Ο Κιρ Στάρμερ είναι ο σάκος του μποξ του προέδρου των ΗΠΑ. Αφότου επέκρινε την κίνηση παραχώρησης του ελέγχου των Νήσων Τσάγκος από την Βρετανια στον Μαυρίκιο ως «πράξη μεγάλης ανοησίας», ο Ντόναλντ Τραμπ χλεύασε τις προετοιμασίες του Ηνωμένου Βασιλείου για την αποστολή πολεμικών πλοίων στη Μέση Ανατολή, κατηγορώντας τον Κίρ Στάρμερ ότι προσπαθεί να «συμμετάσχει σε πολέμους που έχουμε ήδη κερδίσει», παρόλο που τα ισραηλινά και αμερικανικά πλήγματα συνεχίζονται κατά του Ιράν και το καθεστώς παραμένει στη θέση του.
Ο Αμερικανός πρόεδρος ειρωνεύτηκε πρόσφατα τον Βρετανό πρωθυπουργό, με την ατάκα ότι «δεν είναι και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ», σχόλιο που υπονοούσε αδυναμία του Στάρμερ .
Ο Τσόρτσιλ, σύμφωνα με τον Τραμπ, αντιπροσωπεύει την ασυμβίβαστη αποφασιστικότητα σε καιρό πολέμου. Ο Στάρμερ, αντίθετα, υποτίθεται ότι δεν το κάνει.
Ο πόλεμος δεν είναι σκηνή για «θεατρικούς τσαμπουκάδες»
Ωστόσο, η σύγκριση αποκαλύπτει κάτι μάλλον διαφορετικό από αυτό που -θέλει να- πιστεύει ο Τραμπ, όπως αναλύει ο Guy Walters, αρθρογράφος του Independent και ιστορικός. Αν υπάρχει ένα μάθημα από την ιστορία του Τσόρτσιλ, αυτό είναι ότι θεωρούσε τον πόλεμο όχι ως μια σκηνή για θεατρικούς παλικαρισμούς, αλλά ως τη σοβαρότερη ευθύνη που θα μπορούσε να σηκώσει ένας ηγέτης.
Οι ομιλίες του, τα ημερολόγιά του και οι αναμνήσεις όσων συνεργάστηκαν μαζί του δείχνουν έναν άνθρωπο που ένιωθε έντονα το βάρος του πολέμου.
Έντονη επίγνωση του τρομερού πόνου του πολέμου
Σίγουρα, ο Τσόρτσιλ ήταν τολμηρός, ακόμη και απερίσκεπτος στο στρατηγικό του όραμα. Οι στρατηγοί του μερικές φορές απελπίζονταν από τα σχέδιά του. Αλλά ποτέ δεν αντιμετώπισε τον πόλεμο με ελαφρότητα. Τα ιστορικά αρχεία δείχνουν έναν ηγέτη που είχε έντονη επίγνωση – προφανώς σε αντίθεση με τον Τραμπ – του τρομερού πόνου, της καταστροφής και των ηθικών ζητημάτων που συνεπαγόταν ο πόλεμος.
Η πρωθυπουργία του δεν ξεκίνησε με θριαμβευτικές ρητορείες, αλλά με μια αυστηρή προειδοποίηση για τον αγώνα που θα ακολουθούσε. Στις 13 Μαΐου 1940, στην πρώτη του ομιλία στη Βουλή των Κοινοτήτων ως πρωθυπουργός, ο Τσόρτσιλ είπε στους βουλευτές: «Δεν έχω να προσφέρω τίποτα άλλο παρά αίμα, κόπο, δάκρυα και ιδρώτα».
Δεν υποσχέθηκε εύκολη νίκη
Η ομιλία εκφωνήθηκε καθώς τα γερμανικά στρατεύματα σάρωναν τη Δυτική Ευρώπη και η Βρετανία αντιμετώπιζε την προοπτική εισβολής. Ο Τσόρτσιλ δεν υποσχέθηκε εύκολη νίκη. Αντιθέτως, είπε στη χώρα ότι ο επερχόμενος πόλεμος θα απαιτούσε θυσίες ακραίας κλίμακας. Αυτός ο σταθερός και σοβαρός τόνος παρέμεινε χαρακτηριστικός της ηγεσίας του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ακόμη και η περίφημη ομιλία του Ιουνίου 1940 για την «καλύτερη ώρα» -που συχνά μνημονεύεται για την πιο ενθαρρυντική της ατάκα- εκφωνήθηκε στη σκιά της καταστροφής.
Οι ομιλίες του ήταν εμπνευσμένες ακριβώς επειδή ποτέ δεν συγκάλυπταν τη σοβαρότητα του επερχόμενου κινδύνου.
Ένοιωθε υπεύθυνος για τις ανθρώπινες απώλειες
Η σοβαρότητα του Τσόρτσιλ για τον πόλεμο είναι επίσης εμφανής στο πόσο βαθιά συναισθανόταν τις στρατιωτικές αποτυχίες. Οι κοντινοί του άνθρωποι κατέγραφαν συχνά τις συναισθηματικές του αντιδράσεις. Ο Τζοκ Κόλβιλ, ο προσωπικός γραμματέας του Τσόρτσιλ, σημείωνε στο ημερολόγιό του ότι ο πρωθυπουργός στεναχωριόταν εμφανώς όταν έφταναν στοιχεία για τις απώλειες ή όταν χάνονταν νηοπομπές στον Ατλαντικό.
Η βύθιση του HMS Prince of Wales και του HMS Repulse από ιαπωνικά αεροσκάφη τον Δεκέμβριο του 1941 για παράδειγμα, συγκλόνισε βαθιά τον Τσόρτσιλ. Στα απομνημονεύματά του Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, θυμήθηκε τη στιγμή που έλαβε την είδηση: «Σε όλο τον πόλεμο δεν δέχθηκα ποτέ άλλοτε πιο ισχυρό σοκ». Η απώλεια των δύο κεφαλαιουχικών πλοίων δεν ήταν απλώς ένα στρατηγικό πλήγμα. Για τον Τσόρτσιλ αντιπροσώπευε τον θάνατο εκατοντάδων ναυτικών, για τη μοίρα των οποίων αισθανόταν τελικά υπεύθυνος.
Η στάση Τραμπ για τους θανάτους των Αμερικανών: «Έτσι είναι τα πράγματα σε τέτοιες συγκρούσεις»
Αντιθέτως ο Τραμπ, παρότι ανέφερε ότι οι ΗΠΑ θα «εκδικηθούν» τους θανάτους των Αμερικανών στρατιωτών -7 μέχρι στιγμής- παραδέχτηκε ότι θα υπάρξουν και άλλες αμερικανικές απώλειες κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράν, με την ατάκα «Έτσι είναι τα πράγματα σε τέτοιες συγκρούσεις».
Οι περιοδείες στα συντρίμμια του Λονδίνου και τα δάκρυα
Οι ψυχικά έντονες αντιδράσεις του Τσόρτσιλ δεν αφορούσαν μόνο τις στρατιωτικές ήττες. Το ανθρώπινο κόστος του πολέμου τον επηρέασε βαθιά. Κατά τη διάρκεια του αιφνιδιασμού, περιόδευε τακτικά σε περιοχές του Λονδίνου που είχαν καταστραφεί από βόμβες. Αυτόπτες μάρτυρες κατέγραψαν επανειλημμένα ότι δάκρυζε όταν ερχόταν αντιμέτωπος με την καταστροφή που προκλήθηκε στους αμάχους.
Ο πόλεμος για τον Τσόρτσιλ ήταν μια ολοκληρωτική ευθύνη
Η συμπεριφορά του Τσόρτσιλ κατά τη διάρκεια του πολέμου αποκαλύπτει επίσης την προσοχή με την οποία προσέγγισε το καθήκον του. Προήδρευσε σε αμέτρητες συνεδριάσεις του πολεμικού υπουργικού συμβουλίου, απαίτησε λεπτομερείς επιχειρησιακές ενημερώσεις και διατηρούσε συνεχείς επαφές με στρατιωτικούς διοικητές σε όλο τον κόσμο. Οι ώρες εργασίας του ήταν θρυλικές- το προσωπικό συχνά αγωνιζόταν να συμβαδίσει με τους ρυθμούς του.
Ο Άλαν Μπρουκ, επικεφαλής του αυτοκρατορικού γενικού επιτελείου και κύριος στρατιωτικός σύμβουλος του Τσόρτσιλ, κατέγραψε τις πιέσεις αυτές με γλαφυρό τρόπο στα ημερολόγιά του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο Μπρουκ παραπονιόταν μερικές φορές για τον ενθουσιασμό του Τσόρτσιλ για ριψοκίνδυνες στρατηγικές ιδέες.
Τέτοιες εντάσεις ήταν πραγματικές, αλλά καταδεικνύουν επίσης κάτι σημαντικό: ο Τσόρτσιλ έπαιρνε τη στρατηγική εξαιρετικά σοβαρά.
Ο πόλεμος, γι’ αυτόν, δεν ήταν ρητορική. Ήταν μια ολοκληρωτική ευθύνη.
naftemporiki.gr
Λεπτό προς λεπτό όλες οι εξελίξεις στο liveblog του naftemporiki.gr