Του Γιώργου Κράλογλου
Ας το προσέξουμε Η κυβέρνηση ας κατεβάσει τις σημαίες… Αλλά και ο εργατοπατερισμός ας μην ετοιμάζει τις γροθιές στον αέρα. Δεν βγαίνει τίποτε έτσι
Και ας μείνουμε λίγο στο ότι η εργοδοσία ξεκαθάρισε τη θέση της από την πρώτη συλλογική σύμβαση της συμφωνίας, προχθές, με την Ένωση Βιομηχανιών Βιοτεχνιών Ζαχαρωδών Ελλάδος :
“Παραμένουμε (είπαν) προσηλωμένοι στην υπογραφή κλαδικών συλλογικών συμβάσεων που αντανακλούν τόσο τις δυνατότητες των επιχειρήσεων όσο και τις ανάγκες των εργαζομένων. Με τη σημερινή υπογραφή, στηρίζουμε έμπρακτα το νέο θεσμικό πλαίσιο για την ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, εντάσσοντας τις διαπραγματεύσεις σε ένα σύγχρονο οικοσύστημα που συνδέει τους μισθούς και τους όρους εργασίας με τη διατήρηση και τη βελτίωση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων”.
Πού παραμένουν προσηλωμένοι;
Σε εκείνες τις συλλογικές συμβάσεις που θα αντανακλούν στις ανάγκες των εργαζομένων, αλλά και σε δυνατότητες των επιχειρήσεων…
Και σε εκείνες τις διαπραγματεύσεις που διασφαλίζουν ένα σύγχρονο οικοσύστημα που συνδέει τους μισθούς και τους όρους εργασίας με τη διατήρηση, βελτίωση της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων”.
Επειδή λοιπόν από την πλευρά των εργοδοτών-κοινωνικών εταίρων κάθε λέξη έχει την σημασία της, και τίποτε δεν γράφεται ή δεν λέγεται χωρίς σχολαστική προσοχή, είναι χρήσιμο οι εργατοπατέρες να αντιληφθούν ότι αυτό που θεωρούν έργο τους δεν είναι η αναστάτωση για την αναστάτωση του εργασιακού, αλλά το έργο στην πράξη (μετά το 15ετές ξεπάγωμα του συστήματος διαπραγματεύσεων για υπογραφή συλλογικών συμβάσεων).
Τα σημειώνουμε όλα αυτά γιατί, κατά τη δική μας γνώμη, το τοπίο των διαπραγματεύσεων είναι ακόμη γκρίζο και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί τι θα συμβεί από εδώ και πέρα και στην επιχειρηματική μας κοινότητα και στην αγορά εργασίας.
Αρκεί να λάβουμε υπόψη μας ότι παραμένουν αναπάντητα τα ερωτήματα των 200-250.000 ανέργων μας (από τις 500.000 του συνόλου) που δεν ανταποκρίνονται στα καλέσματα για εργασία από τη βιομηχανία, τη βιοτεχνία και τις υπηρεσίες του ευρύτερου τουριστικού τομέα.
Μένουν αναπάντητα τα ερωτήματα για το πώς θα ανταποκριθούν τελικά στη νέα κατάσταση μισθοδοσίας οι επιχειρήσεις της παραγωγής (σε όλους τους χώρους και όλους τους κλάδους) όσο το σημερινό κόστος σε ενέργεια δεν επιτρέπει τα τωρινά επίπεδα παραγωγής αλλά επιβάλλει τη συρρίκνωση και μάλιστα μέσα στους επόμενους μήνες του 2026 (!).
Μένουν αναπάντητα τα ερωτήματα ροής επενδύσεων με ισχυρές θέσεις εργασίας και ικανοποιητικούς μισθούς (βασισμένους τώρα και στο νέο σύστημα συλλογικών συμβάσεων) καθώς 50% και περισσότερο από τα σχέδια-προτάσεις νέων παραγωγικών εγκαταστάσεων παγώνει μέχρι να ξεκαθαρίσει το ενεργειακό κόστος και να επικρατήσουν συνθήκες ορθού ανταγωνισμού.
Στο τοπίο αυτό λοιπόν δεν είναι φρόνιμο για την κυβέρνηση να προωθεί τις “σημαίες” προπαγάνδας της για τις επιτυχίες της στο μισθολογικό και είναι υπερβολή για τους εργατοπατέρες η προετοιμασία τους (δεν το λέμε καθόλου τυχαία αυτό) να καλύψουν τις αντιπολιτευτικές διαδρομές που θα συμπεριλάβουν και τις συλλογικές συμβάσεις εξυπηρετώντας πελατειακές κομματικές υποχρεώσεις…
george.kraloglou@capital.gr