Αν, όπως λέει το κλισέ, επιλέξατε εμάς για τη διασκέδασή σας τότε είναι σίγουρο πως δε μείνατε απογοητευμένοι. Ένα Σαββατόβραδο Μαΐου, λοιπόν, στην Κωνσταντινούπολη ήταν ικανό να γεμίσει συναισθήματα και επιφωνήματα τους φίλους του βόλεϊ γιατί πολύ απλά η παράσταση που παραχώρησαν οι τέσσερις ομάδες ήταν κάτι περισσότερο από αγώνες βόλεϊ, ήταν συμφωνική ορχήστρα.
Αποστολή στην Κωνσταντινούπολη: Γιάννης Καλλιτσάρης
Ο γνωστός ήρωας την δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς έλεγε χαρακτηριστικά «Η νύχτα άπλωσε τα μαύρα της πέπλα πάνω από τη βασιλεύουσα…». Και η αλήθεια είναι πως κάτω από αυτά τα μαύρα… πέπλα αφήνοντας την Ulker Arena θα σκεφτόταν κάθε κοινός θνητός, δημοσιογράφος ή φίλαθλος, ότι αυτό που είδε μπροστά στα μάτια του ήταν μια μοναδική παράσταση που δεν βλέπει κανείς κάθε μέρα.
Σαφώς και μιλάμε για Final 4 Champions League, οπότε κατ’ επέκταση, ο πήχης είναι ψηλά και μοιάζει αναμενόμενο ότι θα δει κανείς ομαδάρες και σπουδαία παιχνίδια. Το φετινό Final 4, όμως, έμοιαζε εξαρχής απρόβλεπτο και ιδιαίτερα ισορροπημένο τόσο ώστε να μην μπορεί να μιλήσει κανείς για αδιαφιλονίκητο φαβορί. Και όπως αναφέραμε πρόσφατα η Κονελιάνο παραμένει μια σπουδαία ομάδα αλλά φέτος κινείται σε όρια… γήινα και όχι εξωγήινα.
Αν γυρίσουμε το χρόνο πίσω περίπου 12 μήνες θα λέγαμε ότι η Βακίφμπανκ έμοιαζε περισσότερο υπέρβαση ότι ήταν στο Final 4 μετά από εκείνη την αδιανόητη ανατροπή επί της Φενέρ στα προημιτελικά. Αντίθετα, φέτος ήταν μια πολύ καλύτερη ομάδα, πιο ουσιαστική και με καλύτερη χημεία και φυσικά με ένα πολύ δυνατό όπλο στη φαρέτρα της. Η ιστορία της Μπόσκοβιτς μοιάζει κινηματογραφική. Η Σέρβα διαγώνια άλλαξε στρατόπεδο και μετά από 11 χρόνια αναμονής κατέκτησε επιτέλους το πρωτάθλημα Τουρκίας με τα χρώματα της Βακίφμπανκ, παράλληλα την οδηγεί στον τελικό του Champions League και, ω τι σύμπτωση, συναντάει εκεί την ομάδα την οποία υπηρέτησε πιστά για μια δεκαετία.
Έτσι είναι ο αθλητισμός, γεννάει ιστορίες και θρύλους και αυτό συνέβη και πάλι. Η Κονελιάνο δεν πλήρωσε την απουσία της Κιρικέλα αλλά ουσιαστικά πλήρωσε το ότι έδειξε νωθρή σε κρίσιμα σημεία του αγώνα. Αυτό, είναι αλήθεια, πως την τελευταία διετία το βλέπαμε σπάνια καθώς η τριάδα Χάακ, Γκάμπι, Βόλος μας είχε συνηθίσει να βγάζει λαγούς από καπέλα και να φτάνει σε νίκες σε όλα τα μεγάλα παιχνίδια. Όταν, λοιπόν, η Μάρκοβα πήρε… το όπλο της δε τη σταματούσε κανείς. Όσοι είδαν το παιχνίδι μπορούν να θυμούνται αυτή την εμφάνιση όπου η Ρωσίδα ακραία μετατράπηκε από μια πολύ καλή παίκτρια σε top level. Τα χαρακτηριστικά της Μάρκοβα προφανώς και ήταν από πριν ξεχωριστά και έκαναν ξεκάθαρο ότι μιλάμε για αθλήτρια που θα αφήσει το στίγμα της στο άθλημα αλλά αυτή ήταν η στιγμή καμπής που σε μια τόσο μεγάλη βραδιά πήρε πάνω της την ομάδα και της άλλαξε το ροή. Το ότι η Βακίφ βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, έσβησε ξανά και ξανά ματς πόιντ και μάλιστα με τα σετ στο 2-0 και κατάφερε να φέρει τούμπα το παιχνίδι δείχνει πως, όσο κλισέ και αν είναι, το DNA αυτής της ομάδας είναι πραγματικά μοναδικό. Και αυτό έχει να κάνει και με τον κορυφαίο Γκουϊντέτι που κάθεται στον πάγκο αλλά και στην ηγετική μορφή της Ζεχρά που είναι αυτή που συνδέει το χθες με το σήμερα. Η πρόκριση της Βακίφμπανκ ήταν ένας θρίαμβος όχι γιατί ισοπέδωσε την Κονελιάνο αλλά γιατί σε ένα παιχνίδι τόσο υψηλού επιπέδου χρειάστηκε να πιάσει απίστευτη απόδοση για να νικήσει. Και αυτό κάνει φανερό το πόσο σπουδαία ήταν η αναμέτρηση συνολικά.
Όσο αμφίρροπος και αν ήταν ο ένας ημιτελικός άλλο τόσο ήταν και ο έτερος. Αφού και η Σκαντίτσι αλλά και η Ετζασίμπασι έκαναν σαφές ένα πράγμα σε όλη τη σεζόν, ότι είναι απρόβλεπτες και ασταθείς. Και ακριβώς έτσι ήταν και το μεταξύ τους παιχνίδι. Η Σκαντίτσι πέρυσι ήταν η «σταχτοπούτα» που έκανε την υπέρβαση και έφτασε τελικό αλλά φέτος ήταν μια ομάδα με απαιτήσεις. Η Ετζασίμπασι, από την άλλη, είχε ένα βασικό χαρακτηριστικό. Το περασμένο καλοκαίρι έχασε τις δυο πιο σπουδαίες προσωπικότητες της ομάδας, την Μπόσκοβιτς που πήγε στη Βακίφμπανκ και τη Μπαλαντίν που πήγε στην Φενέρ. Φυσικά και ενισχύθηκε με τις Κάρακουρτ και Στίσιακ αλλά σίγουρα είχε χάσει ένα κομμάτι του DNA της και δύο παίκτριες που ήταν οι πιο πολύτιμες για την ομάδα εδώ και χρόνια. Παρόλα αυτά κατάφερε να πάει κόντρα σε όλα και να φτάσει τελικό.
Από τη στιγμή που η υποδοχή βρήκε λύσεις στο υπερόπλο που λέγεται Αντροπόβα και με την Σαχίν να μοιράζει το παιχνίδι αριστουργηματικά κατάφερε να σταματήσει το καλό μπλοκ της Σκαντίτσι και να κάνει την ομάδα της να πετάει. Η εικόνα της Κάρακουρτ στο τάι μπρέικ είναι και ο λόγος για τον οποίο η μεταγραφή της σήκωσε τόσο ενθουσιασμό στις τάξεις της Ετζασίμπασι. Ουσιαστικά η Τουρκάλα ακραία δε σταματιώταν με κανέναν τρόπο. Και πέρα από αυτό μετέφερε τέτοιο ενθουσιασμό στις συμπαίκτριες της και στην εξέδρα που έκανε το γήπεδο να… γέρνει.
Το τουρκικό βόλεϊ γιορτάζει ξανά καθώς έβαλε τέλος στην ιταλική διετία. Όπως το 2023 στο Τορίνο έτσι και τώρα στην Κωνσταντινούπολη η Βακίφμπανκ και η Ετζασίμπασι κοντράρονται στον τελικό. Και σε μια τόσο όμορφη έδρα και σε μια τόσο όμορφη ατμόσφαιρα όπου ο κόσμος περίμενε πως και πως τουρκική εκπροσώπηση στον τελικό αυτό έγινε εις διπλούν. Αυτό σημαίνει πως η Ulker Arena το βράδυ της Κυριακής θα βάλει τα καλά της και αν οι ομάδες συνεχίσουν σε ίδιο τέμπο θα δούμε έναν τελικό που θα θυμόμαστε για χρόνια.