Φτάσαμε ξανά στο σημείο που προπονητής κρίνεται σε κάθε αγώνα, περιμένοντας την επόμενη αποτυχία του για να φύγει, ενώ υποτίθεται «τρέχει» ποδοσφαιρικό πλάνο στο Τριφύλλι, κάτι που πλέον είναι πιο αστείο κι απ’ τα καλύτερα ανέκδοτα. Γράφει ο Λ. Μπακολιάς.
Οι Παναθηναϊκοί έχουν… σπουδάσει τα σημάδια της απομάκρυνσης ενός προπονητή. Παρότι σε αυτά τα πολλά χρόνια αποτυχιών, έχουν υπάρξει σημαντικές εκπλήξεις. Οι οποίες και αποτέλεσαν «μάθημα» για τις επόμενες. Διότι σε αυτή την ομάδα, ζουν σε λούπα τις καταστάσεις.
Μόλις ακούς ή διαβάζεις πως «κρίνεται» ο προπονητής, κρίσιμο το επόμενο και το μεθεπόμενο ματς για τη θέση του, αυτόματα αντιλαμβάνεσαι πως η αντίστροφη μέτρηση άρχισε. Το… εντυπωσιακό πλάνο, το φανταχτερό, αυτό που θα οδηγήσει στη δημιουργία υπερομάδας, κράτησε τέσσερις μήνες.
Μα, φταίει ο Μπενίτεθ, θα πουν πολλοί. Φταίει γιατί δεν έκανε περισσότερες νίκες στην Ελλάδα. Φταίει για τα τέσσερα από την ΑΕΚ. Για την εικόνα παράδοσης με τον ΠΑΟΚ. Φταίει σαφώς. Όπως πιστώνεται κι ένα διπλό με τον Ολυμπιακό χωρίς μισή ομάδα, πρόκριση στην Ευρώπη χωρίς να χάσει ματς στη League Phase. Το θέαμα και την εξέλιξη δεν χρειάζεται να την κρίνουμε, τα βλέπουν όλοι. Όπως και τα όσα έγιναν στις μεταγραφές επίσης τα είδαν όλοι.
Αναλύσεις δεν χρειάζονται, για κάτι που μοιάζει αποφασισμένο. Απλά το χρονικό σημείο είναι που μένει να φανεί. Διαφοροποίηση θα υπάρξει αν ο Μπενίτεθξαφνικά αρχίσει να νικά ασταμάτητα, οπότε δεν θα βρεθεί η στιγμή για να τον διώξουν. Ακόμη κι αυτό βέβαια, λάθος θα είναι. Αν όντως κρίνει όλο το σύστημα του Παναθηναϊκού, πως ο Ισπανός δεν κάνει, δεν εξελίσσει, δεν βελτιώνει, δεν μπορεί, πώς μια νίκη με την Πλζεν, ένα «διπλό» με τον ΟΦΗ, ένα εντός έδρας καλό αποτέλεσμα με τον Άρη, θα διαφοροποιήσουν την κατάσταση;
Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μετρά είναι ο Παναθηναϊκός. Ο Μπενίτεθ και να φύγει, μεγάλο κακό που θα του έχουν κάνει. Θα πάρει την αποζημιωσάρατου για τέσσερις μήνες δουλειάς, θα συνεχίσει να τον σέβεται η Ευρώπη λόγω του βιογραφικού του και η ζωή συνεχίζεται. Αυτός που απέτυχε είναι το Τριφύλλι. Γιατί πάλι θα έχει πετάξει πολύτιμο χρονικό διάστημα στα σκουπίδια.
Από τον Οκτώβριο το «πλεονέκτημα» που εντοπίστηκε, ήταν η αναγνώριση της αποτυχίας. Οπότε υποτίθεται καταστρώθηκε ένα πλάνο με προπονητή και στελέχη, προκειμένου το υπόλοιπο της σεζόν να λειτουργήσει ως κερδισμένος χρόνος. Με μεταγραφές και «προετοιμασία», μέχρι το καλοκαίρι. Παράλληλα με τα παιχνίδια.
Τελικά στους τέσσερις μήνες το πλάνο πάει περίπατο, οι μεταγραφές που θα καθόριζαν το αύριο της ομάδας έγιναν διαφωνίες για το ποιος χαφ πρέπει να έρθει, με αποτέλεσμα να μην έρθει. Σέντερ φορ δεν αποκτήθηκε, το καλοκαίρι πρέπει να αλλαχτεί η μισή ομάδα ξανά. Δεν υπερβάλουμε, δύο τερματοφύλακες δανεικοί, αριστερό μπακ δανεικό, δεξιό μπακ με το ένα να κρίνεται «ακριβό» και το άλλο να μην έχει μέλλον στην ομάδα, στόπερ που πέραν του Κάτρη αν γινόταν θα τα άλλαζαν όλα, χαφ να είναι καλά ο Κοντούρης, Πελίστρι κανείς δεν ξέρει, Ντέσερς κανείς δεν ξέρει, Σφιντέρσκι έφευγε μένοντας. Πάλι καλά που υπάρχουν οι σταθερές των Τετέι, Αντίνο, Γιάγκουσιτς. Αν και με την ταχύτητα που κινείται ο Παναθηναϊκός, μέχρι το καλοκαίρι προλαβαίνει να «κάψει» κάποιον απ’ αυτούς.
Η απόφαση για την επόμενη μέρα, δεν είναι ποιος προπονητής θα έρθει. Εκεί υπάρχουν δύο δρόμοι. Ή θα αναζητηθεί κάποιος απ’ το εξωτερικό με «όνομα», πιθανότατα μικρότερης ηλικίας για να μην θεωρηθεί «νέος Μπενίτεθ», ή θα στραφούν σε μια λύση πιο κοντινή και συσπειρωτική, τύπου Λέτο.
Η πραγματική απόφαση, βέβαια, είναι άλλη: Πότε επιτέλους θα σταματήσει να είναι ο προπονητής το… γαϊδούρι που θα του φορτώνουμε όλες τις αποτυχίες και θα αποτελεί το εύκολο «θύμα». Το οποίο δεν θα μιλά γιατί θα παίρνει την αποζημίωσή του και η ζωή συνεχίζεται στον πλανήτη Παναθηναϊκός.
Επιπλέον, υπάρχει και κάτι άλλο. Στους τέσσερις μήνες ο Μπενίτεθ κρίθηκε. Νωρίτερα κι απ’ αυτό εδώ που τα λέμε, καθώς ποτέ δεν προστατεύτηκε απ’ το κλαμπ. Όμως ας πούμε τετράμηνο. Ο όποιος επόμενος λοιπόν, δεν θα έχει περισσότερο χρόνο. Σε 3-4 μήνες πρέπει να παρουσιάζει έργο, να παίζει η ομάδα καλό ποδόσφαιρο, εννοείται να φέρνει αποτελέσματα και να παίζει κόντρα σε ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Ολυμπιακό, χωρίς να κλείνεται, χωρίς να βάζει τρία στόπερ, χωρίς να έχει το δικαίωμα ακόμη και να κερδίζει να το κάνει με λίγες φάσεις.
Σε κανέναν μας δεν αρέσει το ποδόσφαιρο που βλέπει τον τελευταίο καιρό. Μην γελιόμαστε, θα ήταν κωμικό να υπερασπιστεί κανείς το «θέαμα» κόντρα στην ΑΕΛ, ή τις μηδέν φάσεις με τον ΠΑΟΚ. Απλά μην ψάχνουμε διαρκώς εύκολα «θύματα». Προπονητές, τεχνικούς διευθυντές, αθλητικούς διευθυντές, συμβούλους, ποδοσφαιριστές. Το πρόβλημα είναι συνολικό. Όσο στηρίζουμε τον έναν και κοντράρουμε τον άλλον, απλά δίνουμε άλλοθι στην αποτυχία.
Κατά τα άλλα, ο Παναθηναϊκός έχει να παίξει ευρωπαϊκό αγώνα με μια εξαιρετική ομάδα όπως η Βικτόρια Πλζεν. Ελπίζοντας πως εκεί θα γελάσει λίγο το χειλάκι όσων τον αγαπούν. Μόνο που τα αγωνιστικά στο Τριφύλλι έχουν γίνει συμπληρωματικά. Τα βασικά είναι όλα τα άλλα. Τα θεωρητικά πλάνα, η εκπληκτική στελέχωση στα χαρτιά, η τεράστια διάθεση για ενίσχυση που δεν εκπληρώνεται ποτέ και οι προπονηταράδες που ξεχνούν τη δουλειά τους μόλις περάσουν την πύλη του προπονητικού στο Κορωπί.
Ξεριζώνεται η ελπίδα του κόσμου με τόση ευκολία και βιαιότητα… Αυτό είναι το χειρότερο όλων. Ο Παναθηναϊκός των αναμνήσεων και της αγάπης, να μετατρέπεται σε κάτι που οι ειδήσεις που τον αφορούν, φοβίζουν όσους τον αγαπούν.