Ο Νίκος Παπαδογιάννης πιστεύει ότι από το επεισοδιακό συναπάντημα της Δευτέρας στο Μαρούσι βγήκαν κερδισμένοι όλοι, εκτός από το δύσμοιρο μπάσκετ.
Όταν έσβησαν οι προβολείς και εξανεμίστηκαν οι καπνοί της μάχης από την αρένα των ταλαίπωρων Ολυμπιακών εγκαταστάσεων, όλοι έφυγαν για τα σπίτια της κατά το μάλλον ή ήττον ικανοποιημένοι. Στο ντέρμπι που δεν είχε νικητή, καθ’ ότι απουσίαζε το βαθμολογικό διακύβευμα, δεν υπήρξε ούτε ηττημένος, με εξαίρεση το άμοιρο το μπάσκετ. Αυτό ναι, έχασε κατά κράτος. Όπως συνήθως.
Για πρώτη ίσως φορά εδώ και χρόνια, η αναμέτρηση θα ξεχαστεί δίχως αποτύπωμα, εκτός αν μετράει για ίχνος η οργή όσων έχουν αποφασίσει εξαρχής ότι θα αδικηθούν από τη διαιτησία ή η οργασμική ικανοποίηση και απογοήτευση εκείνων που μετράνε την επιτυχία και την αποτυχία με όρους σεξουαλικούς.
Εγώ πάντως είχα ξεχάσει το ματς προτού καλά καλά ολοκληρωθεί το Gazz Floor της Δευτέρας. Μου έμειναν για σουβενίρ μοναχά οι βρισιές και οι κατάρες όσων απαιτούσαν ντε και καλά να βγούμε στα χαρακώματα για να αποκαλύψουμε θεωρίες συνωμοσίας και τερατογενέσεις.
Αλήθεια, σε τι χρησιμεύει στον Παναθηναϊκό (από την κορυφή του ως τα νύχια του) αυτή η μανία καταδίωξης, που έχει αντικαταστήσει πλήρως την αυτοκριτική και την ενδοσκόπηση; Όχι ότι η αντίπαλη πλευρά αποφεύγει τη συνωμοσιολογία, βέβαια. Χρόνια και χρόνια και χρόνια, ένθεν κακείθεν, φταίει για τις ήττες πότε ο Βασιλακόπουλος, πότε ο Λιόλιος, πότε η κυβέρνηση, πότε η αντιπολίτευση και πάντως ποτέ …εμείς. Όποιοι και αν είμαστε, οι εμείς.
Ο Παναθηναϊκός χειρίστηκε την πληθώρα των τραυματισμών με νηφαλιότητα, αλλά και κάποιου είδους πονηριά. Όταν οι άνθρωποί του αποφάσισαν να κρατήσουν εκτός ντέρμπι όλους τους προβληματικούς (Χέις-Ντέιβις, Γκραντ, Ερνανγκόμεθ, Ρογκαβόπουλο) προκειμένου να αποτρέψουν τα χειρότερα, έδιωξαν ταυτόχρονα από το τραπέζι την απαίτηση της νίκης.
Για να το πω διαφορετικά, έβαλαν στο τσεπάκι τους ένα ισχυρό άλλοθι, ώστε να το έχουν πρόχειρο για χρήση σε περίπτωση στραπατσαρίσματος. «Με τόσες απουσίες, δεν είχαμε τύχη. Και πάλι καλά να λέτε, που το παλέψαμε». Όταν στην εξίσωση προστέθηκε η απώλεια του Κέντρικ Ναν, που αποβλήθηκε μαζί με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ στο επεισόδιο του 19ου λεπτού, η δικαιολογία έγινε ακόμη ισχυρότερη.
Και πράγματι, ο τελικός απολογισμός είναι μάλλον θετικός, παρά το αρνητικό αποτέλεσμα. Η ήττα δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι φρενάρει τη δυναμική των προηγούμενων εβδομάδων. Ο αποδεκατισμένος Παναθηναϊκός κόντεψε να ανατρέψει διαφορά 17 πόντων σε ένα ημίχρονο και λύγισε στην τελική ευθεία περισσότερο από τη δική του κόπωση παρά από την ανωτερότητα του αντιπάλου.
Τα τρία ή τέσσερα ή πέντε σουτ αέρος αέρος από πολλούς διαφορετικούς παίκτες, δίχως πίεση σε ορισμένες περιπτώσεις, υπενθύμισαν ότι το ρεζερβουάρ ήταν σχεδόν άδειο. Από τους εννέα ετοιμοπόλεμους παίκτες του, οι τρεις πέτυχαν μαζί 4 πόντους (Καλαϊτζάκης, Φαρίντ, Τολιόπουλος), ενώ ο πιο κεφάτος απ’ όλους έπαιξε μόνο στο πρώτο ημίχρονο.
Δεν ξέρω πώς θα εξελισσόταν ο αγώνας αν έμεναν στο παρκέ ως το τέλος οι Ναν, Ντόρσεϊ. Από την άλλη, ο καυγάς που ολοκληρώθηκε με την αποβολή των δυο άναψε τα φυτίλια και έβαλε στο παιχνίδι την εξέδρα που μέχρι τότε έμοιαζε συμβιβασμένη με την ήττα. «Στην αρχή το γήπεδο ήταν ήσυχο», ομολόγησε ο Άλεκ Πίτερς.
Ο Ολυμπιακός έχασε για πολλοστή φορά μία διαφορά μεγαλύτερη των 15 πόντων και κινδύνευσε με ήττα σε ένα ματς που έμοιαζε κλειδωμένο. Ουσιαστικά διασώθηκε χάρη στον «παράγοντα Λ» Γιαννούλη Λαρεντζάκη, που δικαιολόγησε το συμβόλαιό του με μία παράσταση 12 πόντων και 6 ασίστ όταν έπαιξε χωρίς να φοβάται ότι θα φάει πάγκο με το παραμικρό.
Τα 15/28 των «ερυθρολεύκων» είναι νούμερο κλειδί, ταυτόχρονα όμως υπαινίσσονται ότι το αμυντικό πλάνο του Άταμαν ήταν βάσιμο. Σε ντέρμπι όπου οι Γουόκαπ, Παπανικολάου, Λαρεντζάκης, Γουόρντ, Μόρις παίρνουν συνολικά 19 προσπάθειες για τρίποντο, η αντίπαλη άμυνα έχει πράξει το σωστά. Έλα όμως που αυτοί έβαλαν 10, δηλαδή περισσότερα από τα μισά; Σαν πρωταπριλιάτικη φάρσα ακούγεται, αλλά είναι αλήθεια.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος φανερώνει ότι ο Ολυμπιακός έβαλε 101 πόντους μέσα στο λημέρι του εχθρού, με τον Βεζένκοφ άσφαιρο μετά την ανάπαυλα, με τον Ντόρσει να παίζει 12 λεπτά, με τον Φουρνιέ ανενεργό λόγω τιμωρίας, με τον Μιλουτίνοφ να μην αγγίζει τη μπάλα, με τη μάχη των ριμπάουντ χαμένη (21-14), με ισοπαλία στις βολές και με 16 λάθη στο παθητικό του.
Πώς να μην είναι ικανοποιημένος ο Γιώργος Μπαρτζώκας από τη μεγάλη εικόνα, εν όψει των ελληνικών και ενδεχομένως των ευρωπαϊκών πλέι-οφ; Παρ’όλο που όπως έγραψα στο ξεκίνημα αυτό το ντέρμπι δεν είχε νικητή και ηττημένο, το ΟΑΚΑ είναι η μοναδική ευρωπαϊκή έδρα επιπέδου Top-10 όπου ο Ολυμπιακός έχει πετύχει φέτος διπλό.
Κερδισε και με Έλληνες διαιτητές και με ξένους διαιτητές, εάν πρέπει να μπω σε αυτή τη συζήτηση. Κατόαφερε να θεωρείται η νίκη του επί του Παναθηναϊκού σχεδόν ρουτίνα, ακόμα και εκτός έδρας. Όταν το κορμί ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί, το μυαλό των αθλητών έχει τον τρόπο του να θυμάται το πρόσφατο παρελθόν και τους ανέμους του. Τα υπόλοιπα θα τα ακούσετε εδώ και νομίζω ότι θα σας αρέσουν.