Ακόμη μια ήττα στα φετινά μεγάλα παιχνίδια, ακόμη ένα παιχνίδι στο οποίο ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε τον εαυτό του σαν φοβισμένη και μικρή ομάδα με την στάση του στο χορτάρι μετά το γκολ του Ανδρέα Τεττέη, ακόμη μία αναμέτρηση στην οποία τα αφηγήματα περί βελτίωσης πετάχθηκαν στον κάλαθο τον αχρήστων. Τα play offs, όπου θα αποτελούσαν κριτήριο για την πραγματική πρόοδο αυτού του συνόλου στα χέρια του Ράφα Μπενίτεθ, έγιναν ένα μαρτύριο της σταγόνας, σε ένα ποτήρι που ξεχείλισε συναισθηματικά, βλέποντας την ΑΕΚ να πανηγυρίζει τον τίτλο μπροστά στη… μούρη σου. Δύο παιχνίδια έμειναν, θα περάσουν, δεν αντέχεται άλλο αυτή η μαυρίλα της φετινής σεζόν.
Ο Παναθηναϊκός είναι η μοναδική ομάδα στο μίνι πρωτάθλημα χωρίς νίκη. Η μόνη ομάδα που έχει σκοράρει ένα γκολ και μόνο, το μόνο σύνολο που δεν μπορεί να φτιάξει πράγματα στο δημιουργικό κομμάτι με συνδυαστικό ποδόσφαιρο και περιμένει τα πάντα από την ατομική ποιότητα. Αν δεν παράγεις, δεν νικάς. Αν βάζεις γκολ και μετά… κρεμιέσαι από τα δοκάρια για να μην ισοφαριστείς, δεν νικάς. Εδώ, βέβαια, όποιος πει ”μα καλά τι περίμενες, δεν βλέπεις την ομάδα όλη την σεζόν”, θα έχει απόλυτο δίκιο.
Ειδικά στα μεγάλα παιχνίδια, στα ντέρμπι επί των ημερών του Μπενίτεθ, ο Παναθηναϊκός έχει μια τραγική συγκομιδή, αποτελέσματα που δείχνουν το πόσο πίσω βρίσκεται σε σχέση με τους ανταγωνιστές του. Όχι μόνο βαθμολογικά αλλά και ποδοσφαιρικά. Σε 11 ντέρμπι, το Τριφύλλι έχει 7 ήττες, 2 ισοπαλίες και 2 νίκες. Μιλάμε για τον Παναθηναϊκό, διάολε…
Για το παιχνίδι δεν έχει αξία και σημασία να αναφερθούμε περισσότερο, η μεγάλη εικόνα είναι αυτή που μετράει και είναι άθλια. Προφανώς για όσα βιώνει και φέτος ο σύλλογος μεγάλος η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει την διοίκηση του κλαμπ που πήρε μερικές, πολύ σημαντικές λάθος ποδοσφαιρικές αποφάσεις και τώρα τις πληρώνει ακριβά.
Το ζήτημα, πλέον, είναι το αύριο. Ο κόσμος δεν αντέχει άλλο, πρέπει επιτέλους να γίνει το ΣΩΣΤΟ και ο Παναθηναϊκός να επιστρέψει του χρόνου ανταγωνιστικός και έτοιμος να διεκδικήσει και να πάρει το πρωτάθλημα.