Είναι ευρέως γνωστό το μάλλον χοντροκομμένο δημοσιογραφικό καλαμπούρι: “Σκύλος δαγκώνει άνθρωπο, δεν αποτελεί είδηση· άνθρωπος δαγκώνει σκύλο, αποτελεί είδηση”. Σύμφωνα με την ίδια λογική, ο πρόωρος θάνατος ενός δημοσιογράφου δεν αποτελεί πλέον είδηση. Εάν δώσουμε βάση στις στατιστικές παγκοσμίως, το δημοσιογραφικό επάγγελμα είναι ένα από τα πιο “ευπαθή”, τα πιο “ευάλωτα” και τα πιο “εκτεθειμένα” επαγγέλματα –τουλάχιστον ανάμεσα στους επαγγελματίες που δεν φέρουν όπλα και, ως εκ τούτου, δεν αποτελούν “στόχο” εξ ορισμού. Ακόμη και αν αφήσουμε στην άκρη τους δημοσιογράφους που χάνουν τη ζωή τους από εχθρικά ή/και φίλια πυρά καθώς καλύπτουν τα γεγονότα στα πεδία των πολεμικών συγκρούσεων, όπως και όσους πέφτουν θύματα του οργανωμένου εγκλήματος (για λόγους που δεν προκάνουμε να εξηγήσουμε εδώ, η Λατινική Αμερική –και ειδικότερα το Μεξικό- πρωτοστατεί σε αυτό το μακάβριο είδος δημοσιογραφικών εκκαθαρίσεων), οι δημοσιογράφοι καταλαμβάνουν μία από τις υψηλότερες θέσεις στη λίστα των καρδιακών/εγκεφαλικών νοσημάτων και συνήθως χτυπούν το κουδούνι του Χάροντα πολύν καιρό προτού προλάβει και χτυπήσει εκείνος το δικό τους κουδούνι. Πίεση χρόνου από την ίδια την (άρρυθμη) φύση της δουλειάς τους, εμμονική ενασχόληση με νοσηρές καταστάσεις, μόνιμο άγχος –βάλτε τα όλα στο σέικερ…
Τούτων δοθέντων, ο πρόωρος θάνατος του δημοσιογράφου Νίκου Ζαχαριάδη, στις 15 Απριλίου του 2021, δεν πρέπει να ξένισε πολλούς, αλλά σίγουρα στενοχώρησε πολύ περισσότερους από το στενό περιβάλλον των οικείων και των φίλων του. Μόλις πενήντα πέντε χρονών ο Νίκος, παντρεμένος με παιδί, με σκανταλιάρικο εφηβικό παρουσιαστικό που τον έδειχνε μικρότερο από την πραγματική ηλικία του (το “αιώνιο πειραχτήρι”), ήταν ιδιαίτερα προσφιλής σε έναν ευρύ κύκλο ανθρώπων, παρά την αιχμηρή σατιρική πένα του –και λέμε “παρά”, διότι ακόμη και ο πιο κακόπιστος από τους επικριτές του μπορούσε να κατανοήσει ότι πίσω από τα “πειράγματά” του δεν ελλόχευε κάποιος μοχθηρός συμπλεγματικός με απωθημένα, αλλά ένα ανοιχτόκαρδο άτομο με “αγαπησιάρικη” διάθεση.
Ακόμη και ο πιο κακόπιστος; Όχι ακριβώς, όπως αποδείχτηκε ευθύς κατόπιν. Η γνωστή και μη εξαιρετέα κυρία Ραχήλ Μακρή, λίγες μόλις… ώρες μετά τον θάνατο του Ζαχαριάδη από καρδιακή ανακοπή, έγραψε περιχαρής στα social media: “Σήμερα γιορτάζει όλη η γη. Δημοσιοκάφρος που με έβριζε, μας άδειασε τη γωνιά”. Εντάξει, το 2021 είχαμε ήδη εξοικειωθεί με την τοξικότητα στα κοινωνικά δίκτυα, είχαμε συμφιλιωθεί με την ιδέα πως θα ζούμε εφεξής μέσα σε μια δύσοσμη ηλεκτρονική χωματερή όπου ο καθένας θα μπορεί να μας εκτοξεύει ακαθαρσίες ανά πάσα στιγμή, αλλά και πάλι, τόσο το “ύφος” της ραχήλιας ανάρτησης όσο –και κυρίως- το timing οδήγησε σε… γενικό ξεσηκωμό. Είναι κυριολεκτικά αναρίθμητα τα δημοσιεύματα που “καταχερίζουν” την Μακρή εκείνη την ημέρα. Ακόμη και ο μακαρίτης πλέον Γιώργος Τράγκας, ένας δημοσιογράφος που δεν φημιζόταν εν ζωή για την εγκράτεια στις εκφράσεις του, έκρινε σκόπιμο να διαγράψει τη Ραχήλ από το νεοσύστατο κόμμα του. Εξίσου σκόπιμο έκρινε και η ίδια η Μακρή να κατεβάσει την επίμαχη ανάρτησή της, έως ότου κατακαθίσει ο επικοινωνιακός κουρνιαχτός που σηκώθηκε εναντίον της.
Θα περίμενε κανείς κάπου εδώ να τελειώσει αυτή η θλιβερή ιστορία, με την “ύβριν” της Ραχήλ θαμμένη και λησμονημένη δίπλα στις απειράριθμες ανάλογες “ύβρεις”. Όχι στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και όχι με ιδιοσυγκρασίες σαν την ιδιοσυγκρασία της Μακρή. Μόλις καταλάγιασε η δημόσια κατακραυγή, η Ραχήλ μάζεψε υπομονετικά όσες φραστικές “επιθέσεις” εναντίον της υπέπεσαν στην αντίληψή της κι έστειλε καμιά πενηνταριά από αυτές στον εισαγγελέα. Ο εισαγγελέας, με τη σειρά του, προέκρινε επτά από αυτές για τακτική δικάσιμο: της Ιωάννας Καραγιάννη, του Γιάννη Λοβέρδου, του Θεόδωρου Μαργαρίτη, του Ιάσονα Καραμήτσου, του Χρήστου Βούζα, του Άγγελου Τριάντη και του υποφαινόμενου –επτά ανθρώπων που (στην πλειοψηφία τους) δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, δεν προέρχονταν καν από τον ίδιο πολιτικό χώρο και το μόνο που τους συνέδεε ήταν η “ιερή αγανάκτηση” για τη ραχήλια ανάρτηση. Το ελληνικό κοινοβούλιο, με μια σπανιότατη στα χρονικά του ομοφωνία, αρνήθηκε εν προκειμένω να άρει την ασυλία του ενός από τους επτά, του εν ενεργεία βουλευτή Γιάννη Λοβέρδου, κι έτσι πήραμε την άγουσα προς το εδώλιο οι υπόλοιποι έξι. Η δικάσιμος ορίστηκε στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών για τη Δευτέρα, 2 Ιουνίου του 2025, αναβλήθηκε για την Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου του 2025 και, σύμφωνα με τα λαμπρά δικαστικά μας ειωθότα, αναβλήθηκε πάλι για σήμερα Δευτέρα, 4 Μαϊου του 2026, την ώρα που πιθανώς διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Το ζήτημα όμως δεν είναι πότε θα καθίσουμε εμείς στο εδώλιο. Το ζήτημα είναι πότε θα καθίσει στο εδώλιο η τοξικότητα.
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για ό,τι συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα και τον Κόσμο στο thetoc.gr