Να που φέτος τον βλέπουμε τον ΠΑΟΚ και στα ντέρμπι… Να που αυτή η ομάδα βρίσκει τον τρόπο να περνάει από ΚΑΘΕ έδρα και μάλιστα, με τρόπο εμφατικό. Με άνεση και στιλ. Γράφει η Αγάπη Γαβριηλίδου…
Γράφαμε και χθες, πως στο ντέρμπι του “Γ. Καραϊσκάκης” είδαμε μία ομάδα που μπήκε για να παίξει το ποδόσφαιρό της και μία άλλη, που μπήκε για να κυνηγήσει το πέναλτι, την κίτρινη, την κόκκινη; Δεν ξέρω τι από όλα, αν όχι όλα μαζί. Ήταν απίστευτο αυτό το πράγμα και προσωπικά δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένας παίκτης όπως ο Ταρέμι για παράδειγμα, με όσα έχει καταφέρει στην καριέρα του, πέρασε πιο πολλά λεπτά μέσα στο παιχνίδι όντας πεσμένος στο έδαφος, παρά όρθιος. Ασύλληπτο!
Για να το ανοίξουμε όμως λίγο περισσότερο, αυτό που έγινε χθες ήταν το απόλυτο μάθημα, το κάρμα που δυστυχώς ή ευτυχώς σου επιστρέφει ό,τι δίνεις σε αυτή τη ζωή. Τι έχουμε δει τις τελευταίες ημέρες; Δύο ομάδες, τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ να κινούνται παρασκηνιακά και γενικότερα από την αρχή της σεζόν να επιμένουν στη δική τους τοξικότητα, με συνεχείς διαμαρτυρίες, σενάρια επιστημονικής φαντασίας και μία γκρίνια που δεν έχει προηγούμενο ακόμη κι όταν ευνοούνται. Αλλά πήραν ό,τι έδωσαν.
Ο ΠΑΟΚ πήγε -λοιπόν- σε ένα ντέρμπι όπου βρήκε απέναντί του τον Ολυμπιακό που είχε φροντίσει από νωρίς να καλλιεργήσει ένα πολύ συγκεκριμένο κλίμα κι έπαιξε το ποδόσφαιρό του, με τον Ραζβάν Λουτσέσκου να βλέπει πέντε ακόμη παίκτες του να τίθενται νοκ άουτ, λόγω ίωσης. Πάλι τα δεδομένα δεν ήταν υπέρ του, αλλά ΠΑΛΙ πέτυχε τον στόχο.
Ο Μύθου και ο Οζντόεφ πέτυχαν δύο γκολάρες, με τον Ζίβκοβιτς να μοιράζει δύο ασίστ και κάπως έτσι, σε ένα ντέρμπι στο οποίο δεν πιέστηκε και δεν αγχώθηκε ιδιαίτερα, ο ΠΑΟΚ χαμογέλασε στο τέλος και πήρε το εισιτήριο της πρόκρισης. Ξανά! Στη League Phase είχε το πιο δύσκολο έργο, μετά ήρθε ο Ατρόμητος, τώρα έπρεπε να αφήσει εκτός τον Ολυμπιακό παίζοντας νοκ άουτ ματς στον Πειραιά και το επόμενο εμπόδιο με φόντο τον τελικό θα είναι ο Παναθηναϊκός. Δεν το λες και εύκολο και ίσως θα πρέπει να πούμε κι ένα “ευχαριστώ” στον Καμαρά, που… πανηγύρισε το γκολ με τη Μαρκό και ο ΠΑΟΚ τερμάτισε εκεί που τερμάτισε και δε βρήκε ξανά απέναντί του τον Λεβαδειακό. Με τον Ολυμπιακό το έργο ήταν πιο εύκολο!
Πώς το είπε ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ; “Ηταν πολύ καλύτεροι από εμάς, σε όλο τον αγώνα. Μας είχαν κλείσει αρκετά καλά, δε μας επέτρεψαν να τους απειλήσουμε. Οι καλές μας επιθέσεις ήρθαν στα τελευταία λεπτά. Είχαν την υπεροχή σε όλο το παιχνίδι. Σε κανένα σημείο, σε κανένα λεπτό του παιχνιδιού δεν ήμασταν καλύτεροι. Επομένως τα γκολ μπήκαν νωρίς. Όμως σε οποιοδήποτε σημείο του παιχνιδιού θα μπορούσαν εκείνοι να μας βλάψουν και όχι εμείς εκείνους. Κάναμε πολλά λάθη και θα μπορούσαμε να δεχθούμε κι άλλα γκολ“.
Ωμή παραδοχή από τον Βάσκο, που σε αντίθεση με άλλους εντός κι εκτός Ολυμπιακού, τουλάχιστον αναγνώρισε την αλήθεια. Όπως το έκανε πριν από μερικές ημέρες και ο Γιάννης Αναστασίου, μιλώντας για ομάδα… playstation, αναφερόμενος στον ΠΑΟΚ. Όπως το έχουν κάνει και πολλοί ακόμη προπονητές φέτος, από το ξεκίνημα της σεζόν, κόντρα σε άλλους που επιμένουν να αμφισβητούν αυτή την ομάδα του Λουτσέσκου. Το ποδόσφαιρο -ωστόσο- είναι δίκαιο και στο τέλος, αργά ή γρήγορα, η αλήθεια βγαίνει μέσα στο γήπεδο.
Τι κρατάμε λοιπόν; Ότι όταν ασχολείσαι με αυτά που πρέπει, όταν απλά δουλεύεις και παλεύεις με τον σωστό τρόπο, στο τέλος θα πάρεις αυτό που αξίζεις. Αντίθετα, όταν η ίντριγκα και η τοξικότητα είναι κομμάτι της καθημερινότητάς σου, θα έρθει μία “σφαλιάρα”, όπως συνέβη χθες σε δύο γήπεδα της Αθήνας και θα σου δείξει το ποιος πραγματικά είσαι.
Υ. Γ.: Ο ΠΑΟΚ έκανε τη δουλειά και προχωράει και στο Κύπελλο. Ο Φλεβάρης θα είναι πραγματικά γεμάτος και καυτός και θέλω να ελπίζω πως θα εξακολουθήσει να υπάρχει και η Ευρώπη. Όπως και να χει, το ενδιαφέρον θα είναι πολύ-πολύ μεγάλο.
Υ.Γ. 2: Η ομάδα έκανε και χθες τη δουλειά της και πλέον, έχει μπροστά της δύο σημαντικά παιχνίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη, με ΟΦΗ και Μπέτις αντίστοιχα. Προφανώς και στα δύο, αυτά, ματς ο κόσμος πρέπει να δώσει βροντερό “παρών” στο γήπεδο. Το θέλουν και το χρειάζονται ΟΛΟΙ.
Υ.Γ. 3: Καλή υπομονή και… διαχείριση σε ομάδες που έκαναν τρελά όνειρα και φέτος, αλλά η σεζόν κλείνει νωρίς-νωρίς με άδεια χέρια. Και γι’ αυτούς ισχύει το ίδιο. Όσο τους λείπει ο ρεαλισμός και ασχολούνται μόνο με τους “απέναντι”, τόσο θα βυθίζονται στον δικό τους μικρόκοσμο και τη μιζέρια…