ΑΕΚ
Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου γράφει για το ματς με τον Άρη που δεν κρίθηκε σε ονόματα ή αποφάσεις στιγμής αλλά στους χώρους και στον έλεγχο του ρυθμού, όπου η ΑΕΚ έμεινε πίσω.
Αν προσπαθήσεις να διαβάσεις το ματς της ΑΕΚ κόντρα στον Άρη μέσα από ονόματα, δεν θα βγάλεις άκρη. Το πρόβλημα δεν ήταν τα πρόσωπα, αλλά το πλαίσιο του αγώνα. Από το πρώτο λεπτό, ο Άρης κατάφερε να σπρώξει το παιχνίδι εκεί που ήθελε: στη μεσαία ζώνη, σε υψηλή ένταση, με πολλές δεύτερες μπάλες και ελάχιστο καθαρό χρόνο για σκέψη. Ένα ματς κομμένο και ραμμένο στο “Manolo Χιμένεθ style”.
Η ΑΕΚ δεν βρήκε τρόπο να “σπάσει” αυτό το πλάνο. Δεν κυκλοφόρησε γρήγορα τη μπάλα, δεν έπαιξε ανάμεσα στις γραμμές και δεν ανάγκασε τον αντίπαλο να αμυνθεί χαμηλά. Οι αποστάσεις ήταν πρόβλημα άλυτο καθώς η γραμμή των χαφ δεν συνδέθηκε ποτέ σωστά ούτε με την άμυνα ούτε με την επίθεση.
Η μπάλα περνούσε δύσκολα από τον άξονα, οι επιλογές ήταν κυρίως πλάγιες ή μακρινές και το παιχνίδι της ΑΕΚ έγινε από νωρίς προβλέψιμο. Όταν δεν ελέγχεις τον άξονα, καταλήγεις να παίζεις το παιχνίδι του αντιπάλου.
Παρότι προηγήθηκε νωρίς, τίποτα δεν άλλαξε ουσιαστικά. Το γκολ του Κοϊτά δεν επιτεύχθηκε από κατοχή, ούτε από έλεγχο ρυθμού. Αντί να κρατήσει τη μπάλα και να «κατεβάσει» τις γραμμές του Άρη, η ΑΕΚ συνέχισε να παίζει βιαστικά. Τα γεμίσματα αυξήθηκαν, οι αποστάσεις μεγάλωσαν ακόμη περισσότερο και το ματς άρχισε να ανοίγει περισσότερο απ’ όσο θα ήθελε.
Στο αμυντικό κομμάτι, το πρόβλημα δεν ήταν οι μονομαχίες. Εκεί η ΑΕΚ στάθηκε σχετικά καλά. Το ζήτημα ήταν οι μεταβάσεις. Όταν έχανε τη μπάλα, δεν υπήρχε σωστή κάλυψη στον άξονα, οι επιστροφές δεν είχαν την απαιτούμενη ένταση και ο Άρης βρήκε χώρους – κυρίως ανάμεσα στα στόπερ και τα χαφ. Όχι πολλές φορές, αλλά αρκετές για να κρατά την ΑΕΚ σε διαρκή ανισορροπία.
Ίσως γι’ αυτό, στο τέλος, κανείς δεν ξεχώρισε. Όχι γιατί έλειψε η ποιότητα, αλλά γιατί έλειψε το πλαίσιο για να φανεί. Χωρίς σωστές αποστάσεις, χωρίς καθαρές μπάλες, χωρίς ρυθμό, οι παίκτες να μοιάζουν όλοι ίδιοι. Και το παιχνίδι, άδειο και παράδοξο για όσα μέχρι σήμερα έχουμε δει.
Η δήλωση του Νίκολιτς ότι κανείς δεν διακρίθηκε δεν ήταν τυχαία. Όταν μια ομάδα δεν λειτουργεί σωστά τακτικά, δύσκολα ξεχωρίζει κάποιος. Δεν υπήρχαν «καθαρές» μπάλες, σωστές αποστάσεις, ούτε οι συνθήκες για να αναδειχθεί η ατομική ποιότητα.
Κάπως έτσι προκύπτει και το συμπέρασμα. Με βάση την εικόνα του αγώνα, το αποτέλεσμα δεν ήταν καταστροφικό για την ΑΕΚ. Θα μπορούσε να φύγει από τη Θεσσαλονίκη και με ήττα. Όμως αυτός δεν μπορεί να είναι ο πήχης. Γιατί, τακτικά μιλώντας, η ΑΕΚ έχει αποδείξει ότι όταν ελέγχει τους χώρους και τον ρυθμό, μπορεί να είναι πολύ πιο κυριαρχική.
Η συνέχεια θα δείξει αν το παιχνίδι αυτό ήταν απλώς μια κακή βραδιά ή ένα μήνυμα. Το νοκ-άουτ με τον ΟΦΗ απαιτεί καθαρό πλάνο και απόλυτη συγκέντρωση. Και το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό που ακολουθεί θα απαιτήσει ακόμη περισσότερα: σωστές αποστάσεις, έλεγχο ρυθμού και αποφάσεις με καθαρό μυαλό.