- Ένιωσα δέος στο πρώτο μου γκολ με τον Παναθηναϊκό, ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα που σε ακολουθεί για μια ζωή.
- Η ζωή ως εσώκλειστος στην Παιανία: θυσίες, μακριά από την οικογένεια, καθημερινότητα προπόνησης και σπουδών.
- Για να ξαναγίνει πρωταθλητής ο Παναθηναϊκός χρειάζεται πίστη, πλάνο και σταθερή στήριξη από όλους.
- Οι τραυματισμοί και τα χειρουργεία με έβγαλαν εκτός, χρειάστηκε υπερπροσπάθεια για επιστροφή και υπομονή απέναντι στην κριτική.
Ο παλαίμαχος άσος μίλησε στο «Game On Podcast» και άνοιξε την καρδιά του για όσα έζησε στην ποδοσφαιρική του καριέρα. Μίλησε για την καθημερινότητά του στα πρώτα χρόνια, το πρώτο του γκολ με τον Παναθηναϊκό, τις καλύτερες αλλά και πιο δύσκολες στιγμές που έζησε, το μέλλον του και πολλά ακόμα ενδιαφέροντα.
Αποσπάσματα από τα όσα ανέφερε:
Για το… ‘Έλληνας Μέσι: «Δεν μου άρεσε ποτέ. Οι συγκρίσεις είναι υπερβολικές. Μπορεί να ταιριάζεις λίγο στο στυλ, αλλά είναι κακό να βάζεις ταμπέλα σε έναν αθλητή που είναι ακόμα έφηβος και δεν έχει διαμορφωθεί το σώμα του. Ο καθένας χαράζει τη δική του πορεία. Πάντα δεν μου άρεσε η σύγκριση με τον Μέσι».
Για την καθημερινότητα στο ποδόσφαιρο: «Κάθε τρεις μέρες παίζεις, όπως ήμουν εγώ στον Παναθηναϊκό και στην Εθνική. Κάνεις την προπόνηση, τρέφεσαι σωστά και πρέπει να δουλέψεις έξτρα. Πλέον, έχει μπει αυτό το κομμάτι για όσους κάνουν πρωταθλητισμό. Δεν παίζεις απλά, ποδόσφαιρο μια μέρα. Πρέπει να ανταπεξέλθεις σε 50 αγώνες. Όλα αυτά απαιτούν αρκετό χρόνο, η καθημερινότητα είναι copy-paste».
Για την οικογένειά του: «Το πατρικό μου είναι στη Νέα Ιωνία. Κοντά στο γήπεδο της ΑΕΚ. Έφυγα από κει και πήγα Παιανία εσώκλειστος, τρία χρόνια. Υπάρχουν και χειρότερα. Έχουν μείνει και πέντε χρόνια εσώκλειστοι. Έμεναν τα παιδιά που έρχονταν από την επαρχία. Ήταν δύσκολο για τις μετακινήσεις.
Τελείωνα το σχολείο 14:15 και έπρεπε 15:30 να ξεκινήσουμε προπόνηση στην Παιανία. Δεν είχα τη δυνατότητα να με πηγαινοφέρνουν. Είχε και κόστος. Ευτυχώς, η ομάδα του Παναθηναϊκού ήταν πολύ πρόθυμη και μου έδωσαν τη δυνατότητα να μείνω μέσα. Ένα παιδί εσώκλειστο, χάνει τα εφηβικά του χρόνια, αλλά κερδίζει χρόνο, ηρεμία, ξεκούραση.
Υπήρχαν παιδιά που δεν άντεξαν. Εγώ το ήθελα πάρα πολύ. Μου έλειπε η οικογένειά μου. Πολλές φορές περνούσαν και τρεις εβδομάδες και δεν έφευγα από τις εγκαταστάσεις.
Ξυπνούσαμε το πρωί, πηγαίναμε σχολείο, τρώγαμε ένα σνακ, κάναμε προπόνηση, τρώγαμε και μετά ξεκινούσαν τα μαθήματα μέχρι τις 20:00. Μετά είχε το βραδινό και θα μπορούσαμε να διαβάσουμε ή να χαλαρώσουμε. Εμείς βλέπαμε τηλεόραση».
Για τον Παναθηναϊκό και το πρώτο του γκολ: «Με έβαλε βασικό ο Βίκτορ Μουνιόθ. Ένιωθα ένα δέος. Οι πιο παλιοί παίκτες στην ομάδα με αντιμετώπισαν πολύ θετικά. Θυμάμαι το πρώτο μου γκολ με τον Πανιώνιο. Είναι περίεργο, γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν καταλάβαινες τι μπορεί να νιώσεις. Βάζεις το γκολ και δεν ξέρεις πώς να πανηγυρίσεις. Είναι πρωτόγνωρο συναίσθημα. Σε ακολουθεί για το υπόλοιπο της ζωής σου».
Για την κριτική: «Πολλά μπορούν να ειπωθούν. Για την εξωγηπεδική ζωή σου. Για τις αντιδράσεις σου. Όταν είσαι στην επικαιρότητα, μπορεί να ακουστούν τα πάντα. Σαν παιδί, χάνοντας κάποια εφηβικά χρόνια, σίγουρα θα θες να βγεις να ξελαμπικάρεις. Βγαίνοντας όταν σε βλέπει ο κόσμος έξω, στην πρώτη στραβή θα στο πετάξουν.
Νιώθεις μια πικρία, γιατί λες, ότι δεν έκανες κάτι κακό. Την αλήθεια την ξέρεις εσύ μέσα σου. Πολλές φορές μπορεί να έχεις έναν κακό αγώνα, η ομάδα να μην πηγαίνει καλά. Θα βρουν κάτι κακό να πουν για τον οποιονδήποτε. Ό,τι και αν λεγόταν, δεν μου άρεσε να απαντήσω. Τα περισσότερα τα καταπίνεις. Δεν μπορείς να κάτσεις να αναλύσεις τι έγραψε ο καθένας. Στο γήπεδο μπορεί να ακούσεις τα πάντα».
Για το εξωτερικό: «Ο κόσμος είναι πολύ διαφορετικός. Εδώ είμαστε στα Βαλκάνια, αθυρόστομοι. Ακόμα και στο Ισραήλ, που δεν πέρασα πολύ καλά».
Για τις πιο ευτυχισμένες και δύσκολες στιγμές: «Θα έλεγα το ντεμπούτο μου. Κατέκτησα το νταμπλ με τον Παναθηναϊκό. Ήταν ένας εξίσου σημαντικός στόχος. Νιώθεις απίστευτα. Και η Ευρώπη που παίζαμε Champions League και Europa League. Στο σχολείο έβλεπα το σεντόνι. Όταν το ζεις από κοντά, το αίσθημα είναι τελείως διαφορετικό. Ζεις ένα όνειρο. Θα έβαζα και τις στιγμές για την Εθνική, για μένα είναι το πιο σημαντικό.
Δύσκολες στιγμές ήταν οι τραυματισμοί και ότι έμεινα μεγάλο χρονικό διάστημα εκτός ποδοσφαίρου, γιατί δεν είχα ομάδα. Έκανα πολλά χειρουργεία και με επηρέασαν. Όταν πιάνεις ένα ρυθμό και οι τραυματισμοί σε πάνε πίσω, κάνεις υπερπροσπάθεια για να επανέλθεις πίσω».
Για τις δυσκολίες που βιώνει ο Παναθηναϊκός: «Δεν μπορώ να πω τι φταίει ακριβώς. Για να φτάσεις σε αυτό το σημείο, πολλά πράγματα δεν έχουν πάει καλά. Όταν είσαι τόσα χρόνια εκτός πρωταθλητισμού, θα πρέπει να υπάρχει πίστη, πλάνο και στήριξη. Υπάρχουν πολλά σκαμπανεβάσματα τα τελευταία χρόνια. Είμαι πιο ρομαντικός. Παρά τα άσχημα χρόνια, πάντα υπάρχει κάτι θετικό μέσα μου, να πει πάμε ξανά. Το ίδιο πρέπει να κάνει και ο κόσμος».
Για το αν παίζει ρόλο η ψυχολογία μέσα στην ομάδα: «Παίζει ρόλο, αλλά λίγοι αθλητές μένουν για πολλά χρόνια και γίνονται συνώνυμα της ομάδας, όπως γινόταν παλιά. Θα κάτσουν δύο-τρία χρόνια; Έχει αλλάξει το ποδόσφαιρο, έχουν μπει πολλά χρήματα. Έχουν αλλάξει τα συμβόλαια. Υπάρχουν επιλογές. Από τη στιγμή που υπάρχουν επιλογές, αν κάποιος δεν κάνει, θα τον αντικαταστήσουν. Όταν ξεκίνησα εγώ, ένας ποδοσφαιριστής θα μπορούσε να κάτσει και μια ολόκληρη καριέρα στην ομάδα.
Όταν υπάρχουν τόσο πολλοί ξένοι στις ομάδες, παίζει ρόλο να μην νιώθουν τόσο οικεία με την ομάδα. Κάποιοι παίζουν περισσότερο καιρό και γίνονται ένα με την ομάδα, αλλά αυτοί είναι λίγοι. Αναπόφευκτα δεν υπάρχει δέσιμο».
Για το αν θα ήθελε να γίνει προπονητής του Παναθηναϊκού: «Δεν είναι άμεσος στόχος να γίνω προπονητής. Θα ήθελα να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου. Θέλω να είμαι στο ποδόσφαιρο. Είναι δύσκολο με το που τελειώσεις, να κατασταλάξεις ότι θες να γίνεις προπονητής. Χρειάζεται χρόνος να το επεξεργαστείς ακόμα καλύτερα».
Για το μεγαλύτερο ψέμα που έχει ειπωθεί: «Είναι αστείο. Έλεγαν πως με έχουν δει μεθυσμένο έξω. Γελάω. Μου το έχουν πει στο γήπεδο. Με έπιασαν τα γέλια και τα νεύρα. Δεν πίνω αλκοόλ, μόνο νερό. Μου το είπε φίλαθλος. Μου λέει, πίνεις-βγαίνεις έξω. Όταν βγαίνεις έξω με ένα ποτήρι στο χέρι, ο άλλος μπορεί να πει ότι πίνει ποτό. Αυτό με είχε πειράξει πάρα πολύ. Λέω, κοίτα πώς διαμορφώνουν ένα ψέμα. Όσοι με ξέρουν, καταλαβαίνουν ότι ποτέ δεν ήταν αλήθεια αυτό. Τα τελευταία χρόνια πίνω λίγο κρασάκι, αλλά μέχρι εκεί».