Του Γιώργου Κράλογλου
Γιατί η πρέσβης των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκίλφοϊλ αισθάνεται την ανάγκη (όπως δηλώνει) για επίσπευση στις ροές φυσικού αερίου από τον “κάθετό διάδρομο”; Έχει άδικο;
Η ίδια κίνησε το θέμα με την άφιξή της στην Ελλάδα να αναλάβει την πρεσβεία των ΗΠΑ και (κατά την δική μου άποψη) ούτε τότε δώσαμε την σημασία που έπρεπε στο όλο θέμα.
Μοιραίως λοιπόν τίθενται τα εξής ερωτήματα. Είναι πράγματι στις κορυφαίες προτεραιότητές μας η αξιοποίηση των αποθεμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στη θάλασσα και την ξηρά Πελοποννήσου, Ιονίου και Δυτικής Ελλάδας;
Έχουμε αποδώσει στις πολιτικές σκέψεις μας όλη την σπουδαιότητα για την Ελλάδα και τον πραγματικό της ενεργειακό ρόλο στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη;
Υπό την προϋπόθεση βέβαια να γίνουμε το ενεργειακό κέντρο αυτού του μέρους της Ευρώπης. Και να έχουμε στα δικά μας τα χέρια τα “χαρτιά που μοιράζονται” κάθε φορά που το παιχνίδι στην ενέργεια πάει να πάρει διαστάσεις (σαν τις σημερινές) με πρώτο ρόλο (αυτή τη φορά) στα στενά του Ορμούζ;
Προσωπικά, παρακολουθώντας τις πολιτικές επιλογές και τακτικές μας στα αποθέματα υδρογονανθράκων σε όλη την Ελλάδα, δεν θα το έλεγα.
Γιατί; Γιατί η ετοιμότητά μας είτε στην Καβάλα-Νέα Καρβάλη, είτε στο Αιγαίο, με επίκεντρο την Κρήτη, είτε τώρα στο Ιόνιο και την Δυτ. Ελλάδα μάλλον δεν προδίδει την έστω κάποια ανησυχία μας. Οι αντιδράσεις μας δεν παρουσιάζουν δείγμα της έντονης αντίδρασης που επιβάλλεται.
Επανερχόμαστε, λοιπόν, στις ανησυχίες της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και στην διαβεβαίωσή της (με δημόσιες δηλώσεις της) ότι σκοπός της στην Ελλάδα είναι και η αναβάθμιση της σημασίας για την οικονομία μας από τις έρευνες αποθεμάτων πετρελαίου, φυσικού αερίου στην Πελοπόννησο και το “γδάρσιμο” (έτσι το καταλάβαμε εμείς) της Δυτικής Ελλάδας, πράγμα που από προχθές δείχνει να το ξεκινάει αποφασιστικά και ως πράξη.
“… “στο πλαίσιο του τολμηρού ενεργειακού προγράμματος του Αμερικανού προέδρου, (είπε) επιτυγχάνουμε αποτελέσματα αυξάνοντας τις ροές υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) από τις ΗΠΑ, μέσω της Ελλάδας, προς τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ουκρανία…” και πρόσθεσε το εξής σημαντικό (κατά την άποψή μας) ” … η κίνηση αυτή συμβάλλει στη διαφοροποίηση των πηγών εφοδιασμού και επιβεβαιώνει πως “η ενεργειακή ασφάλεια είναι συνώνυμη με την εθνική ασφάλεια..“.
Το θέμα μου βεβαίως και δεν εστιάζεται στις δηλώσεις και την όποια κινητικότητα της Κίμπερλι.
Πηγάζει, όμως, από το ερώτημα, αν όλα αυτά που δεχόμαστε ότι είναι έτσι όπως τα περιγράφουμε, με θέσεις και απόψεις μας είχαν προβληματίσει όσο έπρεπε (εκείνους που έπρεπε..), ώστε να μην αφήσουμε τα τεράστια κενά που έχουμε αφήσει στις έρευνές μας για πετρέλαια και φυσικό αέριο. Και αν, ειδικότερα στην Δυτική Ελλάδα-Ιόνιο, δώσαμε στην πράξη ακριβώς την ίδια σημασία που δώσαμε και στο Αιγαίο;
george.kraloglou@capital.gr