Φόρτωση Text-to-Speech…
Με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου ξεκίνησε στις 7 Μαρτίου το Φεστιβάλ της Ανοιξης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Στην αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης» ο Εσθονός Πάαβο Γέρβι, σήμερα μουσικός διευθυντής της περίφημης ορχήστρας της «Τόνχαλε» της Ζυρίχης, διηύθυνε τη δεύτερη Συμφωνία του Ζαν Σιμπέλιους καθώς επίσης το δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο του Τσαϊκόφσκι. Σολίστ ήταν ο 28χρονος Γάλλος Αλεξάντρ Καντορό.
Στη σκιά του πληθωρικού πρώτου Κοντσέρτου για πιάνο του Τσαϊκόφσκι, το δεύτερο διαθέτει χαρακτήρα που ξεχωρίζει πολύ λιγότερο. Είναι, όμως, το έργο με το οποίο ο Καντορό κέρδισε το 2019 τον περίφημο Διαγωνισμό Τσαϊκόφσκι. Oχι άδικα, όπως φάνηκε και στην Αθήνα. Ο Καντορό εντυπωσίασε πράγματι με τη μεγάλης ταχύτητας και ασύλληπτης καθαρότητας δεξιοτεχνία του, η οποία, παρ’ όλα αυτά, δεν κατέληγε σε έναν καταρράκτη από νότες, αλλά σεβόταν τη διάρθρωση της μουσικής. Εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος του έργου, το οποίο εξελίσσεται μέσα από μια ακολουθία καθαρά πιανιστικών παραγράφων που εναλλάσσονται με ορχηστρικές, ώσπου σολίστ και ορχήστρα να συναντηθούν, αλλά όχι απαραίτητα να βρεθούν σε διάλογο.
Οι εκφραστικές αρετές του Καντορό φάνηκαν καλύτερα στο ευαίσθητο δεύτερο μέρος του Κοντσέρτου, όπως και στον «Θάνατο της Ιζόλδης» στη μεταγραφή του Λιστ, την οποία ερμήνευσε εκτός προγράμματος.
Στο δεύτερο μέρος του Κοντσέρτου εκτιμήθηκαν επίσης οι σπάνιες ποιότητες ήχου και έκφρασης ορισμένων μουσικών της ορχήστρας, όπως του εξάρχοντος Πίτερ Σέμαν και της πρώτης τσελίστριας Κριστίνα Μπλαουμάνε, καθώς ο Τσαϊκόφσκι προβλέπει την αναβαθμισμένη παρουσία των οργάνων τους.
Συνολικά, ωστόσο, οι ποιότητες της ορχήστρας φάνηκαν στη δεύτερη Συμφωνία του Σιμπέλιους. Βασικό στοιχείο στα περισσότερα έργα του Φινλανδού συνθέτη είναι η σκοτεινή, ζοφερή διάθεση και η εναλλαγή ανάμεσα σε ατμόσφαιρες γεμάτες αγωνία, θλίψη και ταραχή. Παρότι ο Σιμπέλιους βρισκόταν στην ιταλική εξοχή όταν εμπνεύστηκε τη μουσική, το συγκεκριμένο έργο δεν αποτελεί εξαίρεση. Ακόμα και η κολοσσιαία εκτόνωση στο τελευταίο μέρος, δύσκολα θα έλεγε κανείς ότι καταυγάζεται από μεσογειακό φως.
Eχοντας στη διάθεσή του μια ορχήστρα με εντυπωσιακά ελεγχόμενη δυναμική, αποτελούμενη από μουσικούς που ξεχωρίζουν ως μονάδες αλλά λειτουργούν εξίσου αποτελεσματικά ως σύνολο, ο Πάαβο Γέρβι έδωσε σε καθένα από τα σύντομα μουσικά θέματα του πρώτου μέρους την ξεχωριστή του ατμόσφαιρα και στις σαρωτικές μελωδικές φράσεις του τέλους την ορμή και τη μεγαλοπρέπεια που τους έπρεπε. Ανέδειξε τα τρομακτικά σκοτάδια του δεύτερου μέρους και απέδωσε με θυελλώδη τρόπο το τρίτο. Συνολικά, προσέφερε μια έντονα δραματική ερμηνεία, με αναρίθμητες, συναρπαστικές αποχρώσεις του γκρίζου, ακόμα και στη λαμπερή της κατάληξη.
Ρεσιτάλ Καρποδίνη
Τρεις βραδιές νωρίτερα, στις 4 Μαρτίου, στην αίθουσα «Aρης Γαρουφαλής» του Ωδείου Αθηνών, η πιανίστρια Λευκή Καρποδίνη παρουσίασε ένα ενδιαφέρον πρόγραμμα. Ξεκίνησε με τη Φαντασία σε ντο ελάσσονα (Κ. 475) του Μότσαρτ.
Συνολικά χειρίστηκε με πλαστικότητα τη δυναμική και την ταχύτητα σε κάθε ενότητα του έργου. Εστίασε μάλλον περισσότερο στην ανάδειξη της πιο δραματικής και συναισθηματικά έντονης διάθεσης, όπως και στη μελαγχολία της μουσικής, ενώ ίσως φώτισε λιγότερο την τρυφερότητα που υπάρχει εξίσου στη γεμάτη φαντασία αυτή σύνθεση. Ακολούθησε η Φαντασία σε φα ελάσσονα, έργο 49, του Σοπέν, ενώ στο δεύτερο μέρος ακούστηκε η «Κραϊσλεριάνα» του Σούμαν. Και τα δύο αυτά έργα στηρίζονται στις κάποτε ακραίες αντιθέσεις κάθε είδους. Τον τόνο στις ερμηνείες της Καρποδίνη έδιναν η δεξιοτεχνία και ο δυναμισμός, ο οποίος έμοιαζε να επηρεάζει εξίσου τα λυρικά εδάφια, εκεί όπου θα περίμενε κανείς ίσως μεγαλύτερη λεπτότητα στην έκφραση και άνεση στον χρόνο. Η βραδιά ολοκληρώθηκε λυρικά, με χαμόγελο, χάρη σε ένα νοσταλγικό βαλς σε ντο ελάσσονα της ίδιας της πιανίστριας.