Δεν αποκλείεται, στο εγγύς μέλλον, να θεωρούμε πως, χάρη στον Τζεφ Κουνς, ο άνθρωπος απαλλάχθηκε από το άγχος που προκαλεί η αισθητική, επειδή επιβάλλει την επιστράτευση αυστηρών κριτηρίων αξιολόγησης του Ωραίου. Αυτό θα έχει συντελεστεί, επειδή τα έργα του Κουνς έπεισαν –ενώ αρχικά ανατρίχιαζαν– πως όλα παίζονται στο επίπεδο ενός «μ’ αρέσει» ή «δεν μ’ αρέσει» κι αρκεί να υψώσεις επαινετικά τον αντίχειρά σου για να απαντηθεί το τι εστί Ωραίο.
Με άλλα λόγια ο Κουνς, με τα έργα του, προσφέρει «λεωφόρους απλούστευσης» της αξιολόγησης του Ωραίου. Και αυτές οδηγούν στην απλούστευση του ίδιου του Ωραίου. Αν, δηλαδή, σε μια κανονική εμπειρική πρόσληψή του διακρίνουμε τρία στάδια: α) εκείνο της έλξης του θεατή προς αυτό, β) εκείνο της γοήτευσης από αυτό και γ) εκείνο της προσκόλλησης στο έργο, σήμερα, πλέον, με μόλις ένα είμαστε καλυμμένοι. Σίγουρα, το οφείλουμε και στην εποχή που τον ανέδειξε. Αλλά είναι και άλλο τόσο βέβαιο ότι ο Κουνς υπήρξε (και παραμένει) καλός «προπονητής» στο να γίνουμε γρηγορότεροι. Δεν μας νοιάζει πια ούτε η έλξη ούτε η γοήτευσή μας. Μας αρκεί που θα «μαγνητιστούμε» από το προτεινόμενο ως έργο τέχνης.
Και ο Κουνς έχει αυτό το ταλέντο: φτιάχνει έργα που «μαγνητίζουν». Κι αν συνυπολογίσουμε ότι κατέστησε τον εαυτό του «brand», τότε θα καταλήγαμε πως: Ωραίο εστί η τελευταία δημιουργία του «brand» Κουνς που μας «μαγνητίζει».
Σαφώς και ηχεί ως παραδοξολογία ο παραπάνω ορισμός. Αλλά δεν είναι, με τον τρόπο που δεν είναι παράδοξο να λέμε ότι ο Κουνς «εκδημοκράτισε» τη σύγχρονη τέχνη, επειδή, με τα τόσο δημοφιλή έργα του, βοηθά τον απλό άνθρωπο να τη συναντήσει. Αλλά και επειδή, με τη σταθερή αγάπη του για τον γυαλισμένο ανοξείδωτο χάλυβα ως υλικό των γλυπτών του και χάρη στα καθρεφτίσματα που επιτρέπει, ενσωματώνει τον απλό θεατή στην καλλιτεχνική σύνθεση, μέσω του ειδώλου του που εμφανίζεται στην επιφάνεια του έργου όποτε το πλησιάζει. Αυτό κι αν είναι «εκδημοκρατισμός» της τέχνης!
Κατά τα άλλα, ο ερχομός του στην Αθήνα, με αφορμή την έκθεση της ευτραφούς Αφροδίτης του στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, θα ξυπνήσει και τα αίματα της κοσμικής Αθήνας!