Γράφει ο EDGE
Καμία νίκη, ισοπαλία ή ήττα στο χθεσινό παιχνίδι, δε θα έκρινε οριστικά τίποτα. Βέβαια, ψυχολογικά το αποτέλεσμα θα έδινε μια ώθηση ή θα έφερνε μια κάποια εσωστρέφεια. Αλλά ως εκεί.
Ψυχολογικά λοιπόν ο ΠΑΟΚ απέδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι ΕΔΩ.
Με κομβικότατες απουσίες. Με μεσοβδόμαδο αγώνα να έχει προηγηθεί. Απέναντι σε έναν ξεκούραστο και γεμάτο αντίπαλο, σε εχθρικό περιβάλλον.
Δεν επηρεάστηκε. Δε μάσησε.
Δεν μπήκε στη διαδικασία της “φυσιολογικής ήττας”, χρησιμοποιώντας τις εύλογες δικαιολογίες. Αντιθέτως κατέθεσε την ποδοσφαιρική του ταυτότητα, έστω και λίγο παραποιημένη εξ ανάγκης.
Με πλάνο προσαρμοσμένο στο παιχνίδι του αντιπάλου και στηριζόμενο στην νοοτροπία του συμπαγούς σχεδίου πήρε εύκολα την ισοπαλία.. Έχοντας μάλιστα κάποιες στιγμές για κάτι παραπάνω.
Παρακολουθώντας το ματς, ένας ξένος, ουδέτερος παρατηρητής, δύσκολα θα ξεχώριζε ποια ομάδα έπαιζε με σύνθεση ανάγκης. Απίστευτο πόσες φορές γέμισε ο Τζολάκης. Ακόμα πιο απίστευτο είναι ότι αυτό συνεχίζει, εν έτει 2026, να είναι το μοτίβο ανάπτυξης ομάδας πρωταθλητισμού. Αλλά αυτό ας προβληματίσει, αν προβληματίζει βέβαια, τους υπευθύνους του Ολυμπιακού.
Μοιραία βέβαια, ο οργανισμός ΠΑΟΚ αλλά και η φίλαθλη κοινωνία αντιλαμβάνονται την αξία του δικού του μοντέλου. Βασισμένο στο ισχυρό δέσιμο του διδύμου των επιτυχιών. Ιβάν Σαββίδης και Ράσβαν Λουτσέσκου. Παραδίδουν μαθήματα οργάνωσης και παραγωγής ποδοσφαιρικής ομάδας με αρχή, μέση και τέλος. Με Έλληνες ποδοσφαιριστές. Με παιδιά των ακαδημιών του. Με ποιοτικούς ξένους να συμπληρώνουν το παζλ της καλύτερης ομάδας στην Ελλάδα φέτος.
Στο σημείο αυτό, όμως, σταματά η αποθεωτική αποτύπωση του χθεσινού αγώνα.
Δεν πήρε πρωτάθλημα η ομάδα. Μάλιστα το ότι ο ΠΑΟΚ πήγε καλά στα ντέρμπι στην κανονική περίοδο δεν εξασφαλίζει επ’ ουδενί την ίδια συνέχεια στα πλέι οφ. Μόλις πέρσι έκανε την ανάποδη πορεία στις δυο φάσεις του πρωταθλήματος.
Πλέον όμως ξεκινάει η περίοδος του «Μια φορά την εβδομάδα». Η περίοδος που η ομάδα θα είναι πιο φρέσκια σωματικά και πνευματικά. Η περίοδος που ο προπονητής θα βασανίζεται στο ποιος θα μείνει εκτός εντεκάδας ή ακόμα και αποστολής. Η περίοδος των μεγάλων προσωπικοτήτων και των ποιοτικών παικτών. Η περίοδος που κόσμος, διοίκηση και ομάδα σφίγγουν σαν γροθιά έτοιμοι να αντιμετωπίσουν κάθε αγωνιστικό και εξωαγωνιστικό εμπόδιο.
ΥΓ: Χθες, βλέποντας τη διαιτησία του Ισπανού σε ένα παιχνίδι λεπτών ισορροπιών, μοιραία ήρθαν στο μυαλό μας κάτι απίθανοι Αρετόπολοι, Καλογερόπουλοι, Παπάδες κλπ..
Άλλο άθλημα βλέπαμε …