H αυξανόμενη μανία της FIFA να βγάζει χρήματα μας οδηγεί από του χρόνου σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο με 48 συμμετέχουσες ομάδες. Σχεδόν το 1/4 των εθνικών ομάδων του κόσμου. Αυτό σημαίνει περισσότερα ματς -και χρήματα- για την Παγκόσμια Ομοσπονδία, αλλά παράλληλα μια ευκαιρία για διάφορες χώρες που έβλεπαν τη διοργάνωση από την τηλεόραση να λάβουν μέρος σε αυτή τη γιορτή.
Μία απ’ αυτές είναι και το Κουρασάο. Το μικρό νησάκι της Καραϊβικής, η μικρότερη χώρα που έχει λάβει ποτέ μέρος σε τελική φάση Μουντιάλ. Με 160.000 κατοίκους, πολύ λιγότερους από τους 330.000 της Ισλανδίας που κατείχε το σχετικό ρεκόρ, και με έκταση 444 τετραγωνικά χλμ., σχεδόν δέκα φορές μικρότερο από την Αττική.
Οπως διαβάζουμε και στη σελίδα 43, οι ολλανδικές επιρροές παραμένουν ακλόνητες στη μικρή αυτή χώρα, που και στο παρελθόν είχε δοκιμάσει να δουλέψει (χωρίς επιτυχία) με γνωστούς προπονητές, όπως ο Γκους Χίντινκ και ο Πάτρικ Κλάιφερτ.
Στην τρίτη και φαρμακερή απόπειρα για ένα μεγάλο όνομα του χώρου, ο Ντικ Αντβοκάατ ήταν αυτός που έγραψε Ιστορία και οδήγησε τη χώρα σε τελική φάση. Συμπτωματικά, ήταν κι αυτός τρίτος στη λίστα της τοπικής ομοσπονδίας. Πρώτα ο Μπερτ Φαν Μαρβάικ, που οδήγησε την Ολλανδία στον τελικό του 2010, κατόπιν ο περίφημος Λουίς Φαν Χάαλ, και αφού αρνήθηκαν αυτοί οι δύο, ο κλήρος έπεσε στον Αντβοκάατ.
«Αν καταφέρουμε να πείσουμε όλους τους παίκτες που έχουν καταγωγή από το Κουρασάο να παίξουν για την Εθνική, τότε μπορούμε να πάμε στο Μουντιάλ» είπε ο έμπειρος κόουτς διαβλέποντας μια μεγάλη ευκαιρία: Η αύξηση των ομάδων και η συνδιοργάνωση από ΗΠΑ, Μεξικό, Καναδά έδιναν χώρο στα προκριματικά. Οπερ κι εγένετο. Με μπόλικη διάθεση, σοβαρότητα, οργάνωση και ακόμη περισσότερη τύχη, το Κουρασάο κατάφερε να ξεπεράσει τα εμπόδια και να πάει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026.
Εχοντας στο τιμόνι έναν άνθρωπο που πέρασε απόλυτα τη φιλοσοφία του και πέτυχε για ακόμη μια φορά. Ο Αντβοκάατ ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα ως βοηθός του μεγάλου Ρίνους Μίχελς. Του ανθρώπου που εφηύρε το total football του Αγιαξ και της Ολλανδίας τη δεκαετία του ’70. Απ’ αυτόν, ο Αντβοκάατ πήρε τη φιλοσοφία που φρόντιζε να την ανακοινώνει με το «καλημέρα» στους παίκτες του, σε καθεμία από τις 20+ ομάδες που προπόνησε στην καριέρα του: «Εγώ δουλεύω με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, ούτε μετατροπή. Οποιος δεν μπορεί ή δεν συμφωνεί, τότε φεύγει» λέει πάντοτε ο άτεγκτος Ντικ στις ομιλίες γνωριμίας, για 40 και πλέον χρόνια.
Τρανό παράδειγμα της παραπάνω φιλοσοφίας, η κόντρα στον δρόμο για το Μουντιάλ του 1994 με τον Ρουντ Γκούλιτ. Ο σταρ της Εθνικής διαφώνησε με την τακτική και γρήγορα μπήκε στον «πάγο», με συνέπεια να μην πάει στην τελική φάση, όπου οι «οράνιε» έφτασαν ώς τα προημιτελικά. Στη συνέχεια, οι σχέσεις των δύο λειάνθηκαν και μάλιστα το 2017 συνεργάστηκαν στον πάγκο της Εθνικής, με τον Γκούλιτ να είναι ο βοηθός. Δεν πήγε τόσο καλά αυτό, διότι η Ολλανδία απέτυχε να προκριθεί στο τουρνουά της Ρωσίας και μάλιστα από τον παλιό άσο διέρρευσε στα social media ένα βίντεο από τα αποδυτήρια μετά από μια νίκη και το θέμα πήρε διαστάσεις.
Το «my way» του Ντικ Αντβοκάατ περιλαμβάνει πάνω απ’ όλα σκληρή πειθαρχία, όμως όλοι -μα όλοι- έχουν να πουν ότι ο συγκεκριμένος προπονητής δεν είναι ένας σατράπης των γηπέδων, αλλά μια ψυχούλα σε ανθρώπινα θέματα. Αυστηρός στη δουλειά, αλλά πολύ κοντά σε όλους τους παίκτες και συνεργάτες, όταν πρέπει να βοηθήσει ή να συμβουλεύσει. Γι’ αυτό και είχε πολύ καλές σχέσεις σχεδόν με άπαντες.
Επί παραδείγματι, βάζει την οικογένεια και τις προσωπικές ανάγκες πάνω από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις. Και το απέδειξε περίτρανα πολύ πρόσφατα. Στον κρίσιμο αγώνα με την Τζαμάικα, που έκρινε την πρόκριση, ο Αντβοκάατ βρισκόταν μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά! Λόγω ασθένειας της γυναίκας του, παρακολούθησε το παιχνίδι από το σπίτι του στη Χάγη, δίνοντας εντολές από το τηλέφωνο. «Ηταν η πιο τρελή εμπειρία της ζωής μου. Ο αγώνας διεξήχθη μετά τα μεσάνυχτα και τον έζησα πιο έντονα απ’ ό,τι αν ήμουν στο γήπεδο. Εκοβα βόλτες στο σαλόνι, φώναζα, πραγματικά σουρεάλ όλο αυτό».
Πάνω στον ενθουσιασμό του, χαρακτήρισε αυτή την πρόκριση ως τη μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα του. Και πρόκειται για έναν άνθρωπο που έχει πάει σε άλλα δύο Μουντιάλ (2006 με τη Ν. Κορέα), σε EURO (2004 ημιτελικό με Ολλανδία και 2012 με Ρωσία, που την απέκλεισε το γκολ του Καραγκούνη), έχει κατακτήσει Κύπελλο UEFA με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και μπόλικα πρωταθλήματα και άλλα τρόπαια σε Ολλανδία, Σκοτία, Ρωσία.
Ολα δείχνουν ότι η μεγάλη του καριέρα θα ολοκληρωθεί το καλοκαίρι στα γήπεδα της Αμερικής. Μετά από περίπου 45 χρόνια και μπόλικες εναλλαγές ανάμεσα σε συλλόγους και εθνικές ομάδες. Διότι αυτό έκανε σχεδόν πάντα. Οταν μπούχτιζε από την καθημερινότητα ενός συλλόγου, πήγαινε σε μια Εθνική με πιο χαλαρό πρόγραμμα. Κι όταν βαριόταν τη χαλαρότητα, αναλάμβανε μια ομάδα με σκληρή καθημερινότητα.
Αν όλα πάνε καλά, το καλοκαίρι θα τον δούμε από την τηλεόραση να κοουτσάρει το Κουρασάο και να γίνεται ο γηραιότερος προπονητής στην ιστορία σε τελική φάση Παγκόσμιου Κυπέλλου, αφού τότε θα βρίσκεται λίγο πριν σβήσει 79 κεράκια. Μέχρι τώρα το ρεκόρ κρατάει ο Οτο Ρεχάγκελ, ο οποίος το 2010 στο παιχνίδι Ελλάδα-Αργεντινή 0-2 ήταν 71 ετών και 317 ημερών.
Γιατί τoν επιλέξαμε
Διότι γράφει άλλη μια όμορφη ποδοσφαιρική ιστορία, από αυτές που μας αρέσει να διηγούμαστε…