
Αλλά και οι δημόσιες δηλώσεις δεν φείδονται σκληρής κριτικής. Στο Πεκίνο, φαίνονται περιττές οι ατέλειωτες ευρωπαϊκές συζητήσεις για το πώς θα αποφύγουν να παγιδευτούν μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Θεωρούν ως δεδομένο ότι οι Ευρωπαίοι είναι πιόνι των Αμερικανών.
«Η Ευρώπη είναι ανίκανη να απελευθερωθεί πραγματικά από την Αμερική και να γίνει ανεξάρτητη», έγραψε ένας μελετητής από το Πανεπιστήμιο Fudan σε πρόσφατο άρθρο του.
«Η Ευρώπη απλά δεν έχει τη ικανότητα να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις» σε πολλούς τεχνολογικούς τομείς, ανέφερε σε δημοσίευμά της η κινεζική εφημερίδα Economic Daily.
Όσον αφορά τις προκλήσεις της ευρωπαϊκής ενότητας, «αρέσκονται απλώς στο να αραδιάζουν θεωρίες»,
«Αμφίβολο αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιβιώσει μέχρι το 2035»
Στην Κίνα, οι επικριτές προχωρούν ένα βήμα παραπέρα. «Είναι αμφίβολο αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιβιώσει μέχρι το 2035», δήλωσε ο Ζανγκ Γουέιγουέι, εθνικιστής ακαδημαϊκός, σε τηλεοπτική συνέντευξη τον Σεπτέμβριο.
Η ανάλυση ότι η Ευρώπη είναι αδύναμη και διχασμένη δεν είναι εντελώς λανθασμένη. Ωστόσο, η κινεζική οπτική τείνει να υπερβάλλει ως προς την περιγραφή των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, και αυτό οδηγεί σε δύο τυφλά σημεία στην προσέγγιση της Κίνας προς την Ευρώπη.
Το πρώτο ,είναι η υπόθεση ότι η Ευρώπη ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό την ηγεσία των ΗΠΑ. Τα τελευταία χρόνια, πολλοί, αν και όχι όλοι, Κινέζοι αναλυτές έχουν υιοθετήσει αυτή την οπτική σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Στην ουσία, θεωρούν ότι η σύγκρουση είναι μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας.
Από αυτή την άποψη, η Ευρώπη επιθυμεί την ειρήνη και τη σταθερότητα. Αλλά είναι η βίαιη Αμερική που θέλει να παρατείνει τον πόλεμο, με ελάχιστο κόστος για την ίδια, προκειμένου να αποδυναμώσει τη Ρωσία. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία αναφορά στο γιατί οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες θεωρούν τον πόλεμο στην Ουκρανία ως άμεση απειλή.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι η απόφαση της ολλανδικής κυβέρνησης να αναλάβει τον έλεγχο της Nexperia, μιας κινεζικής εταιρείας κατασκευής μικροτσίπ με έδρα την Ολλανδία. Οι Ολλανδοί μπορεί να φωνάζουν μέχρι να μελανιάσουν ότι ενήργησαν με δική τους βούληση για να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους για την οικονομική τους ασφάλεια, αλλά οι Κινέζοι αναλυτές δεν το πιστεύουν. Σίγουρα, μια μικρή χώρα που ενεργεί τόσο τολμηρά πρέπει να εκτελεί τις εντολές των ΗΠΑ.
Το άλλο τυφλό σημείο είναι το να πιστεύει κανείς ότι η Κίνα προσφέρει κατά κάποιον τρόπο στην Ευρώπη μια διέξοδο από τα προβλήματά της. Οι Κινέζοι ειδήμονες γνωρίζουν πολύ καλά την μακροχρόνια επιδίωξη της Ευρώπης για «στρατηγική αυτονομία».
Θεωρούν ότι η Ευρώπη, όπως κάθε λογική δύναμη, μεσαίου μεγέθους, επιθυμεί να βρει μια ισορροπία μεταξύ Κίνας και Αμερικής. Τις τελευταίες εβδομάδες, το υπουργείο Εμπορίου της Κίνας έχει αναφερθεί στην επανέναρξη των εμπορικών διαπραγματεύσεων. Προφανώς, δεν έχει εγκαταλείψει την ιδέα μιας επενδυτικής συμφωνίας που είχε σταματήσει το 2021 εν μέσω διαμάχης για τις ενέργειες της Κίνας στο Σινγιάνγκ, μια περιοχή στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας. Σε ένα βαθμό, οι Κινέζοι δικαιολογούνται λέγοντας πως πάντοτε θα βρίσκουν Ευρωπαίους συνομιλητές που θα τους κολακεύουν, προσφέροντάς τους την προοπτική μιας «αμοιβαία επωφελούς» συνεργασίας.
Ωστόσο, αυτή η επιθυμία για συμφωνίες φανερώνει την παραδοχή από το Πεκίνο πως το κινεζικό οικονομικό μοντέλο έχει καταστεί σημαντικό πρόβλημα για την Ευρώπη.
Μόνο τα τελευταία χρόνια, οι εμπορικές σχέσεις της Γερμανίας με την Κίνα έχουν εξελιχθεί από ισοσκελισμένες σε ελλειμματικές, με το έλλειμμα να αναμένεται να ξεπεράσει τα 100 δισ. δολάρια φέτος.
Οι ευρωπαϊκές εταιρείες που επί μακρόν επωφελούνταν από την κινεζική αγορά, την θεωρούν πλέον ως τον σφοδρότερο ανταγωνιστή τους. Και παρόλο που αποτέλεσε απάντηση στον εμπορικό πόλεμο του Ντόναλντ Τραμπ, το καθεστώς ελέγχου των εξαγωγών σπάνιων γαιών από το Πεκίνο, ήταν εξίσου επιζήμιο για τις ευρωπαϊκές εταιρείες όσο και για τις αμερικανικές. Αυτό αποτέλεσε ένα μάθημα για την Ευρώπη σχετικά με τους κινδύνους της εξάρτησης από την Κίνα.
Διπλωματική ένταση
Η κατάσταση στο διπλωματικό μέτωπο γίνεται όλο και πιο τεταμένη. Τον Ιούνιο, η ΕΕ ακύρωσε την έναρξη οικονομικού διαλόγου με την Κίνα λόγω της έλλειψης προόδου ως προς τις εμπορικές διαμάχες. Τον Οκτώβριο, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Γιόχαν Βαντεφούλ, ανέβαλε την επίσκεψή του στο Πεκίνο, καθώς δεν του πρότειναν τις συνήθεις συναντήσεις υψηλού επιπέδου.
Από την πλευρά τους, οι Κινέζοι ήταν δυσαρεστημένοι για το ότι Βαντεφούλ είχε χρησιμοποιήσει μια ομιλία του στην Ιαπωνία για να επικρίνει τη «όλο και πιο επιθετική» συμπεριφορά της Κίνας στα ασιατικά ύδατα. Και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι στο Πεκίνο αναφέρουν ότι το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών έχει προβεί στο ασυνήθιστο βήμα να αρνείται διαβήματα, ή τα αιτήματα για επίσημες διπλωματικές συναντήσεις.
Ευρωπαίος παράγοντας υποστηρίζει ότι η Κίνα έχει απλά βαρεθεί τις απειλές της Ευρώπης και αισθάνεται ότι μπορεί να τις αγνοήσει.
Πράγματι, η Κίνα δεν βλέπει λόγο να ανησυχεί για την επιδείνωση των σχέσεών της με την Ευρώπη. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στο Πεκίνο φαίνονται σίγουροι ότι έχουν ήδη ξεπεράσει τον κ. Τραμπ στον εμπορικό πόλεμο και πιστεύουν ότι θα είναι ακόμα πιο εύκολο να αντιμετωπίσουν την Ευρώπη.
Επιπλέον, η Κίνα έχει μεγάλη εμπειρία στην καλλιέργεια στενότερων σχέσεων με μεμονωμένες ευρωπαϊκές χώρες, προκειμένου να εξουδετερώσει τη συνοχή του μπλοκ.
Τον τελευταίο καιρό, έχει προσεγγίσει την Ουγγαρία και πλησιάζει όλο και περισσότερο την Ισπανία, ως δύο χώρες που είναι ιδιαίτερα δεκτικές στις κινεζικές επενδύσεις.
Υπάρχει κίνδυνος η Κίνα να κάνει λάθος υπολογισμούς; Όσο συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία και η Κίνα παραμένει υποστηρίκτρια του Βλαντιμίρ Πούτιν, οι προοπτικές βελτίωσης των σχέσεων της Ευρώπης με την Κίνα είναι περιορισμένες.
Εν τω μεταξύ, στον τομέα του εμπορίου, οι απόψεις της Ευρώπης εξελίσσονται ραγδαία. Η συνεχιζόμενη αύξηση των κινεζικών εξαγωγών θα μπορούσε τελικά να ωθήσει την Ευρώπη να λάβει περισσότερα μέτρα -μερικά από τα οποία ενδεχομένως επιθετικά- για να αποσοβήσει τις απειλές. Αν αυτό συμβεί, θα είναι μια απόδειξη της σκληρής στάσης της Ευρώπης.
Η οργή είναι αμιγώς ευρωπαϊκή
Ωστόσο, το Πεκίνο, πεπεισμένο ότι η Αμερική έχει τον τελευταίο λόγο, πιθανότατα θα εξακολουθήσει να παραβλέπει το σημαντικότερο: η οργή της Ευρώπης είναι πλέον δική της.
naftemporiki.gr