Του Γιώργου Κράλογλου
Να συμφωνήσουμε ότι βαδίζουμε σωστά στη σύνδεση ΑΕΙ με την παραγωγή. Αλλά 23 εκατ. ευρώ για τα 23 ΑΕΙ του προγράμματος, μήπως είναι σταγόνες;
Ανακοινώθηκε επισήμως ότι με απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών κ. Νίκου Παπαθανάση, ένα ακόμα ΑΕΙ της χώρας, η Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης, χρηματοδοτείται με 240.000 ευρώ, στο πλαίσιο της δράσης υποστήριξης φοιτητριών – φοιτητών για την ένταξή τους στην αγορά εργασίας, του Προγράμματος ΕΣΠΑ “Ανθρώπινο Δυναμικό και Κοινωνική Συνοχή 2021-2027”.
Μια χαρά ως εδώ.
Μας εξήγησαν συμπληρωματικά ότι δράση, συνολικού προϋπολογισμού 23.040.000 ευρώ, είχαν ήδη ενταχθεί 23 ΑΕΙ (!!) ενώ και η διαδικασία της αξιολόγησης και ένταξης είναι σε εξέλιξη.
Πολύ καλά πάει και αυτό.
Για τι πρόκειται; Για ένα πρόγραμμα που αφορά στη στήριξη των Μονάδων Υποστήριξης Φοιτητών (Μ.Υ.Φ.) των Πανεπιστημίων.
Ρωτάμε τώρα εμείς με τη σειρά μας…
Στο”πάντρεμα” αυτό (γιατί “γάμος” γίνεται μεταξύ των Πανεπιστημίων και της παραγωγής) ικανοποιούνται αυτά που ζητάει η μια πλευρά από τις δύο, η παραγωγή, που εδώ και 7-8 χρόνια, μας λέει, μεταξύ πολλών άλλων….
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν παράγει επαρκείς δεξιότητες και το κενό μεγαλώνει. Αντίστοιχες ελλείψεις υπάρχουν στα τεχνικά επαγγέλματα, όπου η “ανωτατοποίηση” των ΤΕΙ είχε ως αποτέλεσμα να μην εκπαιδεύουμε πλέον αρκετούς τεχνικούς κατάλληλους για τη βιομηχανία.
Χρειαζόμαστε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αναβάθμισης δεξιοτήτων και έναν σύγχρονο μετασχηματισμό της τεχνικής εκπαίδευσης.
Προς τι η δική μας παρέμβαση (της στήλης) και η αναφορά σε ένα θέμα που παλεύουμε ήδη μια 10ετία: Τη σύνδεση της παιδείας γενικότερα με την παραγωγή ως την πολιτική εκείνη που θα δώσει την προσοχή που χρειάζεται και το νέο παραγωγικό μοντέλο της οικονομίας (βασισμένο απόλυτα, στην παραγωγικότητα και ιδίως στις δεξιότητες).
Υπάρχουν επιφυλάξεις από την αγορά. Υπάρχει συγκρατημένη αισιοδοξία αν θα μπορέσει αυτή η σχέση κράτους – παραγωγής να μα δώσει αυτά που μας λείπουν για την αναβάθμιση γενικότερα των εργασιακών σχέσεων, ώστε να ξεπεράσουμε το επίμονο (ήδη 3ετές) φαινόμενο της άρνησης εργασίας στις 250.000 θέσεις που προσφέρονται από την αγορά. Και αυτό, παρά την ανεργία των 550.000 ακόμη και συον χώρο του τουρισμού…
Μήπως είναι η ώρα να δούμε εντελώς διαφορετικά τη γεφύρωση της παιδείας (κυρίως των ΑΕΙ) με την παραγωγή, στήνοντας από τώρα τους μηχανισμούς που επιβάλλονται με κίνητρα ουσίας προς τις επιχειρήσεις που που όντως συμφωνούν να προσεγγίσουν θα την παιδεία για τις ανάγκες τους;
Τα κίνητρα θα πρέπει να αποδίδουν άμεσα εκείνα που πολύ πιθανά θα συνδέονται και με τις από εδώ και πέρα επενδύσεις ή κόστος ενεργείας, σε όλη τη μεταποιητική παραγωγή. Ο λόγος θα είναι να βάλουν στο τραπέζι και την ιδέα αναζήτησης ικανών και ταλαντούχων νέων από το φοιτητικό μας κόσμο; Δεν τα λέμε μόνο εμείς αυτά. Τα λένε και παράγοντες της αγοράς από εκείνους που κάθονται στο στο τραπέζι των συζητήσεων.
george.kraloglou@capital.gr