Τι θα γίνει στην περίπτωση κατά την οποία η μια εκεχειρία θα διαδέχεται την άλλη στην ευρύτερη Μέση Ανατολή χωρίς μια δυναμική συνολικής διευθέτησης μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν;
Το ερώτημα είναι υπαρξιακής βαρύτητας καθώς με τα σημερινά δεδομένα δεν προκύπτει από πουθενά ότι ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία και Ινδία, που προσπαθούν να σταθεροποιήσουν τα δικά τους ανοικτά περιφερειακά μέτωπα αντιπαράθεσης και σύγκρουσης, είναι έτοιμες να καθίσουν σε ένα διευρυμένο τραπέζι διαπραγμάτευσης.
Αν οι εγγυήσεις για τη μελλοντική περιφερειακή σταθερότητα δεν φαίνονται ούτε σε μακροπρόθεσμη προοπτική, άλλο τόσο φαντάζει αδύνατη η επιστροφή στο status quo ante των αρχών Οκτωβρίου 2023 λίγο πριν από την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ.
Χαρακτηριστική είναι η πλήρης αποσταθεροποίηση της Συρίας, η οποία μετά την ανατροπή του Ασαντ φαίνεται ότι ακολουθεί τον δρόμο της πολυδιάσπασης που πήραν το Ιράκ και η Λιβύη.
Την πρωτοφανή περιφερειακή αστάθεια αναδεικνύει το ότι Τουρκία και Ισραήλ, που συνεργάστηκαν στενά για να ανατρέψουν τον Ασαντ, συγκρούονται σήμερα μετωπικά για τον έλεγχο της Συρίας.
Το Ισραήλ στηρίζει τη δυναμική πολυδιάσπασης της περιοχής από τη νέα Συρία μέχρι και την πλήρη ανεξαρτησία των Κούρδων στα τέσσερα κράτη όπου βρίσκονται σήμερα, με επόμενο βήμα την απόπειρα συγκρότησης ενιαίου κουρδικού κράτους.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο ηγεμονικός μικρομεγαλισμός του Ερντογάν, ο οποίος όσο δεν πετυχαίνει τους στόχους του στη Μέση Ανατολή τόσο επεκτείνει το πεδίο των παρεμβάσεών του. Ετσι η εμπλοκή της Τουρκίας στην πρόσφατη επίθεση του Πακιστάν στην Ινδία έχει πυροδοτήσει ταυτόχρονες εντάσεις στο Κασμίρ και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο κίνδυνος στην περιοχή επεκτείνεται στο Kέρας της Αφρικής με βάσεις του Ισραήλ στη Σομαλιλάνδη και της Τουρκίας στη Σομαλία.
Με άλλα λόγια, η ακινησία στο Μεσανατολικό υποθηκεύει μια διευρυμένη περιοχή και υπονομεύει όχι μόνο τον όποιο παρεμβατικό ρόλο των ΗΠΑ αλλά όλων των Μεγάλων Δυνάμεων.