Την επόμενη φορά που θα στηθούν εσωκομματικές κάλπες, ο Μανώλης Χριστοδουλάκης θα διεκδικήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Το ξέρουν όλοι, γύρω του και απέναντί του, παρόλο που ο ίδιος δεν θα το δηλώσει ποτέ πριν έρθει η ώρα. Και η ώρα θα έρθει μετά τις επόμενες εκλογές, εφόσον δεν επιτευχθεί ο επίσημος στόχος της πρωτιάς με μία ψήφο ή, αν στο μεταξύ αυτό έχει αλλάξει, εάν δεν κατακτηθεί με ισχυρό ποσοστό η δεύτερη θέση. Ο 35χρονος βουλευτής Ανατολικής Αττικής και πρώην γραμματέας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ανακάλυψη της Φώφης Γεννηματά, έκανε επίδειξη δύναμης εκλέγοντας, όπως όλα δείχνουν και παρά την αμφισβήτηση από τους ανταγωνιστές του, τους περισσότερους συνέδρους επιρροής του μετά την ομάδα των προεδρικών. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των πιο έμπειρων στην κομματική λογιστική, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να ελέγχει το 25%-30% των μελών της επόμενης Κεντρικής Επιτροπής που θα αναδειχθεί στο συνέδριο στις 27-29 Μαρτίου.
Αν αποδειχθεί και στο συνέδριο ότι προσπέρασε τους διεκδικητές της ηγεσίας Χάρη Δούκα και Παύλο Γερουλάνο στη μάχη για την εκλογή συνέδρων, θα έχει προκαλέσει στην πράξη αλλαγή του εσωκομματικού τοπίου – τουλάχιστον «στη μεσαία κομματική νομενκλατούρα», όπως σχολιάζει παλιά καραβάνα του ΠΑΣΟΚ, που έχει οργανωτική εμπειρία και από τα νέα προηγούμενα συνέδρια.
Eχει μετανιώσει, άραγε, που είπε «πάμε, Χάρη!» στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές; Καθόλου. Στη συγκεκριμένη πολιτική συνθήκη πίστευε ότι αυτή ήταν η σωστή επιλογή και στη συνέχεια απομακρύνθηκε από τον δήμαρχο Αθηναίων, ακολουθώντας αυτόνομη πορεία επειδή διαφώνησε σε θέματα πολιτικής και στρατηγικής.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες της «Κ», δύο ήταν τα βασικά σημεία τριβής: Πρώτον, η αποδοχή (και) του Αλέξη Τσίπρα από τον Χάρη Δούκα ως μελλοντικού εταίρου σε ένα υπό συζήτηση συμμαχικό σχήμα στον προοδευτικό χώρο. Και, δεύτερον, η δημιουργία της εντύπωσης ότι η εσωκομματική αντιπολίτευση βρίσκεται σε εγρήγορση, με ευθύνη του Χάρη Δούκα, ενώ ο ίδιος είχε επιλέξει από την αρχή χαμηλούς τόνους και κομματική πειθαρχία.
Ετσι, δεν ισχύει ότι οι δυο τους, Δούκας και Χριστοδουλάκης, συμπλέουν στην επιδίωξη να εγκριθεί ψήφισμα από το συνέδριο για τον αποκλεισμό συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ. σε οποιαδήποτε συγκυρία. Δημιουργήθηκε μια τέτοια εντύπωση επειδή ο δήμαρχος Αθηναίων είχε την ετοιμότητα να υιοθετήσει μια σχετική ανάρτηση του τομεάρχη Περιβάλλοντος με την οποία διακήρυττε την απόλυτη εναντίωσή του σε κάθε σύμπλευση με τη Δεξιά.
Ομως, ο Χριστοδουλάκης δεν πιστεύει ότι χρειάζεται τέτοιο ψήφισμα γιατί αρκεί το κείμενο πολιτικών θέσεων του συνεδρίου, που θα το καθιστά σαφές, όπως έχει δεσμευτεί ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Οι καχύποπτοι απέναντί του μιλούν για προσωρινό μορατόριουμ με τον Ανδρουλάκη προκειμένου να γίνει ένα αναίμακτο συνέδριο και να μετατεθεί η σύγκρουση για την επομένη των εκλογών. Προσθέτουν, μάλιστα, ότι η παρασκηνιακή συμφωνία προβλέπει ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν θα θέσει υποψηφιότητα στην Ανατολική Αττική, απειλώντας την έδρα του.
Η σύμπλευση με τον Δούκα «έσπασε» και επειδή ο πρώην γραμματέας απέρριπτε κάθε συζήτηση για προσέγγιση με τον Τσίπρα.
Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης απορρίπτει οποιαδήποτε συνεννόηση με τον Αλέξη Τσίπρα, στο πλαίσιο των προοδευτικών συγκλίσεων στις οποίες πιστεύει. Επιμένει στην κόκκινη γραμμή, με το σκεπτικό ότι ο πρώην πρωθυπουργός χρέωσε στο ΠΑΣΟΚ τη χρεοκοπία και τα μνημόνια, προστατεύοντας τον Κ. Καραμανλή, ενώ συνεργάστηκε με τον Καμμένο και τους εθνικολαϊκιστές καταπατώντας θεμελιώδεις αρχές και αξίες της Σοσιαλδημοκρατίας.
Ποιους (δεν) θέλει
Σημαίνει αυτό ότι είναι πρόθυμος να δεχτεί στο ΠΑΣΟΚ οποιοδήποτε άλλο στέλεχος της Αριστεράς; Oχι βέβαια. Για τη βουλευτή Νίνα Κασιμάτη του ΣΥΡΙΖΑ θα αντιδράσει σίγουρα, για τον ευρωβουλευτή Νίκο Φαραντούρη, πιθανότατα, όχι.
Είχε από τα φοιτητικά του χρόνια ενδιαφέρον για την πολιτική, έγραψε χιλιόμετρα στην ΠΑΣΠ, αλλά η συνάντησή του με τη Φώφη Γεννηματά προέκυψε τυχαία. Τον είδε το 2017 σε μια εκδήλωση της νεολαίας του κόμματος για την επιχειρηματικότητα, της έκανε εντύπωση και ζήτησε να τον συναντήσει. Συνέπεσε η κουμπαριά και φιλία του στενού της συνεργάτη Θανάση Τσούρα με τον πατέρα του Μανώλη Χριστοδουλάκη και η συναστρία φάνηκε ιδανική για να γίνει ο νεότερος γραμματέας του κόμματος, στα 28 του χρόνια.
Oσοι στέκονται ουδέτερα απέναντί του, τον περιγράφουν σαν μια νεότερη εκδοχή του Νίκου Ανδρουλάκη. Δηλαδή, με ατελείωτη ενέργεια για οργανωτική δικτύωση, αλλά, επίσης, με άνεση στις ξένες γλώσσες, ένσημα στον ιδιωτικό τομέα (εργάζεται ακόμη στην οικογενειακή επιχείρηση με αντικείμενο τη δραστηριότητά της στο εξωτερικό για έργα ιατρικής πληροφορικής) και εντυπωσιακές σπουδές (πέρασε 7ος στο ΕΜΠ, πήρε με 9,12 το πτυχίο του, στο LSE έκανε μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες και στην πολιτική οικονομία).
Oσοι τον αντιπαθούν ισχυρίζονται ότι είναι υπερβολικά φιλόδοξος, έως και αριβίστας, ότι ζητούσε ρουσφέτια από τον δήμαρχο Αθηναίων και επειδή δεν του τα ικανοποιούσε τον εγκατέλειψε, ότι είναι χωμένος στην κομματική κουζίνα.
Ισως η πιο σημαντική ομοιότητα με τον πρόεδρο που ετοιμάζεται να αμφισβητήσει είναι ότι αμφότεροι είναι παιδιά του κομματικού μικρόκοσμου. Αρκεί να συγκρίνει κανείς την επιρροή του πρώην γραμματέα εντός των πασοκικών τειχών, με την αναγνωρισιμότητά του εκτός κόμματος. Πρωταγωνιστές στο κόμμα. Χλωμοί εκτός αυτού.