Του Γιώργου Κράλογλου
Όταν φτάνεις στο σημείο να εύχεσαι να κάνει και το καζίνο σου μεγάλους τζίρους από τον τζόγο, για να έχεις φόρους να μοιράζεις επιδόματα… κάτι δεν πάει καλά..
Αν ρωτήσετε εμάς βεβαίως και θα το ευχόμαστε από εδώ και πέρα… Γιατί όχι… Δεν είναι κάτι που θα μας χαλάσει..
Αλλά όπως και να το κάνουμε μάλλον πρέπει να βάλουμε κάτω το όλο θέμα της 45χρονης (από το 1985) κακής ποιότητας , πρώην σοβιετικής, επιδοματικής μας πολιτικής και να δούμε που βαδίζουμε μετά από μισό αιώνα(!).
Προς Θεού. Δεν είμαστε ούτε εναντίον των επιδομάτων ,ούτε εναντίον της όποιας φορολόγησης. Εδώ που φθάσαμε άλλωστε δεν γίνεται και αλλιώς.
Είμαστε όμως πολύ συγκρατημένοι και αμήχανοι για το που θα βαδίσει αυτή η κατάσταση . Αυτός ο “ανταγωνισμός”
Ο “ανταγωνισμός” (ας τον πούμε και έτσι) μεταξύ των κομμάτων και των κυβερνήσεων τους (όπως και η σημερινή) από την μια να μιλάνε και για φιλελεύθερα σχήματα ή μηχανισμούς στην οικονομία και από την άλλη η κορυφαία παρουσία τους στην οικονομία και την κοινωνία να στηρίζεται στα επιδόματα .
Και ρωτάμε. Πότε θα φθάσουμε στο σημείο να αισθανόμαστε γύρω μας την ελεύθερη οικονομία ,με τις απαιτήσεις της βέβαια αλλά και με τους κανόνες της και με τις αποδόσεις της.
Πότε και πως θα δούμε πραγματικές επενδυτικές ευκαιρίες που θα τραβήξουν κεφάλαια και τα επενδυτικά σχήματα με τις πολλές και μόνιμες (μακροπρόθεσμα) θέσεις εργασίας.
Πότε ο εργαζόμενος θα αμείβεται με τους μισθούς ή τα μεροκάματα που ασφαλώς και του αξίζουν στην Ελλάδα ώστε να μη λογαριάζει πόσα του βγαίνουν να παίρνει το μήνα από επιδόματα και άλλα κρατικά χαρτζιλίκια και να καταλήγει ότι τον συμφέρει να είναι άνεργος και επιδοματούχος ;
Και αν κάποιος έχει απορία ‘η απορίες για τις δικές μας διαπιστώσεις . Τον καλούμε να αναζητήσει πόσοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της βιομηχανίας προς 150.000 άτομα για προσφορά εργασίας.
Αν δεν πειστεί…, ας ρίξει μια ματιά, στην Βορ. Ελλάδα κυρίως,να δει τα καραβάνια μετεγκατάστασης δικών μας εργαζομένων, όχι μακριά αλλά στην Βουλγαρία, την Τσεχία και την Ρουμανία.,
Είναι λοιπόν ή δεν είναι θέμα το πότε ο εργαζόμενος στον τόπο θα αισθάνεται σιγουριά για μακρόχρονη απασχόληση από δυναμικούς και διεθνώς ομίλους που μας επέλεξαν ως χώρα της Ε.Ε με ειδικές επενδυτικές ευκαιρίες, ώστε να σκέφτεται όπως και στις χώρες ( της Ανατολικής Ευρώπης κυρίως ) που μετακομίζει για απασχόληση, ότι έχει την δυνατότητα να αλλάξει (όποτε το διαλέξει) την πολυεθνική που εργάζεται με μια άλλη που είναι δίπλα ή παραδίπλα από την δική του;
Που θέλουμε να καταλήξουμε. Καλή και χρήσιμη η επιδοματική πολιτική. Αλλά αυτές οι μορφές του σοβιετισμού δεν θα μας βγάλουν πουθενά.
Απλά θα συνεχίσουμε αυτήν την άθλια “δημοπρασία” προσφορών από τα προγράμματα των κομμάτων για το ποιος θα δώσει τα πολύ υψηλότερα ή τα περισσότερα επιδόματα.
Και ρωτάμε. Με όλο αυτό το καθεστώς επιδομάτων που εκτός από τον ανταγωνισμό των κομμάτων για το ποιος θα μοιράσει τα περισσότερα αισθάνεται κανείς ότι ζούμε σε φιλελεύθερο περιβάλλον.; Ότι αυτά που περιμένει να κερδίσει είναι από τον ανταγωνισμό επενδυτικών ομίλων που είναι ήδη στην χώρα μας και προσπαθούν να πάρουν θέση στην οικονομία μας; Αν δεν είναι έτσι όπως εμείς νομίζουμε..Γιατί συμβαίνει αυτό που συμβαίνει 45 χρόνια. Και γιατί ψαχνόμαστε επενδυτικά όλα αυτά αυτά χρόνια;
george.kraloglou@capital.gr