Ο Νίκος Παπαδογιάννης προσπαθεί να εξηγήσει την αυτοχειρία της ΑΕΚ στον τελικό που θα μπορούσε να της χαρίσει το τεταρτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας της.
Toν πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο της η ΑΕΚ την κατέκτησε σε συνθηκες φολκλόρ σε κάποια αρχαία Αθήνα, με φοντο την Ελλάδα της χούντας και μπροστά σε 300 χιλιάδες κόσμου, αν πιστέψουμε τους ισχυρισμούς όσων ορκίζονταν ότι «ήμουν κι εγώ στο Καλλιμάρμαρο».
Το δεύτερο με φόντο τις Άλπεις και τη λίμνη Λεμάν – και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη θέα από το δωμάτιο που κατά τυχη μου έδωσαν σε ένα παλαιικό ξενοδοχείο της Λωζάννης. Το τρίτο, με φόντο την…Εuroleague, άσχετα αν ήταν τελικά η ηττημένη του τελικού Μονακό αυτή που γκρέμισε τα τείχη.
Το τέταρτο; Το τέταρτο γράφτηκε στο χιόνι του Βίλνιους μεσω Μπανταλόνα, πάνω στο παρκέ όπου κάποτε θαυματούργησαν θαυματοποιοί από το Αμέρικα, δια χειρός ενός τύπου που δεν αποκλείεται να χαθεί στη λήθη για να τον ανασύρουμε όποτε θυμόμαστε τους «ομ φατάλ» που στραπατσάρισαν απρόσκλητοι το ελληνικό μπάσκετ.
Λίγο Λιθουανός, λίγο Γερμανός, λίγο Αμερικανός, ο Σίμας Λουκόσιους, το Ριτάκι της Ρίτας, έζησε το όνειρο της ζωής του και τουμπάρισε σχεδόν μοναχός του τον τελικό με 7/10 τρίποντες μπόμπες, 18 πόντους στην τελική ευθεία αλλά και σκυλίσια άμυνα στον ΜVP Μπάρτλεϊ.
Οι παίκτες της ΑΕΚ τον έβλεπαν να σουτάρει από την κοιλιά με μαλλί κουρτίνα και έλεγαν μέσα τους «No way». Ελα όμως που …way! O 24χρονος (και άποντος στον προχθεσινό ημιτελικό) Λουκόσιους με το μέταλλο Μετάλλικα μπορεί να ξαναγυρίσει στην αφάνεια, αλλά το τρόπαιο έκανε φτερά και nothing else matters.
Κάπως έτσι, υποχρεώθηκα να εκτοξεύσω στον κάλαθο των ηλεκτρονικών απορριμμάτων τα αποθεωτικά λόγια που νωρίτερα έγραφα για τον Ντράγκαν Σάκοτα και για τους παίκτες του. Παγιδευμένη σε ένα rotation ανεξήγητα σφιχτό, η ΑΕΚ ξέμεινε από καύσιμα λες και είχε απέναντι της τη Βαλένθια και, το χειρότερο, έμοιαζε ακυβέρνητη στο παρκέ.
Όταν το δίδυμο Χάρντινγκ και Σμιθ αφυπνίστηκε, ο Ντράγκαν Σάκοτα αγνόησε τον κίνδυνο και άφησε στο παρκέ αδύναμους περιφερειακούς αμυντικούς όπως ο αποκαμωμένος Λεκάβιτσιους, που σημαδεύτηκε ανελέητα από τα πατριωτάκια του. Η άμυνα με αλλαγές απομυθοποιήθηκε στο φινάλε, αφού το αμετακίνητο αντικειμενο Γκουντάιτις έπαιρνε τη μπάλα με Χαραλαμπόπουλο ή Κατσίβελη στην πλάτη του και φυσικά σκόραρε με όλη του την άνεση, 9 καθοριστικούς πόντους στην τελική ευθεία του τελικού.
Η επίθεση 19 δευτερολέπτων που θα μπορούσε να δώσει το κύπελλο στην ΑΕΚ ήταν σαν να μην έγινε, αφού ο Λεκάβιτσιους τράκαρε αβοήθητος στην άμυνα χωρίς να αλλάξει έστω μία πάσα. Νωρίτερα, στο +3, επετράπη στους Λιθουανούς να σουτάρουν ανενόχλητοι τρίποντο χωρίς να γίνει φάουλ, χωρίς τίποτε. Ο προπονητής της χρονιάς Σάκοτα δεν ήταν σε καλή βραδιά ή ίσως βιάστηκε και αυτός να βάλει τη σαμπάνια στο ψυγείο όσο και οι παίκτες του.
«Ντροπιαστήκαμε, είναι ντροπιαστικό αυτό που έγινε», ομολόγησε ο Ρεϊκουάν Γκρέι μετά τον αγώνα. Η ΑΕΚ δέχθηκε 45 πόντους στα πρώτα τριάντα λεπτά του αγώνα και …47 στα υπόλοιπα 15, όταν η Ρίτας έγραψε 8/13 δίποντα, 8/14 τρίποντα (μετά τα αρχικά 4/23) και 7/8 βολές. Στο ίδιο διάστημα, η «Ενωση» περιορίστηκε στους 21 πόντους, με 7/29 σουτ. Το σκορ ήταν 55-35 στα μέσα της γ’ περιόδου και 74-59 στα 6:52 πριν τη λήξη της κανονικής διάρκειας. Ναι, υπέρ της ΑΕΚ. «Τέλειο παιχνίδι» σύμφωνα με τον Σάκοτα. Μέχρι που άδεαιασε το ρεζερβουάρ.
«Δεν πειράζει», είπε κάποιος λίγο πριν σβήσουν τα φώτα στο Ολυμπιακό Παβεγιόν της Μπανταλόνα. Πειράζει και παραπειράζει.
Οι τεκτονικές πλάκες του ευρωπαϊκού μπάσκετ κινούνται προς τη λάθος κατευθυνση και ειναι άγνωστο πότε -και αν- θα ξαναβρεί στον δρόμο της τέτοια ευκαιρία για πυροτεχνήματα στη διεθνή σκηνή. Πάλι καλά που δεν είχε το ματς για έπαθλο καμιά πρόκριση σε κανένα NBA Europe…
Για τα της Euroleague, και όχι μόνο, σας παραπέμπω στο χθεσινοβραδυνό Gazz Floor, με ανάλυση των αγώνων Παναθηναϊκού-Βαλένθια και προγνωστικά για το μεγάλο ραντεβού της Τετάρτης. Θα σας αρέσει επίσης και το ολόφρεσκο Old School, το οποίο προσπαθεί να καταρρίψει τις θεωρίες συνωμοσίες και τις τερατολογίες.