Του Γιώργου Κράλογλου
Πώς και πόσο αλλιώς να πει ο επιχειρηματικός μας κόσμος ότι μόνο η φορολογική πολιτική μας έχει μείνει για να σχηματίσουμε αναπτυξιακά κίνητρα.
Τι άλλο να πουν για να καταλάβει η κυβέρνηση, βεβαίως, αλλά και η πολιτική μας σκηνή (στο σύνολό της) πως όταν μιλάμε για εφαρμογή αναπτυξιακών στόχων, πρέπει στην πράξη να λογαριάζουμε τον χώρο της φορολογικής πολιτικής. Τις εισφορές και τις άλλες (του ίδιου είδους) παράλληλες υποχρεώσεις της επιχείρησης προς το κράτος.
“Εάν θέλουμε λοιπόν πραγματικά να οδηγηθούμε σε αναπτυξιακούς δρόμους και πορείες, το νέο φορολογικό μας δίνει μοναδική ευκαιρία που όμως δεν διακρίνεται από το νομοσχέδιο που μας δόθηκε για μελέτη και ανταλλαγή απόψεων…” λένε παράγοντες της αγοράς με τους οποίους συζητήσαμε τον χαρακτήρα της νέας φορολογικής σελίδας που ετοιμάστηκε και προωθήθηκε ήδη από την κυβέρνηση.
Και είναι αλήθεια πως και αυτή η νέα φορολογική πρωτοβουλία δεν άλλαξε χαρακτηριστικά από τα γνωστά των πολλών 10ετιών που έχουμε από μεταβολή σε μεταβολή τα φορολογικά μας πράγματα στον τόπο, επιμένοντας όμως ταυτόχρονα με κάθε προσπάθεια για προσέλκυση επενδύσεων και επενδυτών.
Δεν θα μπούμε στην ουσία του νέου νομοθετήματος που πέρασε ήδη και στα φώτα της δημοσιότητας.
Αυτό στο οποίο επικεντρώνουμε σήμερα στη στήλη, την προσοχή μας είναι ο χαρακτήρας της φορολογικής πολιτικής και όχι η εισπρακτική της και μόνο η εισπρακτική σκοπιμότητά της, που βεβαίως είναι αυτονόητη.
Ρωτάμε λοιπόν και θα μας ήταν πολύ χρήσιμο να είχαμε απάντηση. Το επενδυτικό κενό της οικονομίας που ξεπερνάει το 100 δισ. παραμένει κενό και χωρίς ορατή προοπτική να καλυφθεί, όχι ως το το 2029-30 που ήταν ο αρχικός στόχος, αλλά έστω και νωρίς μετά το 2030;
Το ερώτημα αυτό το βάζουν πολλά από τα τρέχοντα στην οικονομία και μέσα στο 2026, αλλά και οι προβλέψεις όσων ασχολούνται με το επενδυτικό μας μέλλον (από όποια πλευρά και αν το ψάξεις). Το βάζει και με κοφτά λόγια και η αγορά.
Πώς είναι δυνατόν (λένε) να πετύχουμε τον επενδυτικό όγκο που έχουμε ανάγκη στην επόμενη 3ετία-4ετία, όταν ο μοναδικός μηχανισμός που μας έχει μείνει (ειδικές χρηματοδοτήσεις και επιδοτήσεις βρίσκονται ήδη στο συρτάρι του χθες…) είναι η αποδοτική από μία και μοναδική πλευρά κινήτρων; Και αυτή δεν είναι άλλη από την φορολογική. Ας το προσέξουμε αυτό, καθώς γίνεται μονόδρομος στην πορεία της οικονομίας μας.
Ας μελετήσουμε λοιπόν και πάλι τα όσα επιλέξαμε για να μεταβάλουμε το φορολογικό μας σύστημα, αν πράγματι ανταποκρίνονται σε εκείνα που (από την άλλη μας πλευρά) θεωρούμε φορολογικά κίνητρα προσέλκυσης επενδύσεων και επενδυτών. Ανταποκρίνονται; Εμείς ακούσαμε από την αγορά πως ο εισπρακτικός και μόνο ο εισπρακτικός χαρακτήρας στην φορολόγηση συνεχίζεται και θα συνεχισθεί, χωρίς ουσία στις μεταβολές του.
george.kraloglou@capital.gr