Η Μάγκι Τζίλενχαλ δεν κρύβει τη σινεφιλία της σε μια ταινία πλημμυρισμένη από κινηματογραφικές αναφορές. Η Τζέσι Μπάκλεϊ λέγεται Άιντα και ο γκάνγκστερ με τον οποίο είναι μπλεγμένη, Λουπίνο. Αν δεν το θυμάστε, η Άιντα Λουπίνο ήταν μια πρωτοπόρος σκηνοθέτις του παλιού Χόλιγουντ που ενοχλούσε μόνο και μόνο γιατί ήταν γυναίκα με διαμορφωμένη άποψη και ξεχωριστό στυλ. Με τη διαφορά πως η ασυμμάζευτη όμορφη συνοδός της μαφίας στο Σικάγο της δεκαετίας του ’30 ξέρει πολλά και πρέπει να πεθάνει γιατί δεν κλείνει το στόμα της και φτύνει τις ενοχλητικές λέξεις σαν να έχει σύνδρομο Τουρέτ αυτοκαταστροφικά πολλαπλασιασμένο. Το πτώμα της καταλήγει στο εργαστήριο της τρελής επιστήμονα που υποδύεται η Ανέτ Μπένινγκ και αναζωογονείται κατ’ απαίτηση του συναρμολογημένου τέρατος ενός άλλου δόκτορα, του διαβόητου Φρανκενστάιν. Ο απέθαντος κι ευαίσθητος Φρανκ, το αποτρόπαιο για την κοινή θέα δημιούργημά του, βρίσκει επιτέλους ταίρι, και βαφτίζει την ανώνυμη, σαστισμένη, αλλά πάντα επιθετική νύφη, Πένι Ρότζερς. Στο μουτζουρωμένο πρόσωπό της βρίσκει επιτέλους μια πρόθυμη συνένοχο στον μαγικό κόσμο του σινεμά που υπεραγαπά. Αντάμα παρακολουθούν τα μιούζικαλ του σταρ του Μεσοπολέμου Ρόνι Ριντ, που υποδύεται ο Τζέικ Τζίλενχαλ, αλλά σε κάθε τους σταθμό, προκαλούν αποστροφή, πανικό και χάος, και άθελά τους σπέρνουν πτώματα για να γλιτώσουν τη δεύτερη ζωή τους. Αναπόφευκτα, η αστυνομία τούς καταδιώκει, και πιο ασφυκτικά απ’ όλους ένας ντετέκτιβ και η Λατίνα γραμματέας του, δηλαδή ο Πίτερ Σάρσγκαρντ και η Πενέλοπε Κρουθ στη μοναδική κωμική ανακούφιση του γοτθικού δράματος, συνδέονται με τη viral περίπτωσή τους.
Βασισμένη στο κλασικό μυθιστόρημα της Μέρι Σέλεϊ και στο ρομαντικό αριστούργημα του Τζέιμς Γουέιλ, αυτή η Νύφη με την κομμένη γλώσσα και την κοφτερή φωνή φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει τα φαντάσματα των αθέατων κακοποιημένων γυναικών, σε μια δεύτερη και θορυβώδη πράξη που θα τις λυτρώσει από τον ανομολόγητο πόνο τους. Παρά τις ακροβατικές ιδέες της, όπως το να βάλει τη θηριώδη Μπάκλεϊ να ενσαρκώσει τουλάχιστον τρεις χαρακτήρες σε διαφορετικές φάσεις, η Τζίλενχαλ υπογράφει ένα παράγωγο και όχι τόσο τολμηρό όσο νομίζει έργο, καθώς εφάρμοσε την παραβατική επαναστατικότητα των Μπόνι και Κλάιντ πάνω σε ένα άλλο δίδυμο ραγισμένων περιθωριακών, του Τζόκερ και της Χάρλεϊ Κουίν, σε αυτό που θα μπορούσε να είναι η Τρέλα για δύο, αν είχε πιο καθαρή προοπτική στην πλοκή.