Του Γιώργου Κράλογλου
Το ενεργειακό και οι “στρατιές” με τις επιθέσεις του σε όλα τα μέτωπα της παραγωγής είναι ήδη μέσα και όχι έξω από τα σύνορα της οικονομίας μας.
Το ξέρουν πολύ καλά τα οικονομικά υπουργεία, τα επιτελεία των οποίων έχουν παραδώσει στις πολιτικές τους ηγεσίες και σχέδια και ιδέες για την άμυνα και τα όσα χρειάζονται να ανασκευαστούν και να συμπληρωθούν.
“Εχθρός” τους είναι το πολιτικό κόστος στην προεκλογική περίοδο (που θα είναι μάλλον 12μηνη, παρά τα όσα λέγονται για εκλογές πριν το τέλος του 2026).
Όποιο, όμως, σενάριο και αν επικρατήσει για εκλογές (5μηνο ή 12μηνο) τα πράγματα με τις πιέσεις για τις ενεργειακές τιμές δεν αλλάζουν, όπως δεν θα αλλάξει και ο μονόδρομος για την δυνατότητα στην παραγωγή (την βιομηχανική ιδίως) να μπει σε πορεία διόρθωσης του κόστους της, πράγμα που βεβαίως και σημαίνει πως η νέα φάση αυξήσεων είναι μονόδρομος.
Ποιος το βεβαιώνει αυτό; Πολλά. Κυρίως όμως (όπως ακούμε) το πάγωμα και των σκέψεων για επενδύσεις, ακόμη και συμπλήρωσης παραγωγικών εγκαταστάσεων και νέων δράσεων σε όλους τους τομείς της οικονομίας.
Συμπεριλαμβανομένου και του τουριστικού τομέα και ας φανεί (τελικά) ότι το 2026 θα είναι η καλύτερη οικονομική χρονιά στην τελευταία 15ετία του.
Ποιο είναι λοιπόν το ζητούμενο από εδώ και πέρα; Τόσο στην οικονομία όσο και στην πολιτική;
Ας αρχίσουμε από την οικονομία.
Η κυβέρνηση είναι και καλά πληροφορημένη και πεπεισμένη ότι, όπως και να το κάνεις, δεν μπορείς να κρατήσεις τις τιμές εκεί που τις συντηρούν στην παραγωγή με απορρόφησή τους και να μη μεταφερθούν στις τιμές κατανάλωσης.
Και το ζητούμενο εδώ ξεκινάει από τις πάρα πολλές περιπτώσεις (ειδικά στον τουρισμό και τις τουριστικές υπηρεσίες) όπου το κοστολόγιο έχει παγώσει 3-4 χρόνια (ίσως και περισσότερα) και ασφαλώς δεν υπάρχουν αντοχές για νέο βάρος από της ενεργειακές αυξήσεις. Αυξήσεις που είναι στο δρόμο και σύντομα θα ζητήσουν από τις παραγωγικές και άλλες εγκαταστάσεις ή τις υπηρεσίες να τους ανοίξουν την πόρτα…
Εδώ ακριβώς εισχωρεί η πολιτική και οι διαστάσεις που θα δώσει, εκ των πραγμάτων, στην υπόθεση των τιμών και της ακρίβειας που θα φανεί και στο καλοκαίρι και μετά την τουριστική περίοδο.
Και τούτο διότι το μέγα “πεδίο μονομαχίας” της αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση (ενόψει των εκλογών) δεν θα είναι άλλο αυτή την φορά εκτός από τις τιμές και την ακρίβεια. Τα περί σκανδάλων δεν θα κρατήσουν. Θα ξεφουσκώσουν…
Εκτός τούτου, η αντιπολίτευση (με την πολύμορφη…”εκλογική πασαρέλα” που θα παρουσιάσει το καλοκαίρι θα χρειασθεί “αντιπολιτευτική αρένα” που ασφαλώς και δεν θα βρει χρόνο να στήσει νωρίς, ώστε να είναι προετοιμασμένη και στην (όχι εντελώς απίθανη) περίπτωση προεκλογικού αιφνιδιασμού.
Συνεπώς, οι νέες και κατά πάσα βεβαιότητα αυξημένες ενεργειακές τιμές που θα εισαχθούν και (όπως πάντα) δεν θα μπορέσει να τις απορροφήσει το γνωστό και με πάρα πολλά λάθη δομημένο σύστημά μας, προσφέρονται ως πεδίο μάχης και αντιπαράθεσης που, κατά την δική μας άποψη, αυτή τη φορά θα πάρει αρκετά μεγάλες διαστάσεις. Με την κυβέρνηση να την χρεωθεί, στην περίπτωση που δεν καταφέρει (από τώρα) να προετοιμάσει γραμμή αμύνης. Πράγμα εξαιρετικά δύσκολο χωρίς πολιτική τόλμη, από εδώ και πέρα.
george.kraloglou@capital.gr