Πάω στη δουλειά, άντε να πάω λίγο πιλάτες, να βγω κανένα Σάββατο, μένω στο σπίτι με τους δικούς μου (έχουμε πολύ καλές σχέσεις). Έχω όμως ένα παράπονο.
_____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα καλησπέρα. Εκτιμώ πολύ την ματιά σου και τις απόψεις σου. Θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Είμαι 26 ετών, όλοι στη δουλειά μου λένε πόσο νέα είμαι (είμαι αρκετά μικρότερη τους, σε καλή θέση πάνω στον τομέα των σπουδών μου). Έχω καλή δουλειά, έχω κάποιους φίλους, δεν έχω σχέση αυτή τη στιγμή.
Έχω όμως ένα παράπονο να πω, μια απορία. Λένε όλοι έχεις τα νιάτα σου, τι ωραία, πόσο ζηλεύουν. Κι όμως εγώ δεν την περίμενα έτσι τη ζωή μου. Πάω στη δουλειά, άντε να πάω λίγο πιλάτες, να βγω κανένα Σάββατο, μένω στο σπίτι με τους δικούς μου (έχουμε πολύ καλές σχέσεις). Κι αν τα μοιραστώ αυτά, θα μου πουν όλοι έχεις την υγεία σου, την οικογένεια σου, ένα κεραμίδι χωρίς ενοίκιο και συμφωνώ είναι όλα αυτά σημαντικά. Όμως περίμενα πιο παραμύθι να το πω; Περίμενα ότι θα ήταν τα πράγματα με τόση όρεξη όση όταν ήμουν φοιτήτρια; Δεν θέλω να είμαι αχάριστη, προσπαθώ πολύ να σκέφτομαι αισιόδοξα και σιχαίνομαι την μιζέρια, όμως για ποια ελπίδα μας μιλάνε; Για την στεγαστική κρίση; Για το γεγονός ότι δουλεύουμε και πάλι δεν μπορούμε να μείνουμε μόνοι μας; Για το ότι μετράμε το ευρώ ή νιώθουμε συνέχεια κουρασμένοι;
Ξέρω ότι θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα τα πράγματα, το ξέρω. Όμως όταν μιλάω με μεγαλύτερους, αυτό λένε τα έχετε όλα και μιλάτε. Και ξαναλέω από τη μια ευγνωμονώ για τα καλά που έχω, από την άλλη δεν θα μπορούσε η ζωή να ήταν πιο δίκαιη και πιο εύκολη;
Επίσης θα ήθελα να μου πεις/πείτε πράγματα που θα μπορούσαν να κάνουν την ζωή μου πιο ενδιαφέρουσα και που θα μπορούσαν να υλοποιηθούν. Προσπαθώ να κάνω πού και πού εκδρομές και να αλλάζω παραστάσεις. Κάτι άλλο;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Προβληματισμένη
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αχ, η ζωή είναι δύσκολη και άδικη. Είναι όμως η μόνη που έχουμε, δεύτερη ζωή δεν έχει, κι ας υπόσχονται οι θρησκείες διάφορα για να κατορθώσουμε να την αντέξουμε χωρίς να ξεσκίσουμε ο ένας τον άλλον από την ένταση και την αντιπαλότητα.
Υπάρχουν δύο τρόποι να θεωρήσεις τη ζωή σου. Ο ένας είναι να την δεις ως δοκιμασία, ως κάτι που σε δυσκολεύει, που δημιουργεί προσκόμματα και σου ρίχνει κάτω τα όνειρα. Που δεν σου επιτρέπει να ζήσεις «το παραμύθι» που λες κι εσύ: την καλή νεραϊδονονά που εκπληρώνει τις επιθυμίες σου με ένα κούνημα του μαγικού ραβδιού, τον άγιο Βασίλη που φέρνει τα δώρα χωρίς να κάνεις τίποτα. Μια ρουτίνα λοιπόν γκρίζα κι ατέρμονη. Μια συνεχής απομάγευση δηλαδή, που περιμένεις να περάσει μέρα με τη μέρα.
Ο άλλος τρόπος είναι να την δεις σαν δώρο. Σαν κάτι που σου χαρίστηκε χωρίς εσύ να κάνεις τίποτα (και δεν είναι αυτό το μεγαλύτερο και πιο θαυμαστό παραμύθι;) και που κάθε μέρα που νιώθεις το φως του ήλιου να λούζει τα μάτια σου είναι μια επιτυχία. Επειδή είναι. Δεν είναι δεδομένο. Άνθρωποι σκοτώνονται για το τίποτα: πνίγονται, γκρεμίζονται, τρακάρουν, παθαίνουν ανίατες ασθένειες, αλλά και ταλαιπωρούνται με χίλιους τρόπους επειδή η ζωή είναι δύσκολη. Όμως, όπως ο άνθρωπος που κοντεύει να πεθάνει δεν νιώθει ποτέ πιο ζωντανός, κι αυτό είναι κάτι που σου εύχομαι να μην το συνειδητοποιήσεις από πρώτο χέρι, είναι μια υπαρξιακή αποκάλυψη που είτε την αποκτάς, είτε όχι. Κι ίσως φτάσεις σαν τον ποιητή κάποτε να πεις «δώδεκα και μισή, πώς πέρασαν τα χρόνια.»
Μεταξύ μας αυτό που σε βασανίζει κυρίως και δεν κατανοείς γιατί και πώς σου λένε οι άλλοι αυτά που σου λένε, από την δικιά τους σκοπιά κι εμπειρία ζωής, είναι που…δεν έχεις σχέση! Επειδή μας έχουν αναθρέψει ότι είναι σκοπός της ύπαρξης και το αναγκαίο κερασάκι στην τούρτα. Όμως αυτά δεν γίνονται παραγγελία, προκύπτουν. Ως τότε;
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να νιώσεις ζωντανή. Οι άνθρωποι κάνουν διάφορα πράγματα για να νιώσουν ζωντανοί, άλλα αυτοκαταστροφικά (ακολουθώντας την παραπάνω αρχή του βρίσκομαι κοντά στο θάνατο, ο νοών νοείτω) κι άλλα εξιταριστικά μέσω της έκκρισης αδρεναλίνης που κάνει την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά. Αθλήματα, παιχνίδια, διάβασμα που όμως σε βγάζει από την comfort zone σου και σε κοντράρει, παθιασμένο σεξ, κοινωνικοί αγώνες επειδή δεν έρχονται ουρανοκατέβατα τα κοινωνικά αγαθά εμείς τα διεκδικούμε, εθελοντισμός είναι λίγα μόνο απ’αυτά που μπορείς να κάνεις ώστε να γεμίσεις τη ζωή σου με νόημα. Και -κυρίως- με φιλοπεριέργεια. Γιατί όταν αυτή πεθάνει, τότε πεθαίνουμε κι εμείς. Πνευματικά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News