Ο Νίκος Παπαδογιάννης αραδιάζει τα «γιατί;» της Πέμπτης και αναρωτιέται σε τι ακριβώς χρησίμευσε στον Παναθηναϊκό η ακραία τοξικότητα των προηγούμενων ημερών.
Η εβδομάδα του Παναθηναϊκού ξεκίνησε με μία ασυνήθιστη επίδειξη νηφαλιότητας, όταν τουλάχιστον δύο τραυματίες αλλά μισοέτοιμοι πρωτοκλασάτοι παίκτες έμειναν εκτός αποστολής στο, βαθμολογικά άδειο, ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Επειδή όμως η ήττα από τον ορκισμένο οχτρό δεν αντέχεται, ιδίως εντός έδρας, ακολούθησε ένα ακατανόητο ωστικό κύμα τοξικότητας, όχι πολύ διαφορετικό από αυτό που στοίχισε στο «τριφύλλι» τον περυσινό εγχώριο τίτλο.
Χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος, η πινακοθήκη του διημέρου που μεσολάβησε μεταξύ ΟΑΚΑ και Σόφιας κοσμήθηκε από ξεκούδουνες φωτογραφίες τραβηγμένες σε στρατόπεδα και σε «πατριωτικές» διαδηλώσεις, με σάουντρακ άναρθρες κραυγές, αλλοπρόσαλλες τοποθετήσεις και δηλώσεις δυσανεξίας από τους ελάχιστους κανονικούς ανθρώπους που επιμένουν να παρακολουθούν το πρασινοκόκκινο τσίρκο.
Στο ξεκίνημα του αγώνα με τη Χάποελ, το πιο αλαλιασμένο από τα δύο ημισφαίρια του όποιου εγκεφάλου μου περίμενε να δει τον Σάσα Βεζένκοφ να σουτάρει τρίποντα με στολή βατραχανθρώπου, με τα τρία διαβατήριά του στα δόντια…
Όταν τα οράματα εξανεμίστηκαν, εμφανίστηκε ο ίδιος ο Παναθηναϊκός -χωρίς καν να παίζει άσχημα- για να υπενθυμίσει ότι με κούφια λόγια και με θεωρίες συνωμοσίας δεν βάφονται πασχαλινά αυγά. Η φόρα των τεσσάρων νικηφόρων αγώνων και το πλεονέκτημα εξέδρας που του χάρισαν 6.000 εκδρομείς τον βοήθησαν να στρίψει πρώτος στο τελευταίο βιράζ, του αγώνα με τη Χάποελ, αλλά δεν ήταν αρκετά για να τον κουβαλήσουν μέχρι το νήμα.
Απρίλη μήνα, και χωρίς δα να είναι η αποστολή αποδεκατισμένη, το μεγαθήριο των 15-20 εκατομμυρίων ευρώ, ου μεγαλεπήβολου οράματος και του πολυνίκη προπονητή έφτασε να παίζει κρίσιμο ματς με επτάμισυ παίκτες, οι οποίοι -απέναντι σε αντίπαλο καμωμένο από ποιοτικό αλλά ελαφρύ μεταλλο- έφτασαν στο όριο της αιμόπτυσης από την κούραση.
Όταν η ομάδα είδε τα περάσματα να στενεύουν, εγκατελειψε σιωπηλά τη συνταγή που είχε γεννήσει 30 λεπτά κυριαρχίας, έπαψε να παίζει μπάσκετ και σκαρφάλωσε σύσσωμη στην πλάτη του Κέντρικ Ναν, πασαλείφοντας το παντεσπάνι του Δημήτρη Ιτούδη με βούτυρο. Στις τελευταίες φάσεις του αγώνα, ο πλησιέστερος συμπαίκτης του Ναν βρισκόταν σε απόσταση 7-8 μέτρων και όλη η αντίπαλη πεντάδα, με αιχμή τον αθλητκό Μπλέικνι, τον περίμενε για μονομαχίες ένας εναντίον πέντε.
Ο Ναν επιχείρησε αβοήθητος τέσσερα σουτ στο τελευταίο λεπτό και τα έχασε όλα. Οι συμπαίκτες του ακούμπησαν τη μπάλα μόνο από τα δύο επιθετικά ριμπάουντ του Χουάντσο, αλλά και για να τη μαζέψουν από το καλάθι τους μετά από τις εύστοχες βολές του Κρις Τζόουνς.
Ο μικρόσωμος αλλά μεθοδικός και εύστροφος γκαρντ που επιστρατεύτηκε από τον Ιτούδη για να βγει από την εξίσωση το φάντασμα του Μίτσιτς είχε στην τέταρτη περίοδο 8 πόντους και 4 ασίστ πάρε-βάλε, χωρίς το παραμικρό λάθος στο παθητικό μητρώο του. Ο Ναν τον ψευτομάρκαρε σαν να μη τον είχε ξαναδεί ποτέ στη ζωή του, ενώ ο Γκραντ με το ραγισμένο χέρι παρακολουθούσε από τον πάγκο ντυμένος με τη λάθος φορεσιά. Εάν ο Παναθηναϊκός αποτύχει φέτος, η έλλειψη ενός αμυντικού αναχώματος απέναντι στον αντίπαλο χειριστή θα γραφτεί στην πρώτη σελίδα των «κατηγορώ».
Υπάρχουν και πολλά άλλα μικρότερα ερωτηματικά, στο μητρώο του αποψινού αγώνα. Με ποιο σκεπτικό άφησε ο Αταμάν τους Λεσόρ και Ναν στο παρκέ, φορτωμένους με 2 φάουλ; Αμφότεροι συνέχισαν να παίζουν χωρίς να κοιτάζουν τα λαμπάκια στο ταμπλό και γρήγορα υπέπεσαν στο τρίτο τους, οπότε αποσύρθηκαν για ολόκληρα δεκαπεντάλεπτα.
Γιατί η μπάλα έφυγε από τα χέρια του μαέστρου Κώστα Σλούκα στο τελευταίο δεκάλεπτο; Πώς θα ξαναβρεί ο Σορτς την αυτοπεποίθησή του εάν καλείται άρον άρον στον πάγκο με το πρώτο άστοχο σουτ; Αντέχει η «πεντάδα καμικάζι» όταν ο αντίπαλος έχει βαρύ σέντερ και βρίσκει τρόπο να τον τροφοδοτεί;
Για ποιους λόγους η ομάδα εμφανίζεται στο ξεκίνημα των αγώνων της σαν απροετοίμαστη; Μήπως είναι άκυρο και άδικο να ζητάει ο Παναθηναϊκός λεπτά και οίστρο βασικού από τον ανέτοιμο Λεσόρ; Πόσα «πεντάρια» πρέπει να περάσουν από το ΟΑΚΑ για να μη μοιάζει το ζωγραφιστό με αχίλλειο πτέρνα;
Το χαμόγελο της τύχης που απάλλαξε τον Παναθηναϊκό από το ταξίδι στο Τελ Αβίβ και τον έβαλε να αντιμετωπίσει τη Χάποελ μπροστά στο κοινό του έμεινε αναξιοποίητο και η τετράδα απομακρύνεται με ταχύτητα αστραπής. Το πιθανότερο, πλέον, είναι να διεκδικήσουν οι «πράσινοι» το εισιτήριο για το φάιναλ-φορ μακριά από τον έκτο παίκτη τους. Οι σελίδες στο διαβατήριό΄τους δεν θα μείνουν φέτος αδειανές, δίχως σφραγίδες από ξένα αεροδρόμια.
Εάν επιστρέψουν στη βάση τους στραπατσαρισμένοι και υποχρεωθούν να τη στολίσουν με τα χρώματα τεσσάρων άλλων ομάδων, θα έχουν να θυμούνται τη χαμένη ευκαιρία της Σόφιας. Όταν το σκορ έγινε 69-80 και η Χάποελ έμοιαζε ημιθανής, ο Παναθηναϊκός είχε 8 λεπτά για να προστατεύσει προβάδισμα 11 πόντων και 6 χιλιάδες φωνές για να τον κρατήσουν ξύπνιο και αισιόδοξο. Αυτή τη φορά δεν του έφταιγαν για το στραβοπάτημα ούτε ο Λιόλιος ούτε ο Μποντιρόγκα ούτε ο Βορίδης που ελληνοποίησε τον Τόμας Γουόκαπ.
Οι «αιώνιοι» θα επιστρέψουν στο παλκοσένικο Μεγάλη Τρίτη και ξανά Μεγάλη Πέμπτη για να ρίξουν ταυτόχρονα τις προτελευταίες ευρωπαϊκές ζαριές, προτού ψάλουν τον Επιτάφιο μακριά από τα γήπεδα. Διότι αυτό μας μάρανε εκεί που έχουμε φτάσει. Η θρησκευτική κατάνυξη, οι θερμές ευχές και οι υποκριτικοί όρκοι της αιώνιας αγάπης.
Εάν χάσατε το Gazz Floor της Πέμπτης, με Ιωάννη Παπαπέτρου, Hoopfellas και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, αρκεί ένα κλικ σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο, για να κοπιάσετε αναδρομικά στην παρέα μας. Η αγαπημένη σας εκπομπή επιστρέφει βράδυ Παρασκευής με Ολυμπιακό, Βιλερμπάν και σενάρια, ενώ λίγο νωρίτερα, το απομεσήμερο της Παρασκευής, θα ανεβεί και ολόφρεσκο Old School, για όσους προτιμούν το πιάτο τους πιπεράτο.