Κάπως έτσι μεγαλώνει μία γενιά που δεν βλέπει την Αριστερά στο γήπεδο, δεν ακούει τίποτα για αυτήν. Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να πιάσει το αλφάβητο από την αρχή. Γιατί θα βρεθεί φάτσα με τα αιτήματα που δεν θα χαθούν ποτέ.
Δεν θυμάμαι άλλη εποχή -στα χρόνια που ζω-που να έχει βρεθεί τόσο εκτός συζήτησης η Αριστερά, παγκοσμίως. Εκτός συμμετοχής στα γεγονότα της συγκυρίας, εκτός επιρροής, εκτός θέσεων.
Στην εποχή των τεράτων που είναι αναγκαία όσο ποτέ, η Αριστερά είναι στα χειρότερά της.
Πάντα πίστευα πως οι βασικοί της εχθροί -πέρα από τον εαυτό της- είναι η επίπλαστη ευζωία, το ύπουλο αίσθημα ασφάλειας, τα δανεικά φράγκα που νομίζουμε πως είναι δικά μας, ο κόσμος των «δυνατοτήτων» της ελεύθερης αγοράς, η ψευδαίσθηση πως έχουμε γλιτώσει οριστικά από την καταραμένη μοίρα που έχουν σε άλλες γωνιές του πλανήτη.
Είμαστε με τους νικητές -έστω από τύχη- γιατί πρέπει να το διακινδυνέψουμε και να το χαλάσουμε αυτό;
Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει στις μέρες μας. Τίποτα απολύτως και αποδεικνύεται καθημερινά. Καμία σιγουριά δεν αντέχει, καμία σταθερά.
Ο κυνισμός της εξουσίας έχει περάσει σε άλλες πίστες, έχει φτάσει στα πρόθυρα της ειρωνείας στα μούτρα μας, πως είμαστε losers σε αυτήν την ζωή, η ανασφάλεια παρτάρει στις ψυχές μας, η φτώχεια και ο αποκλεισμός από τα ωραία- για να μην πω από τα στοιχειώδη- είναι η νέα κανονικότητα και επιπλέον δεν είναι πια σενάριο επιστημονικής φαντασίας να φάμε και καμμιά μπόμπα στο κεφάλι βγαίνοντας από τα Zarra.
Τηρουμένων των αναλογιών, και για να το ελαφρύνω κάπως, είναι σαν να μεγαλώνει μία γενιά με τις μεγάλες επιτυχίες μίας ομάδας και στο τέλος να την ακολουθεί ως φίλος ή ως οπαδός.
Ξέρω πολλά μικρά παιδάκια που έγιναν Ολυμπιακοί ή Παναθηναϊκοί, -κόντρα σε οικογενειακές παραδόσεις- λόγω των πραγματικά σπουδαίων ομάδων τους στο μπάσκετ εδώ και χρόνια. Τι να σου κάνει και το παιδί; Με νύχια και με δόντια προσπαθούμε να τα κρατήσουμε στον ίσιο δρόμο της ΑΕΚ… Φιλολογίες και ακατάληπτες ποιητικούρες στα αυτιά τους και η υπέροχη επιστολή του Πέτρου Μάνταλου στον γιό του.
Κάπως έτσι μεγαλώνει μία γενιά που δεν βλέπει την Αριστερά στο γήπεδο, δεν ακούει τίποτα για αυτήν. Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να πιάσει το αλφάβητο από την αρχή.
Γιατί θα βρεθεί φάτσα με τα αιτήματα που δεν θα χαθούν ποτέ, μέσα σε έναν κόσμο που χλευάζει κάθε αίσθημα δικαίου, ισότητας και ελευθερίας και τότε αναγκαστικά θα πρέπει να εφεύρουν εκ νέου την Αριστερά. Αλλά δεν θα είναι εύκολο γιατί θα έχει κοπεί τη νήμα της συνέχειας.
Αυτό αισθάνομαι, πως κόβεται το νήμα. Μία μαύρη τρύπα στην ανθρώπινη Ιστορία που οι αξίες έχουν πάει κουβά από τα απανωτά κερδισμένα στοιχήματα των διαταραγμένων τζογαδόρων που παίζουν πόλεμο just for fun. Και έχουν υποστηρικτές. Πολλούς. Που θεωρούν πως είναι με το μέρος τους, πως είναι σύμμαχοι, πως είναι μαζί σε κάποιον κοινό αγώνα εναντίον κάποιου.
Πιστεύουν πως είναι συνεταιράκια του Τραμπ. Τελειώνουν οι λέξεις, τελειώνει η γλώσσα. Και ποια είναι η λύση; Δεν ξέρω. Έχω κάτι στο μυαλό μου. Να μπει η ΑΕΚ στην ευρωλίγκα και να την πάρει. Θα είναι μία καλή αρχή.