Του Γιώργου Κράλογλου
Για τη βιομηχανία δεν υπήρχε πολιτική βούληση να γίνει ατμομηχανή της οικονομίας. Γι’ αυτό και αποτύχαμε. Θέλουμε την ενέργεια στον ίδιο ρόλο…;
Καλό έως άριστο θα ήταν το ερώτημα να το απαντήσει το σύνολο της πολιτικής μας σκηνής.
Για να νιώσουμε τέλος πάντων πώς θέλουμε να βλέπουμε την ανάπτυξη όταν “ευλογούμε” (με τα λόγια και μόνο με τα λόγια) ότι συναντούμε στα ενεργειακά μας σύνορα. Και δεν μένουμε μόνο σε αυτό… Βεβαιώνουμε πολιτικά ότι πρόθεσή μας είναι αυτά που βλέπουμε να τα αντιγράψουμε…
Συγκεντρώνουμε γεωπολιτικά αλλά και στο υπέδαφός μας όλα όσα χρειάζονται για να αναβαθμίσουμε τον ενεργειακό μας ρόλο και στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Ευρώπη. Και “λιβανίζουμε” αυτή την ενεργειακή μας ταυτότητα 46 χρόνια (!).
Ποιος ο (μοναδικός) λόγος;
“Ποντάρουμε” πολιτικά στο ενεργειακό μας “επανωφόρι” με ορμή και με υπερβάλλουσα τόλμη, αφού ξέρουμε ότι μας λείπει η δομή που επιβάλλεται για να αναλάβουμε τον πραγματικό ενεργειακό σχήμα που μας επιτρέπουν όλα εκείνα που μας κατατάσσουν σε χώρες με πρωταγωνιστικές ενεργειακές προοπτικές.
Δεν λέμε κάτι που δεν το έχουμε εξαντλήσει στα λόγια και στα χαρτιά.
Το λέμε όμως και το επαναφέρουμε (σε μια περίοδο όπου η κρίση έχει και θα κρατήσει απεριόριστες διαστάσεις γιατί, κατά τη δική μας άποψη, η ευκαιρία που μας δίνει η κρίση και οι πολύπλευρες διαστάσεις της) είναι μοναδική.
Αρκεί να μην “σκοντάφτουμε” στις ανεξήγητες αρνήσεις μας για το αύριο αλλά και στις αντιδράσεις για την εφαρμογή μιας πολιτικής με συνέχεις, με προοπτικές και με κοινής αντίληψης κατευθύνσεις.
Την πολιτική του πότε η Ελλάδα θα γίνει χώρα ενεργειακού ρόλου και κεντρικός παράγοντας στις εξελίξεις της νότιας πλευράς της ΕΕ. Ρόλου που επιβάλλεται να διεκδικήσουμε τούτη την ώρα αυτά που δικαιούμαστε πάνω από 40 χρόνια.
Την Ελλάδα δεν κάναμε ενεργειακή με άλλες ευκαιρίες. Την ενέργεια δεν την συνδέσαμε με την οικονομία όταν έπρεπε και κυρίως όσο έπρεπε. Πότε και πώς οι πολιτικές παραλήψεις μας;
Τότε που η βιομηχανική μας παραγωγή υπέφερε από την ενεργειακή πίεση με τις απαράδεκτες τιμολογήσεις και τους εκτός πάσης λογικής μηχανισμούς προμηθειών καυσίμων με πυρήνα τον διακρατικό μας ρόλο στις σχετικές συμφωνίες.
Τότε που αφήσαμε όχι απλά να χαλαρώσουν αλλά να μας ξεχάσουν και να ξεχάσουμε και εμείς τις έρευνες πετρελαίων και φυσικού αερίου ακόμη και όταν είχαμε άμεσες αποδείξεις των στόχων που επιδιώκαμε.
Τότε που η ενεργειακή μας πολιτική (δεκαετίες 1990-2000) ήταν καθαρά κρατικίστικου χαρακτήρα και χωρίς αναζητήσεις που να δικαιολογούν τις αδικαιολόγητες (τελικά) κινήσεις μας.
Και κλείνουμε με το ερώτημα της εισαγωγής του σημερινού μας σημειώματος.
Είναι η Ελλάδα πρωταγωνιστική ενεργειακή χώρα με ρόλους ουσίας στην Ανατολική Ευρώπη ή μας αρκεί η πολιτική φιλοδοξία και η διαβεβαίωση ότι ξεκινάμε, από εδώ και πέρα, με στόχους και αναζητήσεις;
george.kraloglou@capital.gr