Ο χάρτης της Βηρυτού, πλέον, δεν χωρίζεται σε γειτονιές και προάστια, αλλά σε σημεία που έχουν πληγεί από τις αεροπορικές επιδρομές του Ισραήλ και σε εκείνα που περιμένουν τη σειρά τους. Η ψευδαίσθηση της ασφάλειας, ότι στην «καρδιά» της πρωτεύουσας του Λιβάνου δεν θα υπερισχύσει η πικρή μυρωδιά των εκρηκτικών από τις βόμβες των IDF αλλά το «άρωμα» της κανονικότητας, έχει καταρρεύσει και ο φόβος παραμονεύει σε κάθε γωνιά.
Του Νίκου Παγουλάτου
Μέσα σε αυτό το σκηνικό απόγνωσης, ένας άνδρας, ο Ντάνιελ Ζάιτερ, κουρέας στο επάγγελμα, διασχίζει καθημερινά, πάνω σε μια ταλαιπωρημένη μοτοσικλέτα, την απόσταση από το Ουάντι αλ-Ζαϊνά (Wadi al Zayna, وادي الزينة) μέχρι την παραλιακή οδό της Άιν αλ-Μράισα (Ain al-Mraiseh, عين المريسه), στη Βηρυτό. Εκεί, προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του στους χιλιάδες εκτοπισμένους που έχουν κατακλύσει τους δρόμους της πόλης, και το βράδυ γυρίζει στο σπίτι του, έχοντας διανύσει συνολικά περίπου 60 επικίνδυνα χιλιόμετρα.
Μέσα στην τσάντα του, ο Ντάνιελ δεν μεταφέρει απλώς ψαλίδια και κουρευτικές μηχανές, αλλά μια αχτίδα ελπίδας, που υπενθυμίζει σε όλους -σε εμάς, που παρακολουθούμε από μακριά τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, και στους Λιβανέζους συμπολίτες του που τον βιώνουν στο πετσί τους-, ότι το ανθρώπινο πνεύμα και η αλληλεγγύη δεν βομβαρδίζονται, το ίδιο εύκολα όπως τα κτίρια που στοχεύει ο ισραηλινός στρατός.
Μια διαδρομή γεμάτη κινδύνους
Ο Ντάνιελ δεν έχασε χρόνο μπροστά στο ξέσπασμα της γενικευμένης σύρραξης στη Μέση Ανατολή, όπου το ντόμινο των εξελίξεων παρέσυρε και τη χώρα του στη δίνη του πολέμου. Κινητοποιήθηκε σχεδόν άμεσα, ωθούμενος από την ανάγκη του να προσφέρει στους συνανθρώπους του που δοκιμάζονταν από τις πρώτες κιόλας ώρες της κρίσης.
«Ξεκίνησα από τη δεύτερη κιόλας μέρα που άρχισε ο πόλεμος. Κάθε μέρα κάνω αυτή τη διαδρομή», είπε χαρακτηριστικά στο enikos.gr.
Αυτός ο νέος κύκλος βίας στον Λίβανο, μεταξύ της Χεζμπολάχ και του Ισραήλ, αναζωπυρώθηκε επίσημα στις 2 Μαρτίου 2026, όταν η οργάνωση εξαπέλυσε ρουκέτες κατά του βόρειου Ισραήλ, τερματίζοντας την εκεχειρία που ίσχυε από τον Νοέμβριο του 2024. Αφορμή για την κλιμάκωση στάθηκε η εξόντωση του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, στις 28 Φεβρουαρίου 2026 — την ημέρα που οι επιχειρήσεις «Επική Οργή» των ΗΠΑ και «Βρυχηθμός Λιονταριού» του Ισραήλ σηματοδότησαν την έναρξη του πολέμου κατά του καθεστώτος της Τεχεράνης.
Η καθημερινότητα του «μπαρμπέρη των εκτοπισμένων» ξεκινά νωρίς το πρωί. Αφού δανειστεί «10 δολάρια για βενζίνη από έναν φίλο», επιβιβάζεται στη μοτοσικλέτα του και ξεκινά το ταξίδι για τη Βηρυτό.
Η διαδρομή είναι επικίνδυνη, ειδικά το τμήμα που περνά κοντά στο αεροδρόμιο και τη Νταχίγια, τα νότια προάστια που αποτελούν συχνό στόχο των ισραηλινών αεροπορικών επιδρομών, για την εξουδετέρωση ηγετικών στελεχών ή αποθηκών οπλισμού της Χεζμπολάχ, μετατρέποντας τις μετακινήσεις σε ριψοκίνδυνη αποστολή.
Μιλώντας στο enikos.gr, o Ντάνιελ θυμάται εκείνη την ημέρα που η μηχανή του «έπαθε βλάβη», και ενώ ήταν στον δρόμο, προσπαθώντας να την επιδιορθώσει ή να καλέσει σε βοήθεια, έβλεπε «τους πυραύλους να διασχίζουν τον ουρανό» από πάνω του.
Παρ’ όλους τους κινδύνους, όμως, δεν πτοείται. Η δέσμευσή του προς τους ανθρώπους που τον έχουν ανάγκη, όπως λέει, είναι ισχυρότερη από τον φόβο.
«Δεν υπάρχει ασφάλεια για τον κόσμο στους δρόμους»
Φτάνοντας στη Βηρυτό, ο Ντάνιελ κατευθύνεται προς την Άιν αλ-Μράισα, μια παραθαλάσσια συνοικία όπου έχουν βρει καταφύγιο πολλοί εκτοπισμένοι.
Εκεί, στήνει το υπαίθριο «κομμωτήριό» του πάνω στο πεζοδρόμιο, χρησιμοποιώντας μια απλή καρέκλα και τα προσωπικά του εργαλεία. Όμως, η κατάσταση στην πόλη είναι χαοτική.
«Δεν υπάρχει ασφάλεια για τον κόσμο στους δρόμους», λέει ο Ντάνιελ. «Ο νότος έχει αδειάσει — όλοι είναι στη Βηρυτό. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος πόνος: να αγωνιζόμαστε για την πατρίδα μας».
Η ψευδαίσθηση των «ασφαλών ζωνών» έχει καταρρεύσει. Ενώ μέχρι πρόσφατα οι ισραηλινές επιθέσεις επικεντρώνονταν στα νότια προάστια, πλέον πλήττουν και την «καρδιά» της πόλης, συχνά χωρίς καμία προειδοποίηση.
Γύρω του, η Βηρυτός μοιάζει με ένα απέραντο καταφύγιο κάτω από τον ουρανό. Από την έναρξη των εχθροπραξιών, ο αριθμός των εκτοπισμένων στον Λίβανο έχει λάβει διαστάσεις βιβλικής καταστροφής, με τον ΟΗΕ και τις τοπικές αρχές να καταγράφουν πάνω από 1 εκατομμύρια ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.
«Πλέον κανένα μέρος δεν είναι ασφαλές», επιβεβαιώνει στο enikos.gr ο Ντάνιελ, ο οποίος ακούει καθημερινά τους ήχους των εκρήξεων και των βομβαρδισμών.
Περισσότερο από ένα κούρεμα
Για τους ανθρώπους που ζουν στον δρόμο, εκτεθειμένοι στο κρύο, τους ανέμους και τις ασθένειες, όπως περιγράφει ο Ντάνιελ την κατάσταση, ένα κούρεμα είναι κάτι παραπάνω από μια απλή περιποίηση. Είναι μια στιγμή κανονικότητας, μια ευκαιρία να νιώσουν ξανά άνθρωποι, να ανακτήσουν λίγη από την αξιοπρέπειά τους – ενδεχομένως και μια τελετουργία αντίστασης, απέναντι στη ζοφερή καθημερινότητα.
Ο Ντάνιελ το γνωρίζει καλά αυτό.
Αναφέρει πως οι άνθρωποι τον περιμένουν, περιγράφει πως η διάθεσή τους αλλάζει όταν νιώθουν το ψαλίδι ή τη μηχανή κουρέματος στα μαλλιά τους, ακόμα και όταν οι λόγοι που βρίσκονται εκεί, ο ίδιος και οι υπόλοιποι, είναι σκληροί.
«Με αγαπούν πολύ και χαίρονται που είμαι μαζί τους. Και τους φτιάχνω πολύ τη διάθεση», γράφει στην αραβική γλώσσα, στη συζήτηση που είχε μαζί μας μέσω μιας διαδικτυακής πλατφόρμας.
Για τον ίδιο, ιδιαίτερα συγκινητική είναι η περίπτωση ενός άνδρα που, αν και αγαπούσε πολύ τα μαλλιά του, του ζήτησε να τα κόψει όλα, φοβούμενος μην κολλήσει κάποια αρρώστια ζώντας στον δρόμο.
«Θα αντισταθούμε. Κανείς δεν νιώθει φόβο»
Παρά τις αντιξοότητες, ο Ντάνιελ και οι άνθρωποι που κουρεύει διατηρούν το ηθικό τους σε υψηλά επίπεδα. Η λέξη «αντίσταση», όπως ο ίδιος είπε στο enikos.gr, ακούγεται συχνά στις συζητήσεις τους.
«Δεν μας νοιάζει – θα αντισταθούμε. Κανείς δεν νιώθει φόβο. Έχουμε συνηθίσει πια», δηλώνει με αυτοπεποίθηση.
Εξάλλου, για τον Ντάνιελ, η «αντίσταση» δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά η υπόσχεση που έδωσε ότι θα είναι εκεί κάθε μέρα, για να τους κάνει να χαμογελούν, η μάχη για την επιβίωση και η άρνηση να υποταχθούν στον φόβο και την απελπισία.
«Μαζί θα νικήσουμε. Αυτή η χώρα είναι δική μας», λέει.
Μια προσωπική θυσία
Η πρωτοβουλία του Ντάνιελ δεν είναι χωρίς κόστος. Έχοντας χάσει τη δουλειά του λόγω του πολέμου, ζει με δανεικά χρήματα, ακόμα και για να γεμίσει το ρεζερβουάρ της μηχανής του. Επιπλέον, ο εξοπλισμός του έχει υποστεί σημαντικές φθορές από τη συνεχή χρήση και χρειάζεται επισκευή.
«Τις πιέζω πολύ και τις χρησιμοποιώ συνεχώς. Έτσι, φθείρονται», είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε: «Κάποια [μηχανή] μου την έκλεψαν, αλλά δεν θα σταματήσω».
Πλέον, οι κουρευτικές μηχανές του —τα προσωπικά του εργαλεία που έχουν φθαρεί από την υπερβολική χρήση— έχουν μετατραπεί σε «όπλα» του, σε έναν πόλεμο που, όπως τονίζει, «είναι πλέον η δουλειά μου».
Παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει, δεν σκέφτεται να σταματήσει. Η αγάπη του για το επάγγελμά του και η σύνδεσή του με τους ανθρώπους έχουν ενισχυθεί μέσα από αυτή την εμπειρία. «Είμαι υπερήφανος που ανήκω σε αυτόν τον χώρο, και έχω γίνει ακόμα πιο περήφανος γι’ αυτή τη δουλειά», σχολιάζει.
Ένας μοναχικός ήρωας
Ο Ντάνιελ ζει μόνος του. Όπως λέει στο enikos.gr, δεν έχει γνωρίσει την οικογένειά του και η γυναίκα που τον μεγάλωσε πέθανε όταν ήταν 9 ετών. Λόγω αυτών, και σε συνδυασμό με την κατάσταση στον Λίβανο, θα μπορούσε κάλλιστα, όταν το βράδυ γυρίζει στο σπίτι του, να νιώθει «διαλυμένος», με ελάχιστα ψυχικά αποθέματα.
Ωστόσο, έχει βρει μια νέα οικογένεια στους δρόμους της Βηρυτού. Παράλληλα, φιλοξενεί δύο οικογένειες από τον νότο στο σπίτι του.
«Όταν επιστρέφω το βράδυ στο σπίτι μου, νιώθω κουρασμένος και η μέση μου με πονάει όλο το βράδυ. Όμως είναι τιμή μου, που ήμουν εκεί [στη Βηρυτό] μαζί τους», δηλώνει με καμάρι, πριν αναγκαστεί να διακόψει την επικοινωνία μαζί μας. Ο ήλιος έχει υποχωρήσει, και ο Ντάνιελ πρέπει να επιβιβαστεί στη μοτοσικλέτα του, για να πάρει τον δρόμο της επιστροφής μέσα από το σούρουπο της πρωτεύουσας. «Ελπίζουμε όλα να πάνε καλά στη διαδρομή» του γράφουμε.
Η διαδικτυακή συζήτηση μαζί μας θα συνεχιστεί λίγο αργότερα, όταν πλέον θα είναι στον χώρο του. Γνωρίζοντας ωστόσο ότι θα είναι εξαντλημένος από το ριψοκίνδυνο ταξίδι για το Ουάντι αλ-Ζαϊνά και τις ώρες εργασίας στον παραλιακό δρόμο της Άιν αλ-Μράισα, οι σκέψεις στρέφονται ήδη στην επόμενη ημέρα.
Αν αύριο τελείωνε ο πόλεμος, το πρώτο πράγμα που θα έκανε, σύμφωνα με τα όσα είπε στο enikos.gr, θα ήταν να δουλέψει για να ξεπληρώσει τα χρέη του. Όσο για το μήνυμα που θα ήθελε να στείλει στον κόσμο έξω από τον Λίβανο: «Να ξέρουν ότι θα μείνουμε στη γη μας, γιατί η γη μας δεν ανήκει σε κανέναν άλλον. Παρά τον πόλεμο και παρά τα σπίτια που γκρεμίζονται, εμείς θα τα ξαναχτίσουμε και θα επιστρέψουμε».