Η διαρκής και σταθερή βελτίωση των επιδόσεων της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια, έχει προκαλέσει μια ιδιάζουσα, σχεδόν κωμική, αλλεργία στους μόνιμους θιασώτες της εγχώριας μιζέριας.
Η Ελλάδα όχι μόνο άντεξε απέναντι σε μεγάλες διεθνείς φουρτούνες, αλλά επίσης επέδειξε εξαιρετική, όχι συνηθισμένη προσαρμοστικότητα και αποτελεσματικότητα. Κατάληξη αυτής της μεθοδικής πορείας είναι η δημιουργία ενός απολύτως πραγματικού και μετρήσιμου δημοσιονομικού χώρου της τάξης του 1,2 δισ. ευρώ.
Φυσικά, για τους επαγγελματίες λαϊκιστές, που με όπλο την παραπληροφόρηση προσπαθούν συστηματικά να αποκομίσουν προσωπικά οφέλη, τα νούμερα αυτά βαφτίζονται “λογιστικά τεχνάσματα” ή, όταν πια η πραγματικότητα τους ξεσκεπάζει, καταφεύγουν στη γραφική καραμέλα των “ψίχουλων”. Αγνοούν, ή επιλέγουν συνειδητά να κρύβουν από το κοινό, πως αυτό το “υπερπλεόνασμα” δεν προήλθε από εξοντωτική υπερφορολόγηση της παραγωγικής βάσης, όπως στις σκοτεινές εποχές της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά από τη μεγέθυνση του ΑΕΠ, την ψηφιοποίηση και την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Είναι το μέρισμα μιας οικονομίας που επιτέλους λειτουργεί, και όχι το προϊόν δήμευσης περιουσιών.
Η κατανομή αυτού του “δώρου” δείχνει πρακτικά τι σημαίνει υπεύθυνη οικονομική πολιτική. Το πρώτο πακέτο των 500 εκατομμυρίων έχει ήδη δρομολογηθεί, χτυπώντας στοχευμένα στον πυρήνα της πιεστικής καθημερινότητας: επιδοτήσεις ενοικίου για την ανακούφιση του στεγαστικού, ουσιαστική στήριξη σε όσους συνταξιούχους αδικήθηκαν βάναυσα από την περιβόητη προσωπική διαφορά παλαιότερων, ιδεοληπτικών νόμων, και ενίσχυση των νέων οικογενειών. Δεν μιλάμε για σκόρπισμα χρημάτων από το ελικόπτερο που καλλιεργεί την κάκιστη νοοτροπία των λεφτόδεντρων και του εύκολου κρατικού χρήματος.
Αντιθέτως, πρόκειται για ορθολογικές παρεμβάσεις ενίσχυσης των χαμηλότερων εισοδημάτων σε μια περίοδο όπου οι πληθωριστικές πιέσεις εξακολουθούν να υφίστανται και πιθανότατα, λόγω Ιράν, θα αυξηθούν. Το κρίσιμο στοιχείο εδώ είναι πως αυτές οι κινήσεις γίνονται με απόλυτο σεβασμό στη δημοσιονομική σταθερότητα, αποφεύγοντας την καταστρατήγηση των κανόνων που στο παρελθόν οδήγησαν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, εστιάζεται στα υπόλοιπα 200 εκατομμύρια που θα κατευθυνθούν στην αγορά εντός του τρέχοντος έτους. Σε πείσμα όσων ουρλιάζουν στα τηλεοπτικά πάνελ απαιτώντας τυφλές, οριζόντιες παροχές που θα τίναζαν τον προϋπολογισμό στον αέρα, τα κεφάλαια αυτά αναμένεται να λειτουργήσουν χειρουργικά. Θα κατευθυνθούν σε στοχευμένες ελαφρύνσεις που τονώνουν άμεσα το διαθέσιμο εισόδημα συγκεκριμένων ομάδων που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της ακρίβειας.
Αλλά η μεγάλη εικόνα, η πραγματική κυβερνητική παρέμβαση, είναι προφανές πως σχεδιάζεται με ορίζοντα το Βελλίδειο, τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Το πακέτο που ετοιμάζεται για τη ΔΕΘ του 2026 και θα αποτυπωθεί στον κρατικό προϋπολογισμό του 2027, δεν αφορά πλέον επιδόματα, αλλά μόνιμες δομικές παρεμβάσεις: νέες μειώσεις φόρων και περαιτέρω, γενναίες περικοπές στις ασφαλιστικές εισφορές. Στόχος; Να μειωθούν τα δυσθεώρητα εργοδοτικά κόστη, επιτρέποντας στον ιδιωτικό τομέα να αναπτυχθεί και να αυξήσει την κερδοφορία του σε ένα υγιές περιβάλλον.
Γιατί, όμως, αυτή η στρατηγική δεν είναι απλώς μια επιλογή, αλλά ο απόλυτος και αδιαπραγμάτευτος μονόδρομος; Διότι, πολύ απλά, σε ένα διεθνές περιβάλλον αυστηρών ευρωπαϊκών κανόνων και ακριβού χρήματος, η εποχή των ελλειμμάτων και του δανεικού πλούτου, αποτελεί αυτοκτονική επιλογή και έχει πεθάνει. Η μοναδική βιώσιμη απάντηση απέναντι στον πληθωρισμό δεν είναι η ανακύκλωση επιδομάτων, αλλά η μείωση των βαρών και του κόστους παραγωγής με ταυτόχρονη ουσιαστική αύξηση της παραγωγικότητας, που δημιουργούν πραγματικό, μόνιμο εισόδημα.
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, όσοι ονειρεύονται επιστροφή στις γνωστές, καταστροφικές συνταγές του “Τσοβόλα δώστα όλα” και της… απογραφής, φαντάζουν πλέον γραφικοί και παρωχημένοι. Η βάφτιση της δημοσιονομικής σοβαρότητας σαν “τσιγκουνιά” και η απαίτηση για οριζόντιες παροχές με δανεικά αλλά όχι αγύριστα, για να συντηρηθεί η πελατειακή τους νοοτροπία, είναι σαν να προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τη σύγχρονη παγκόσμια οικονομία με μεθόδους ηλικίας δύο αιώνων.
Η Ελλάδα, έχοντας περάσει από την παντελή διεθνή ανυποληψία στην επιστροφή “κοινωνικού μερίσματος” €1,2 δισ. από καθαρή ανάπτυξη, δεν έχει καμία απολύτως διάθεση να αγοράσει ξανά τέτοια παραμύθια. Οποιαδήποτε άλλη “συνταγή”, οποιοσδήποτε πλειοδοτικός διαγωνισμός ανεύθυνων υποσχέσεων, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο άνοιγμα των πυλών μιας νέας δημοσιονομικής κόλασης. Και δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος που θέλει να το ξαναζήσει αυτό…
Πέτρος Λάζος
petros.lazos@capital.gr